uw spaargeld uit ons programma

Om het spaargeld van gewone spaarders niet in gevaar te brengen wanneer een bank in moeilijkheden komt, leggen we alle banken een bankentestament op. In dit systeem zijn banken verplicht om jaarlijks een plan voor te leggen aan de Bankcommissie dat aangeeft hoe ze de instelling snel en eenvoudig kan ontmantelen en hoe ze de risicovolle commerciële bank kan splitsen van de veilige spaar- en depositobank. Bij een crisissituatie of nakende faling van een bank is er dus de mogelijkheid om de bank te ontmantelen. Het risico blijft bij de bank en het spaargeld bij de spaarder. Enkel het veilige deel kan dan nog rekenen op tussenkomsten van de belastingbetaler.

Om de kredietverlening voor grote projecten van maatschappelijk belang (zoals de bouw van scholen of de aanleg van een stopcontact op zee) te vergemakkelijken, schrijven we een volkslening uit. Een private vennootschap waar de overheid in vertegenwoordigd is, schrijft een lening uit tegen een interest die iets hoger ligt dan het markttarief en met de garantie dat de opbrengst niet belast wordt. De vennootschap leent de middelen weer uit aan een interest die maximaal 1 procent hoger is dan wat de spaarders krijgen en biedt zo goedkope kredietverlening aan maatschappelijk waardevolle projecten die onze toekomstige groei en werkgelegenheid ondersteunen.

Ongelijkheid in koopkracht mag niet leiden tot een ongelijke toegang tot kwalitatieve producten en diensten. Er komt een verscherpt toezicht op de prijzen van basisproducten en –diensten. Indien de prijzen meer dan normaal stijgen, zoals in 2008, volgen we een roodlichtprocedure, waarbij de betrokken sector de prijsstijgingen moet kunnen verantwoorden.

Iedereen heeft recht op goedkoper telefoneren en internet. We betalen te veel voor onze gsm-gesprekken, sms- en internetabonnementen. Wie vandaag naar een gsm-netwerk belt, betaalt een extra bijdrage voor het gebruik van het netwerk van de gsm-operator. Deze extra tarieven schaft sp.a af. De netwerken waarlangs telecommunicatie en internet verlopen, worden gefusioneerd en ondergebracht in één bedrijf waarbij elke operator een deel betaalt. Het overstappen naar een andere internet of telefoonoperator maken we eenvoudiger door een opstapregeling in te voeren. Ook beperken we de vergoedingen bij verbreking van contracten van bepaalde duur.

Iedereen die aan de voorwaarden voldoet, heeft recht op de automatische toekenning van sociale tarieven. De voorwaarden om te genieten van het sociaal telefoontarief vereenvoudigen we, net zoals we hebben gedaan bij de invoering van de maximumfactuur bij gezondheidszorg. Hierdoor hebben dubbel zoveel mensen (800.000) recht op het sociaal tarief en gaat dit ook automatisch.

Iedereen heeft recht op correcte informatie. We maken één unieke website met alle overheidsinformatie op consumentenvlak. Etiketten op voeding mogen de consument niet misleiden. sp.a richt een bijzondere taskforce binnen de FOD Economie op om ervoor te zorgen dat er geen misleiding via de etikettering van voeding plaatsvindt.

Iedereen heeft recht op transparante prijzen. De manier waarop bijvoorbeeld energieprijzen tot stand komen, moet transparanter. sp.a is voor een eenvormige en transparante manier waarop energieprijzen geïndexeerd worden.

Iedereen heeft recht op informatie, maar ook om met rust te worden gelaten. Commerciële stalking van de consument via telefoon verbieden we. Kredietgevers mogen enkel nog aan de persoon gerichte reclame voor kredieten versturen, indien de consument daar op voorhand mee instemt. We schenken bijzondere aandacht aan de bescherming van de privacy van de consumenten in het kader van nieuwe technologieën en sociale netwerken.

