uw werk uit ons programma

Nee. We zijn tegen armoede. 17 procent van de kinderen in België leeft in armoede. Zij geraken vanaf het prille begin van hun leven achterop. Alleen met veel ondersteuning kunnen zij nog vooruit. We bannen in de eerste plaats kinderarmoede. Voor echte vooruitgang vraagt dit een geïntegreerde, vooruitstrevende aanpak, op alle aspecten van kinderarmoede.

En we zijn voor wederkerigheid. Voor een samenleving waarin mensen voor elkaar zorgen. De rijkste mensen in onze samenleving vragen we een eerlijke bijdrage, om de armsten de kansen te geven op geluk: een job, een huis, een gezin. Zo kunnen zij op hun manier bijdragen aan de vooruitgang van ons allemaal.

Werken moet lonen. Zeker voor laaggeschoolden moet het aantrekkelijker zijn een baan te hebben in plaats van in de werkloosheid te blijven. Op het einde van de maand moet er meer in het loonzakje overblijven.

Daarom hebben we de werkbonus ingevoerd. Het gaat om een vermindering van de persoonlijke sociale bijdragen voor mensen met een laag loon. Hoe lager de persoonlijke sociale zekerheidsbijdragen die men inhoudt op het brutoloon, hoe méér de werknemer er netto aan overhoudt. Werknemers met de laagste lonen krijgen dus een hoger nettoloon, zonder dat de loonkost voor de werkgever stijgt.

Daarnaast maken we werk van een zorgzame maar kordate begeleiding voor werklozen. Kordaat, om mensen met een werkloosheidsuitkering bewust te maken dat aan deze uitkering ook verwachtingen en verantwoordelijkheden gekoppeld zijn, zoals actief zoeken naar werk.

50-plussers moeten alle kansen krijgen om aan de slag te blijven: hen uitstoten uit de arbeidsmarkt betekent een verlies van ervaring, kennis en potentieel. Werkgevers moeten gestimuleerd worden om deze mensen aan te nemen of in dienst te houden.

Sinds 2000 gaat het aantal 50-plussers die aan het werk blijven in stijgende lijn, maar Vlaanderen hinkt nog steeds achterop ten opzichte van de andere Europese lidstaten. Daarom willen we dat de Vlaamse overheid meer maatregelen neemt die 50-plussers aan het werk helpt of houdt. Anders gooien we een pak kennis, ervaring en talent overboord én verhogen we de financiële last voor de sociale zekerheid.

Werkgevers moeten de meerwaarde van 50-plussers op de werkvloer erkennen. De overheid ondersteunt werkgevers die betere arbeidsvoorwaarden en loopbaanmogelijkheden bieden voor deze groep. We denken dan aan uitgroeibanen, peterschapprojecten, aanpassingen aan de werkplaats of de taakinhoud. Oudere werknemers verdienen alle kansen om zich bij te scholen en verder te vormen (vooral om de ICT-kennis op peil te houden). Een verplicht vervroegd pensioen is geen optie.

Zeker in tijden van economische crisis moeten we zoveel mogelijk mensen aan het werk houden. Brugpensioen is slechts een laatste redmiddel.

Bij de huidige herstructureringen moet uiteraard alles op alles moet gezet worden om jobs te redden. Oudere werknemers mogen niet de eerste slachtoffers zijn. Daarom versterken we de tewerkstellingscellen verder en bieden we aangepaste begeleiding en opleiding. Zo blijft het brugpensioen een laatste redmiddel tegen naakt ontslag.

Bedrijven in herstructurering kunnen nog steeds een beroep doen op het brugpensioen. Ze moeten echter bruggepensioneerden actief begeleiden in hun zoektocht naar een nieuwe job. Vinden ze geen job, dan valt de werknemer terug op het brugpensioen.

Een verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd is voor ons niet aan de orde. We willen zoveel mogelijk mensen voor de leeftijd van 65 jaar aan het werk helpen én houden.

We moeten zoveel mogelijk mensen overtuigen en motiveren om zolang mogelijk aan het werk te blijven, zeker in tijden van economische crisis. We kunnen naar een andere manier van werken, naar een ontspannen loopbaan. Vandaag wordt veel en lang gewerkt door mensen in de ‘middenleeftijd’, terwijl 50-plussers nog onvoldoende aan de bak komen. We willen een grotere groep van actieven die op een meer ontspannen manier hun taken vervullen.

Na de economische crisis moeten we massaal investeren om nieuwe jobs te creëren en wie werkloos geworden is weerbaar te maken voor de arbeidsmarkt van de toekomst.

