Jobs, jobs, jobs

Monica De Coninck is gepokt en gemazeld in mensen aan het werk krijgen. In Antwerpen hielp ze twintigduizend OCMW-klanten aan een job. “Al ken ik ook de andere kant van de medaille”, zegt De Coninck. “Als hoofd van het Antwerpse OCMW stelde ik alleen al in de ziekenhuizen duizenden mensen te werk. Ik ken het werkgeversperspectief dus, maar ik ken ook de andere kant van de samenleving. De kant waar mensen op zoek zijn naar kansen en werk, en in armoede leven. Die twee werelden heb ik altijd willen samenbrengen. Als minister van Werk beschouw ik het als mijn grootste uitdaging om die mensen, maar ook de werkgevers, de juiste perspectieven te bieden. We leven op een zeer cruciaal moment, waar we gebruik van moeten maken. Ik ga de volgende week heel wat gesprekken voeren en luisteren naar de bekommernissen van werkgevers en werknemersorganisaties."

De staatshervorming heeft ook het federale gedeelte van ‘werk’ wat uitgehold. Vrees je niet met een lege doos opgezadeld te zitten?

Monica De Coninck: “Nee hoor. Het klopt dat er al veel geregionaliseerd is, maar we beschikken nog altijd over voldoende bevoegdheden om te kunnen wegen. Al spreekt het vanzelf dat ik zo snel mogelijk afspraken wil maken met de verschillende regio’s, zodat we elkaar zo goed mogelijk kunnen aanvullen.”

Vreest u niet dat u de volgende jaren vooral boodschapper van slecht nieuws zal zijn? Mensen uitleggen dat ze langer moeten werken is toch geen leuke opdracht?

Monica De Coninck: “Indien dat het enige was wat ik zou moeten doen, dan had ik wellicht gepast voor deze opdracht. Maar ik wil ook jobs creëren voor diegenen die het nu moeilijk hebben om aan een job te raken. Recht op werk: daar sta ik voor. Je bouwt samen aan een maatschappij, dat is in een gezin toch ook zo? Je gaat werken, je wilt iets opbouwen, je wilt een betere toekomst voor je kinderen. En dan heb ik het nog niet over zingeving. Een grote groep mensen beschouwt werken tegenwoordig grotendeels als een straf, maar het is toch geen straf? Werken is een kans om je te ontwikkelen.”

Is het wel realistisch om alle langdurig werklozen aan het werk te krijgen?

Monica De Coninck: “Dat is niet altijd even makkelijk, dat klopt. Maar het leven is zoet en zuur tegelijk. Wanneer je mensen sterker maakt voor de arbeidsmarkt, worden ze daar ook als mens beter van. Zo nodigen we in Antwerpen elk jaar de geactiveerde klanten uit voor een nieuwjaarsreceptie. Wel, voor hen is dat een cadeau. Ze komen in hun mooiste kleren en helemaal opgemaakt. Hun dankbaarheid ontroert me. Velen komen bij ons en zeggen: geef ons geen centen, geef ons een job. Ik ben wel eens een harde tante genoemd. Maar ik wil gewoon niet achterbaks zijn. Ik zeg rechtuit wat ik wil: wie echt zijn best niet doet, krijgt geen geld. Iedereen weet wat hij of zij aan me heeft, maar ik ben en blijf wel oprecht bekommerd om ieders welzijn.”