Contracten van bepaalde duur, zoals contracten voor internet, gsm of fitness, bevatten kleine lettertjes die voor onaangename verrassingen kunnen zorgen. Zo bepalen deze lettertjes vaak dat het contract na afloop stilzwijgend wordt verlengd, tenzij de consument voor het einde van het contract laat weten dat hij geen verlenging wenst. Het is dus de consument die moet opletten wanneer hij welk contract kosteloos kan opzeggen.

Dat is ongehoord. Daarom kan de consument sinds 2007 (na de stilzwijgende verlenging van een contract van bepaalde duur) op elk moment een contract zonder bijkomende kosten opzeggen. Mits een opzegtermijn van maximum één maand.

Bovendien moet op de eerste pagina van het contract duidelijk, in vet gedrukte letters en in een kader, vermeld staan dat het contract automatisch verlengd wordt. Ook de datum waarop je het contract kan opzeggen en hoe dat moet gebeuren, moet in die kader staan. De nieuwe regeling maakt het systeem van stilzwijgende verlenging van contracten transparanter en maakt de opzeg zelf eenvoudiger.

Touroperators en luchtvaartmaatschappijen mogen geen dossierkosten vragen. Reisbureaus die in plaats van kant en klare trips vaak reizen op maat uittekenen en dus extra service leveren, mogen dat nog wel. Ze kunnen evenwel niet zomaar kiezen welke diensten ze aanrekenen. Die tarieven zijn vastgelegd in een tarievenlijst.

Buiten deze lijst kunnen reisbureaus geen extra kosten aanrekenen aan de consument. Dit betekent dat reisbureaus niet langer geld mogen vragen voor het louter openen van een dossier of voor het geven van informatie zonder dat er een contract is afgesloten.

Klaar en duidelijk: nee. Verkopers mogen niet langer de prijs van een dienst verhogen als de consument weigert via bankdomiciliëring te betalen of zijn facturen via elektronische post te ontvangen. De consument kiest voortaan de manier waarop hij/zij wenst te betalen. Wat wel nog mag, is dat bedrijven een korting aanrekenen voor personen die voor een domiciliëring kiezen.

Dure telefoonlijnen voor diensten na verkoop beperken de rechten van de consument. Wie een product of dienst kocht en daarna problemen wil melden, een factuur betwisten of meer informatie wenst, moet terecht kunnen op een gewoon regionaal telefoonnummer. Dus niet meer op die dure speciale lijnen. Wie betaalt voor een product of een dienst mag er rechtmatig vanuit gaan dat hij/zij ingeval van vragen of problemen terecht kan op een gewoon regionaal telefoonnummer.

Helemaal niet. Freya Van den Bossche heeft als toenmalig minister van Consumentenzaken samen met de bank- en de verzekeringssector twee gedragscodes uitgewerkt voor reclame rond financiële producten. Deze gedragscodes traden in werking op 1 januari 2007. Doel is dat reclame voor financiële producten niet alleen duidelijk en begrijpelijk is, maar ook correcte en volledige informatie biedt.

De codes slaan op de reclame voor financiële producten, meer bepaald reclameboodschappen voor spaarboekjes en levensverzekeringen. Met de invoering van deze codes zijn we koplopers inzake consumentenbescherming in Europa. De niet naleving ervan kan leiden tot boetes tot 100.000 euro.

Om de werkgelegenheid vooruit te stuwen en de koopkracht te bevorderen, wil sp.a de lasten op arbeid verlagen voor in totaal 1 procent van het Bruto Nationaal Product. We doen dit via een verlaging en vereenvoudiging van de sociale bijdragen en een verhoging van de belastingvrije som. Op korte termijn ligt de nadruk op jobcreatie. Op middellange termijn versterken we de koopkracht. De totale last op arbeid daalt het meest voor de lage arbeidsinkomens (5 procent minder lasten voor een brutoloon van 2.000 euro).