Welvaart door werk is onze traditie. Werk zorgt voor inkomen, ontwikkeling van talent, sociale contacten en erkenning voor zij die werken en hun familie. Ook in moeilijke economische tijden blijven we inzetten op weerbaarheid en inzetbaarheid van werknemers en werkzoekenden. Het maakt onze economie sterker, onze samenleving hechter en garandeert een beter sociale zekerheid. Werk zorgt er ook voor dat mensen kunnen deelnemen aan de samenleving. Daarom is het logisch dat onze eerste doelstelling werk voor iedereen is. Werk wordt nu nog te ongelijk verdeeld en vergoed. Afkomst, opleiding, geslacht, leeftijd en fysieke kenmerken geven aanleiding tot discriminatie. Werkzoekenden hebben recht op begeleiding op maat, die zorgzaam en kordaat is.

Iedereen heeft recht op passend werk met voldoende loon, persoonlijke ontwikkeling, sociale contacten en erkenning. Maar ieder heeft ook de plicht zich in te zetten om aan werk te geraken. De overheid moet ofwel een passende job ofwel een passende opleiding aanbieden en moet dit sneller doen dan nu, zonder dat dit ten koste mag gaan van de kwaliteit van de geboden begeleiding. Een werkzoekende die op geen van beide wil ingaan, loopt het risico geschorst te worden. De kansengroepen die nu te weinig aan bod komen, 50-plussers, ongeschoolde jongeren en allochtonen, willen we integreren in de arbeidsmarkt. Elk talent verdient een kans, iedereen heeft recht op werk.

Sociale economie is nodig om kansengroepen waarvoor de directe stap naar regulier werk te hoog is, te helpen bij hun integratie in de samenleving. Iedereen moet een kans krijgen op werk, ieder talent moet zich kunnen ontwikkelen.

In de eerste plaats stelt de sociale economie zich op als middel om kansen te bieden aan werkzoekenden die omwille van medische, psychische of andere problemen moeilijk de stap kunnen maken naar een klassieke onderneming. Doorstroming is echter wel de doelstelling. Sociale economie staat ten dienste van mens en maatschappij en niet omgekeerd. We stellen vast dat ze meer en meer ook de brug vormt naar de reguliere economie.

Als de sociale economie daarenboven inspeelt op niet-ingevulde maatschappelijke noden (energiesnoeiers, toezicht in sociale woonblokken, verzorgde fietsroutes…), leidt ze tot een globale verrijking van de economie. De kringwinkels zijn hiervan een goed voorbeeld. De waarden die naar voren geschoven worden door de beweging rond maatschappelijk verantwoord ondernemen, zijn vergelijkbaar met die van de sociale economie. sp.a onderschrijft die waarden en wil ze blijvend verdedigen.

Op nauwelijks tien jaar tijd heeft de sociale economie een vaste plaats verworven op alle beleidsagenda’s. Ze heeft zich sterk geprofessionaliseerd en geprofileerd als een dynamisch geheel van ondernemingen en organisaties die vorm geven aan een economie met meerwaarden.

Regio’s met een verschillende sociaaleconomische situatie met belangrijke verschillen op de arbeidsmarkt vragen om een verschillend beleid. Daarom wordt het werkgelegenheidsbeleid best een regionale verantwoordelijkheid, zonder dat de financiële solidariteit hierdoor in het gedrang komt.

De socio-economische situatie is in Vlaanderen en Wallonië zeer verschillend. Dat vereist op maat gemaakte oplossingen. Vandaar ons voorstel om het werkgelegenheidsbeleid te regionaliseren. In ieder geval willen we het federale solidariteitsprincipe respecteren. We garanderen financiële solidariteit.

Dankzij regionalisering kunnen we het werkgelegenheidsbeleid echt aanpassen aan de lokale noden. In een regio met hoge werkloosheid heb je andere oplossingen en voorstellen nodig dan in een streek waar werkloosheid sporadisch voorkomt. Opleiding en hulp bij het zoeken van een geschikte job gebeurt best zo dicht mogelijk bij de mensen, dus op het Vlaamse niveau. Door de bevoegdheid van de begeleiding van werkzoekenden en de sanctionering van wie de aangereikte kansen niet aangrijpt op één niveau te brengen, staat de overheid het dichtst bij de werkzoekende en heeft ze het best zicht op zijn inspanningen, mogelijkheden en beperkingen.

Dat je geen diploma bezit wil niet zeggen dat je niet over de nodige vaardigheden beschikt om een job goed te kunnen uitvoeren. Daarom is het ervaringsbewijs ingevoerd: hiermee kan je op sollicitaties aantonen dat je deze vaardigheden onder de knie hebt.

