'Obama wil rijken meer belasten': dat was de titel van een kort bericht op de voorpagina van een Vlaamse krant enkele dagen geleden. Volgens The New York Times zou in Obama's begrotingsplan voor 2013 staan dat ondernemingen, managers van hefboomfondsen en de superrijken samen ongeveer 1,5 miljard dollar extra belastingen moeten betalen. Een 'verantwoordelijkheidsbijdrage voor de financiële crisis' die binnen 10 jaar zou kunnen oplopen tot 61 miljard. Obama zal door zijn tegenstanders wel weer worden uitgescholden als 'socialist' - dat is daar al heel lang een scheldwoord. Vreemd is dat, in een land waar de kloof tussen arm en rijk zienderogen toeneemt. Steeds meer mensen hebben een slecht betaalde job. Ze zijn arm, ze worden arm, ze blijven arm. De 'American dream', een straatveger die een succesvol bedrijfsleider wordt als hij maar genoeg zijn best doet, is niet meer dan een sprookje. Daarom moeten de sterkste schouders effectief de zwaarste lasten dragen. Ook bij ons, want ook hier groeit de kloof. Daarom is een indexsprong geen goed idee en een taks op speculatie wel. Billijke belastingen die goed worden geïnd zijn broodnodig om de welvaart een stuk te herverdelen en de mensen die het moeilijk hebben te helpen. Iedereen kent de slotscène uit de Hollywoodklassieker 'Titanic' waarbij Leonardo DiCaprio doodgevroren aan een ijsschots in de oceaan hangt. De situatie van de kansarme mensen in België roept dat beeld bij mij op: de rijkelui zitten al lang in de reddingssloepen, de middenklasse drijft op een (smeltende?) ijsschots en de (voorlopig?) 15 procent armen kunnen niet anders dan de rol lossen. Ze zakken naar de bodem. Het is een doembeeld waar we ons met alle mogelijke middelen tegen moeten verzetten. Op diezelfde krantenbladzijde van het stuk over Obama stond ook een groter stuk: 'Meerderheid bakkeleit over begrotingscontrole'. België moet 1,5 miljard euro extra vinden tegen het einde van deze maand. Een ding is duidelijk: er moeten scherpe keuzes worden gemaakt. Gaan we die maken op basis van medemenselijkheid of op basis van het recht van de sterkste?

• Daniël Termont