Aan wie verkoopt u uw oude dag?

Onze bevolking vergrijst. Als we onze senioren in de toekomst een zorgenloze oude dag willen bieden, moeten er de komende jaren honderden plaatsen bijkomen. Geen probleem! Privé-investeerders hebben het vandaag gehad met de bokkensprongen van de beurzen en hebben hun zinnen op iets veiligers gezet: rusthuizen. Booming business. Zekere winst in onzekere financiële tijden. Droomscenario toch?

Pensioentje

Laat u niets wijsmaken. Commerciële goudzoekers investeren niet in rusthuisbedden voor uw blauwe ogen of uw grijze haren. Ze willen winst. Liefst snel en veel. En na veel winst, komt meer winst en schiet de dagprijs omhoog. En na meer winst wordt er bespaard op personeel en wordt er ingeboet aan kwaliteit. Enkel het hoogstnodige, geen extraatjes. Alle folietjes die een oude dag allesbehalve grijs maken, vallen weg. Geen bingo, enkel mens-erger-je-niet. Vandaag rekenen commerciële rusthuizen veel hogere ligdagprijzen aan dan hun publieke tegenhangers. Als je weet dat een werknemerspensioentje zo'n 990 euro per maand bedraagt en een rusthuisbed gemiddeld 1.320 euro kost, is de rekening snel gemaakt. En als de rekening niet klopt, kloppen we aan bij het OCMW. Op die manier worden de winsten van de commercie en de dividenden van de aandeelhouders onrechtstreeks gepresenteerd aan de burger. Beetje pervers toch?

Ook lokaal kreunen besturen onder de financiële crisis. En dan lijkt besparen op korte termijn en de verkoop van OCMW-rusthuizen een gemakkelijke oplossing. Dat het prijskaartje op lange termijn op het bord van de belastingsbetaler komt, is voor de volgende bestuursperiode. Wat gebeurt er met onze oude dag als lokale besturen beslissen om hun openbare rusthuizen in de etalage te zetten? Willen we evolueren naar een zorgmodel waar enkel senioren met een dikke portefeuille toegang krijgen en waar zorgverstrekkers genoodzaakt zijn om te rekenen in cijfertjes en niet in mensen?

Als we de levensstandaard voor alle senioren willen garanderen en betaalbaar houden en als we ervoor willen zorgen dat het personeel niet het kind van de rekening wordt, is er een maatschappelijk debat nodig. Want oud worden we allemaal, met of zonder dikke portefeuille. De vraag is of we onze oude dag willen verkopen aan de hoogste bieder?

Dit opiniestuk verscheen in De Standaard