Veel mensen hebben een beroep al doende geleerd en beschikken dus over vakbekwaamheid. Maar ze kunnen dat niet zwart op wit bewijzen omdat ze nooit de kans hebben gehad een diploma te halen. Daarom werd het ervaringsbewijs ingevoerd. Via het ervaringsbewijs kunnen mensen hun competenties, waar ook verworven, letterlijk verzilveren. Wij willen daarom het aantal beroepen waarvoor ervaringsbewijzen kunnen worden afgeleverd versneld uitbreiden.

Bedrijven en organisatie leggen in hun vacatures best de nadruk op realistische competenties in plaats van op vereiste diploma’s. De overheid kan hierin een voorbeeldrol spelen.

Vrouwen hebben nog steeds een zwakkere positie op de arbeidsmarkt en verdienen in verhouding minder dan mannen voor hetzelfde werk. Gelijk loon voor gelijk werk is waar sp.a voor gaat, niets meer, niets minder.

We kunnen er niet omheen dat vrouwen nog steeds een zwakkere positie innemen op de arbeidsmarkt. Het niet of nauwelijks doorstromen van vrouwen naar hogere functies staat bekend als het glazen plafond. Vrouwen zijn oververtegenwoordigd in de slechts betaalde beroepen of sectoren en in lagere functies. Dit is het gevolg van een verschillend loopbaantraject bij mannen en vrouwen: de druk om een keuze te maken tussen werk en gezin ligt bij vrouwen nog steeds hoger. We willen hen dan ook voldoende kansen geven beide te combineren. Zodat een keuze voor het gezin niet automatisch een keuze voor stoppen met werken is.

Alle actoren op de arbeidsmarkt moeten inspanningen leveren om de zichtbare en onzichtbare barrières weg te werken. Zo moeten we komen tot een evenredige instroom en doorstroom van vrouwen in de verschillende segmenten van de arbeidsmarkt. Gelijk loon voor gelijk werk mag geen loze belofte zijn.

Het systeem van de dienstencheques is een overweldigend succes. Het heeft ervoor gezorgd dat er een pak jobs zijn bijgekomen, jobs die kans op zekerheid bieden en mensen uit het zwartwerkcircuit halen.

De federale overheid staat in voor de financiering. Ze erkent de dienstenondernemingen en bepaalt de contractvoorwaarden. Elke regio kan dus de dienstencheques voor bijkomende activiteiten gebruiken, bovenop de huishoudhulp. De gewesten krijgen de vrijheid de contractvoorwaarden te veranderen.

Voor veel jongeren is het niet makkelijk om aan werk te geraken. Daarom pleiten we voor degelijke begeleiding en ondersteuning van schoolverlaters en jonge werklozen.

De overstap tussen de schoolbanken en de arbeidsmarkt is niet voor iedereen even evident. Daarom willen we jongeren volop ondersteunen en begeleiden bij hun zoektocht naar een (eerste) baan. Hiervoor is een blijvende samenwerking nodig tussen onderwijs, werkgevers en VDAB.

Ondernemingen moeten gestimuleerd worden om tot een leeftijdsbewust personeelsbeleid te komen, met aandacht voor opleiding, herkennen of erkennen van wat iemand kan en kent en het begeleiden van jonge werknemers.

Werkzoekenden kunnen we intensief ondersteunen en stimuleren in hun zoektocht naar een passende baan. Maar wie niet ingaat op de hem of haar geboden kansen, kan niet onbeperkt blijven genieten van een werkloosheidsuitkering.

De overheid kan geen jobs 'bij wet' maken, maar heeft wel de plicht om te investeren in meer werkgelegenheid, zeker in economisch moeilijke tijden. Werkzoekenden moeten ook gestimuleerd en ondersteund worden in hun zoektocht naar een passende baan.

Iedere werkzoekende heeft recht op begeleiding op maat, die zorgzaam maar ook kordaat is. Dit betekent dat de VDAB voor een individuele trajectbenadering moet zorgen, die rekening houdt met interesses, verwachtingen en mogelijkheden.

Voor bepaalde categorieën van werkzoekenden is langere en intensievere begeleiding nodig, zoals voor mensen met mentale, medische of verslavingsproblemen. Voor hen moeten we specifieke en aangepaste jobs creëren.

Maar voor wat hoort wat: een werkloosheidsverzekering is geen basisinkomen. Wanneer een werkzoekende een sluitende trajectaanpak krijgt en daar niet op ingaat, kan deze geen beroep blijven doen op de werkloosheidsuitkering.