Een Vlaanderen van Verandering en Vooruitgang

Zondag 18 september zijn in het West-Vlaamse Nieuwpoort de resultaten van de voorzittersverkiezingen van sp.a bekend gemaakt. Met 96,9 procent van de stemmen zijn Bruno Tobback en Joke Quintens verkozen tot de nieuwe voorzitter en ondervoorzitter van onze partij. Caroline Gennez en Dirk Van der Maelen, het aftredende duo, werden onthaald op een uitbundig applaus én bloemen van hun opvolgers.

Op die manier krijgen Bruno en Joke een overduidelijk mandaat van de sp.a-leden. Bruno Tobback had, tijdens zijn speech, woorden van lof voor Caroline Gennez en Dirk Van der Maelen: “Caroline en Dirk kwamen aan het roer in moeilijke tijden. Met veel inzet, koppigheid en doorzettingsvermogen hebben ze ons door vier moeilijke jaren geleid. Caroline mag terecht trots zijn om afscheid te nemen met een akkoord over Brussel-Halle-Vilvoorde op zak, een probleem dat de Belgische politiek veertig jaar heeft beziggehouden”.

Bruno Tobback stelde de zaken vervolgens meteen scherp: “Met deze score ligt de lat bijzonder hoog. We willen ervoor zorgen dat sp.a de vertegenwoordiger wordt van een ander Vlaanderen, een Vlaanderen van optimisme en vooruitgang. We blijven daarbij trouw aan onze waarden: rechtvaardigheid, eerlijkheid en de bereidheid om te investeren in sociale vooruitgang. Angst is daarin de slechts mogelijke raadgever, net als negativisme en pessimisme.”

“We gaan enkel vooruit als gemeenschap als iedereen mee aan de kar trekt, als iedereen naar eigen vermogen bijdraagt. sp.a blijft dan ook opkomen voor zij die niet kunnen bijdragen. Maar is ook onverbiddelijk voor wie niet wil bijdragen. Wie ontsnapt via de achterpoortjes van ons sociaal systeem, wie zijn verantwoordelijkheid ontduikt via fiscale handigheidjes of wie arbeidsplaatsen vernietigt om er zelf beter van te worden: tegen hen gaan we in het verweer. Het is ontoelaatbaar dat we de banken redden uit een noodsituatie die ze zelf gecreëerd hebben, terwijl mensen die in een noodsituatie verkeren waar ze niets aan kunnen verhelpen, in de kou blijven staan.”

“Het is bijzonder sympathiek dat mensen met een groot vermogen, zoals Etienne Davignon, nu voorstellen om wat meer bij te dragen tijdens de crisis. Maar ik ga niet in op hun tijdelijk aanbod: ze moeten net zoals iedereen altijd bijdragen, crisis of niet. Wat niet wil zeggen dat we tegen rijke mensen zijn. We vertegenwoordigen iedereen die wil meewerken aan een betere toekomst, arm, rijk, oud, jong, ambtenaar of bediende.”

“We moeten, als land én als partij, opnieuw dingen in vraag durven stellen. We moeten durven veranderen. We zijn misschien te vaak de verdedigers van het bestaande. We mogen terecht trots zijn op onze realisaties, maar we mogen niet blind zijn voor wat er fout gaat. Er is nog steeds armoede, er is nog steeds ongelijkheid. We moeten daar blijven tegen strijden, en moeten daarbij opnieuw de bestaande structuren in vraag durven stellen. We zijn, als partij, de vertegenwoordigers van mensen, niet van het apparaat. We moeten onze staat durven hervormen, we hebben het best mogelijke bestuur nodig, dat transparant is, helder is, en dat verantwoording aflegt. We moeten onze economie aanpakken, en we moeten onze sociale zekerheid durven aanpakken.”

“Het zal niet altijd even makkelijk zijn, en we zullen ook maatregelen moeten nemen die niet altijd even populair zijn. Maar het is nodig. En er zijn massa’s mensen in Vlaanderen die onze uitgestoken hand van vooruitgang en verandering willen aanvaarden.”