uw sociale zekerheid uit ons programma

Ziekenhuiskosten stijgen. We weten waarom. Ziekenhuizen zeggen dat ze niet rondkomen en artsen dat ze niet genoeg verdienen. En daarom wordt meer aangerekend.

We hebben geen problemen met supplementen voor luxe. We aanvaarden dat iemand meer betaalt voor een éénpersoonskamer. We vinden het wél ongehoord wanneer iemand die kiest voor een twee- of driepersoonskamer supplementen aangerekend krijgt. Desnoods verhogen we de ziekenhuisfinanciering om dit in te dijken. Maar we vragen dan eerst een onafhankelijke doorlichting. Kunnen de kosten dalen, dan doen we ze dalen.

Een verhoogde terugbetaling van implantaten is absoluut noodzakelijk. Een ziekteverzekering voor implantaten kan gepaard gaan met een veel strakkere prijscontrole. We willen ook een maximumfactuur voor implantaten.

Bij de kiwiprocedure koopt de overheid geneesmiddelen aan om de prijzen van medicijnen onder controle te houden. We hebben dit model ingevoerd voor twee types geneesmiddelen: de cholesterolverlager simvastatine en de bloeddrukverlager amlodipine. De federale regering schreef een openbare aanbesteding uit om na te gaan welke producent de laagste prijs vraagt. Die geneesmiddelen worden beter terugbetaald dan de andere. Voor de patiënt betekent dit een belangrijke prijsverlaging. Ook de ziekteverzekering vaart hier wel bij. Aangezien het product goedkoper wordt, betaalt de ziekteverzekering er minder voor.

De bestaande kiwiprocedure heeft kinderziektes en moet zeker bijgestuurd worden. Het is jammer dat de huidige regering het kiwimodel in de koelkast geplaatst heeft waardoor heel wat geld verspild dreigt te worden, zowel voor de patiënt als voor de ziekteverzekering. Wij willen de procedure verbeteren en op meer geneesmiddelen toepassen.

De maximumfactuur zorgt ervoor dat elk gezin niet meer moet betalen voor noodzakelijke gezondheidskosten dan een bepaald bedrag per jaar. Dit bedrag hangt af van hun inkomen. Boven dat plafond betalen gezinnen remgeld, dat het ziekenfonds achteraf terugbetaalt. Dat houdt de gezondheidszorg betaalbaar.

Oudere en zieke mensen doen vaak een beroep op thuiszorg. Het gaat om diensten als poetshulp, thuisverpleging en dagopvang. De patiënt betaalt zelf een deel. De Vlaamse zorgverzekering geeft zwaar zorgbehoevende thuiszorgpatiënten een forfaitaire vergoeding.

Die som dekt niet alle kosten. Daarom willen we dat er, zoals afgesproken in het Vlaams regeerakkoord, een maximumfactuur komt voor niet-medische thuiszorg. Die houdt rekening met de financiële draagkracht van het gezin. We stellen voor om iedereen maximaal voor 20 uur zorg per week een bijdrage te laten betalen. Als mensen nood hebben aan meer zorg, neemt de overheid de kosten volledig op zich.

De zorgverzekering moet betaald worden uit de algemene middelen van de Vlaamse gemeenschap. De forfaitaire jaarlijkse bijdrage schaffen we op termijn af.

We willen de sturing door de zorgvrager versterken met het persoonlijk assistentiebudget, het persoonsgebonden budget en andere vormen van zorg op maat.

Je rusthuis kunnen betalen is een recht, maar het verblijf in een rusthuis uitstellen evenzeer. Wie zorgbehoevend wordt, of een dagje ouder, blijft graag zo lang mogelijk thuis wonen. In zijn vertrouwde omgeving.

Daarom zetten we niet alleen in op een betaalbare thuiszorg, maar ook op een voldoende aangepaste woning voor wie het nodig heeft.

Zo willen we dat elke wijk in Vlaanderen en Brussel een woonzorgzone wordt. Dit is een wijk die aangepast is aan zorgbehoevenden en ouderen. Zo kunnen zij tussen de anderen blijven wonen. In deze zones willen we voetgangerscirkels stimuleren: veilige wandelroutes waarlangs zich winkels, bankjes en andere faciliteiten bevinden.

Het Sociaal Huis is het centrum van de zorg in elke gemeente en stad en krijgt daarvoor de nodige middelen. Het is het ‘huis’ voor alle zorgvragers en van alle zorgactoren. Het Sociaal Huis maakt zorg beschikbaar op basis van het lokaal sociaal meerjarenplan en het lokaal zilverplan voor ouderen. Het Sociaal Huis geeft signalen door aan het beleid over bv. tekorten in het bestaande aanbod van hulp- en dienstverlening. Het Sociaal Huis moet ook signalen geven rond oorzaken van onwelbevinden, rond verzwakkend sociaal weefsel en wat daar kan aan gedaan worden.

Investeren in zorg is belangrijk. Maar ervoor zorgen dat mensen geen zorg nodig hebben, is net zo belangrijk.

Daarom staan we voor de erkenning van wijkgezondheidscentra, met expertise in buurtgerichte gezondheidspromotie en eerstelijnszorg. Goede voeding is elementair voor een goede gezondheid. Professionele begeleiding van kansarme gezinnen is nodig om samen winkelen, koken en gezond en lekker eten aan te moedigen.

