Opinie

Ik heb de voorbije weken bij een hele resem Genkse stadsgenoten stage gelopen. Ik ben met de kippen op stok gegaan om een dag bij de bakker te werken, ik ben met een vrachtwagenchauffeur op en neer naar Luxemburg gereden, Lotto gespeeld en ‘Pluk van de Petteflet’ voorgelezen aan een bende kleuters, zieke mensen verzorgd in het ziekenhuis,… Geweldige dagen die telkens hetzelfde eindigden: uitgeput thuis in de zetel, met een grenzeloos respect voor de mensen die hun job élke dag vol passie en overtuiging doen.

Je komt wat te weten tijdens zo’n stagedag. Dingen die niet in dossiers staan of die niemand aankaart op vergaderingen. Dat de grootste beroepskwaal bij bakkers het tandbederf is bijvoorbeeld. Dat de school in het buitengewoon onderwijs zelf een cursus zelfverdediging organiseert omdat de orthopedagoog al vier keer aangevallen is door leerlingen. Dat sommige kleuters nog nooit in hun jonge leven een aardbei of een blad sla hebben gegeten – of gewoon iets gezonds tout court. Dat de trajectbegeleider in de Genkse werkwinkel tot 200 werkzoekenden begeleidt en zijn collega’s net over de Nederlandse grens maar 50. Dat 90 procent van de vrachtwagenchauffeurs in ons land Polen of Roemenen zijn. Of dat verpleegsters zichzelf helemaal niet zo sexy voelen in hun ouderwetse, lompe uniformen.

Mijn doe-mee stages helpen om abstracte problemen concreet te maken. Om gezichten te plakken op cijfers. Eén juf voor 35 kleuters, je weet pas echt hoe zwaar dat is als je juf Lieselotte haar stinkende best ziet doen om elk van die 35 ukkies de aandacht te geven die ze verdienen. Onbegonnen werk, maar ze blijft het proberen. Met de glimlach. Net als verpleegster Sarah die stoïcijns kalm blijft als ze weer eens wordt afgeblaft door een ongeduldige patiënt. Of door een ongeduldige dokter.

In de politiek ligt de dreiging van de ivoren toren altijd op de loer. Altijd van hot naar her hollen, altijd een beetje geleefd worden door je agenda en de onvermijdelijke actualiteit. Druk, druk, druk. Willen of niet, elke politicus, elke politica wordt meegezogen in dat geheel eigen universum dat de politiek is. Wel, geen beter tegengif voor de ivoren toren dan geregeld eens met je voeten in de modder te gaan staan. Ik hoor wel eens zeggen dat politici te weinig voeling hebben met de ‘gewone mensen’, wie dat dan ook mogen zeggen. Ik hoor wel eens zeggen dat er ook marktkramers, leerkrachten, verpleegsters, vrachtwagenchauffeurs en fabrieksarbeiders in het parlement moeten zitten. Uiteraard is dat zo. Er zitten er zelfs in het parlement, en die doen dat heel goed.

Maar ik heb een ander idee: als de parlementsleden nu eens gewoon een héél klein beetje marktkramer, leerkracht, verpleegster, vrachtwagenchauffeur of fabrieksarbeider werden? Ik kan het alle politici aanraden, af en toe – minstens een paar dagen per jaar – stage te lopen. Je helemaal onderdompelen in een andere job, je op sleeptouw laten nemen door een gedreven werkkracht. Eentje die je vooral niét spaart en je ongezouten zijn of haar mening vertelt. Je komt thuis met een notitieboekje vol ideeën en plannen.

En, collega’s, wees niet bang: het is ook gewoon leuk om eens uit de oude, vertrouwde muren te breken.

Joke Quintens,
Ondervoorzitter sp.a