Stilstand in de Wetstraat betekent dat we samen achteruit gaan in de Volksstraat. Nergens blijkt dat duidelijker dan op het vlak van fiscaliteit. De Federale Overheidsdienst Financiën zinkt verder weg in de chaos. En geen mens vindt zijn weg in de wirwar van regels, zonder een boekhouder te raadplegen. Hoog tijd voor een eerlijkheidsprogramma in onze fiscaliteit. sp.a hanteert vier principes voor de hervorming van de fiscaliteit:

1.       De fiscale druk op werkende mensen moet lager.

2.       Gelijke inkomsten worden op een zelfde manier behandeld, ongeacht de bron.

3.       Belastingen die hoger zijn dan in de omringende landen moeten omlaag. Enkel de belastingen die lager zijn dan in de buurlanden mogen stijgen.

4.       Bij de keuze tussen verlaging en verhoging van fiscale bijdragen zijn onze drie prioriteiten: het aanmoedigen van tewerkstelling, het verhogen van de koopkracht en het stimuleren van duurzame productie en consumptie.

In de paarse regering hebben we heel wat inspanningen geleverd in de strijd tegen de fiscale fraude. Zo kunnen we bedrijven die geen belastingaangifte doen forfaitair belasten. Er is een betere uitwisseling met buitenlandse belastingadministraties gekomen. Er kwam een hardere aanpak van kasgeldvennootschappen. We hebben de bestuurdersaansprakelijkheid voor de betaling van BTW en bedrijfsvoorheffing uitgebreid. Er is nu ook aansprakelijkheid van de medecontractant voor de betaling van BTW. En we hebben mogelijkheid voorzien om beslag te leggen en de sluiting van de onderneming te verkrijgen bij de niet-betaling van BTW.

We willen meer inkomsten voor de overheid met minder belastingen. Die wens is geen utopie. Als we de cijfers van de Nationale Bank als basis nemen, kunnen we met een doorgedreven fraudebestrijding ongeveer 2,5 miljard euro extra middelen innen. Dat is een enorm bedrag. Als we dat resultaat boeken, wordt de droom realiteit en zullen we de belastingen kunnen laten dalen terwijl de inkomsten voor de overheid toch stijgen.

Pestbelastingen hebben minstens één van de volgende kenmerken:
- Ze houden geen rekening met de financiële draagkracht van de belastingplichtige. Dat wil zeggen dat ze voor iedereen gelijk zijn ongeacht het inkomen of het vermogen van de belastingplichtige. Forfaitaire belastingen met andere woorden.
- Ze zijn uitsluitend gericht op een financieel resultaat, dus enkel bedoeld om geld in het laatje te brengen (bijvoorbeeld op balkons, tv-toestellen, muziekinstrumenten, automatische geldverdelers,…).
- Ze worden bepaald of berekend op absurde grondslagen (bijvoorbeeld op fuiven, honden, balkons, tv-toestellen, muziekinstrumenten,…).

De vlaktaks of fair taks kan voor ons niet door de beugel. Iedereen moet dan procentueel hetzelfde betalen. Iemand die 2.000.000 euro per jaar verdient, zou in verhouding precies hetzelfde moeten afdragen als iemand die 20.000 euro verdient. Dat is niet eerlijk. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten torsen.

Van de huidige fiscale wetgeving gaat een herverdelende werking uit. Zo ontstaat er een zekere vorm van solidariteit tussen rijk en arm. Belasting volgens het draagkrachtprincipe kunnen we realiseren door de progressiviteit in onze belastingtarieven.

Volgens rechtse liberale partijen wordt een vereenvoudiging van het stelsel bereikt door de invoering van een fair taks met twee tarieven. Wij vinden van niet. De complexiteit van het huidige belastingsysteem wordt niet veroorzaakt door het bestaan van een progressief stelsel met vijf tarieven. Maar wel door de vele fiscale aftrekposten, verminderingen, vrijstellingen of toeslagen. Of je nu één tarief hebt of tien tarieven, dat bepaalt de complexiteit van het belastingsysteem niet.