Met een loon moet je comfortabel kunnen leven

“Niet raken aan de index is niet conservatief. We willen nadenken over hoe het anders en beter kan. De producten die de index bepalen, die de levensduurte aangeven en dus beslissen of onze lonen moeten stijgen, kunnen we herbekijken. Maar het is niet de bedoeling om simpelweg de duurste producten eruit te gooien.”

Het zijn net de laagste lonen, de mensen die in precaire omstandigheden werken, die door de index het meest beschermd worden. Zij hebben, bij prijsstijgingen, het meeste te lijden als er geen indexering is. De hoogste lonen in goed boerende sectoren hebben meer onderhandelingsmarge op hun loon, waardoor zij eventuele prijsstijgingen kunnen opvangen. Het zou dus fundamenteel asociaal zijn om de index af te schaffen. We willen niet dat mensen werken voor een loon waarvan je niet kunt garanderen dat ze er van kunnen leven. Dat is de essentie van een sociale welvaartstaat.

In Europa vergelijken we nu de lonen met elkaar, om ze dan te doen dalen. Dan krijg je, zoals in Duitsland, ‘werkende armen’. Waarom zoeken we niet samen naar mechanismen om ze te laten stijgen? Het is onrealistisch om de crisis te bestrijden door alsmaar lagere lonen te betalen. De consumentenbesteding daalt daardoor, wat de crisis alleen maar aanzwengelt. De Europese zone is net gebaseerd op consumptie van werkende mensen. Zo blaas je de vuurhaard aan in plaats van hem te bestrijden.

Of de regering Di Rupo genoeg urgentie voelt bij het nakende begrotingsconclaaf? “Deze regering heeft in de voorbije 60 dagen een veelvoud gedaan van wat andere regeringen in vier jaar hebben gedaan. Ik neem Europa heel serieus, maar het project moet er ook één zijn van groei en vooruitgang. Dat van Angela Merkel is er een van achteruitgang en teruggang. Ik ben voor Europa, voor een Europa van vooruitgang.“

Herbekijk het fragment uit Terzake hier.