De Vlaamse overheid kan een vergoeding voorzien voor huisartsen die doelstellingen realiseren op het vlak van bijvoorbeeld griepvaccinaties en uitstrijkjes. Voor jongeren werken we via medische schoolbegeleidingsdiensten.

We pleiten voor een aantal specifieke maatregelen die kinderen gezond houden. Zo gaan alle kinderen met de klas naar de dokter. Maar waarom niet naar de tandarts? De tandartsconsultatie voor kinderen kan deel uitmaken van het medisch onderzoek van de CLB’s. Overgewicht, gebrek aan beweging en slechte voedingsgewoonten maken we bespreekbaar in de zorg, op school en in de samenleving.

Er is ook nood aan overheidscampagnes voor screening en vaccinatie. Zo willen we nieuwe samenwerkingsakkoorden voor preventieve maatregelen als darmkankerscreening.

Natuurlijk niet. We pleiten voor een breder zorgaanbod voor wie een geestelijk probleem of een verslaving heeft. We halen deze problemen uit de taboesfeer.

We willen de centra voor geestelijke gezondheidszorg toegankelijker maken. Gezinsbegeleiding wordt een vast onderdeel van de behandeling.

Voor kinderen en jongeren die psychische zorg nodig hebben, bieden we gepaste zorg. Chronische psychiatrische patiënten kunnen dikwijls nog werken, als we hen onderbrengen in een ondersteuningspool waaruit bedrijven kunnen putten. Voor oudere psychiatrische patiënten willen we voldoende begeleiding, bijvoorbeeld in een woonzorgomgeving. Ernstig psychiatrische patiënten, ook als zij niet zwaar zorgbehoevend zijn, kunnen aanspraak maken op de zorgverzekering.

De sector van de gezondheidszorg valt in Europa onder de principes van het vrij verkeer van goederen en diensten. En dus onder de regels van de vrije markt. Zo komt het Belgisch systeem, waarbij we bijvoorbeeld dure apparaten in ziekenhuizen beperken, onder druk te staan. Het zal de patiënt zijn die hiervoor opdraait.

Daarom pleiten we voor een richtlijn voor sociale gezondheid. Die richtlijn moet ervoor zorgen dat in de Europese unie de volgende principes standhouden:

- Voor de gezondheidszorg speelt de vrije markt alleen binnen de grenzen die nationale overheden opleggen. Staatssteun en beperkte mededinging zijn in de gezondheidszorg geen vieze woorden.
- Om dit te bereiken mogen nationale overheden een planning opleggen, mogen ze werken met erkenning van diensten en personen en mogen ze tarieven vastleggen.
- De regels mogen niet discriminerend zijn. Dure gezondheidszorg is discriminerend.
- De nationale regels dienen om het aanbod te verzekeren en om de betaalbaarheid en de kwaliteit te garanderen.
- Samenwerking tussen landen, ook wat betreft patiënten en zorgverstrekkers die in een ander land werken, kan. Mits strikte regels die het aanbod, de betaalbaarheid en de kwaliteit veiligstellen.

Zolang deze richtlijn er niet is, willen we dat de Commissie zich onthoudt van procedures die het vrij verkeer van diensten bevorderen, wat betreft de gezondheidszorg.

Met onze pensioenhervorming willen we het vertrouwen in wettelijke pensioenen herstellen.

De vergrijzing stelt ons voor extra uitgaven, maar dat mag ons niet beletten om de mensen een goed pensioen te garanderen.

Om die toekomstige pensioenen veilig te stellen, lanceerde toenmalig minister van Begroting Johan Vande Lanotte in 2002 het Zilverfonds. In de periode tot 2007 werd er 16 miljard euro ingestort. De vorige regering had een traject uitgetekend dat er in de jaren 2008 tot en met 2011 nog eens 3,5 procent van het Bruto Binnenlands Product of 10,5 miljard euro in zou worden gestort. Aangezien de huidige regering vanaf 2007 geen begrotingsoverschotten meer realiseert en zegt er tijdens deze legislatuur ook geen meer te zullen realiseren, derft het fonds daardoor zo’n 10,5 miljard euro.

Zoals gezegd willen we een verhoging van de pensioenen, in de eerste plaats van de laagste pensioenen.

Daarnaast beseffen we dat door de inflatie zijn prijsstijgingen van de factuur niet helemaal te vermijden zijn. Maar die prijsstijgingen moeten sociaal aanvaardbaar blijven en samengaan met meer overheidsfinanciering.

We scheiden de kosten voor wonen van de kosten voor zorg. Voor de woonkosten moeten in residentiële zorgvoorzieningen dezelfde principes gelden die we elders ook hanteren, met sociale tarieven voor de lagere en middeninkomens. De zorgkosten rekenen we apart aan en vallen onder de maximumfactuur, ook in de residentiële opvang.

We stellen ook meer sociale maatregelen voor het wonen voor, en willen dat er een maximumfactuur in de ziekteverzekering voor medische kosten komt.

Ten slotte rekenen we op de zorgverzekeringspremie en de uitbreiding van de ‘zorgmaximumfactuur’ naar de residentiële zorg voor niet-medische kosten.