Wat opiniemakers of andere politici ook mogen beweren: 1 mei is en blijft een dag waarop wij socialisten trots de straat optrekken. Trots op wat we gerealiseerd hebben. Geestdriftig ook, om verder te strijden voor gelijkheid en bescherming.

Dankzij ons is er een sociale zekerheid, zonder ons staat die onder druk. Dat onze sociale zekerheid niet meer te betalen is, dat zijn praatjes. Een kwestie van prioriteiten. Een pensioen moet de rusthuisfactuur dekken, personen met een handicap zet je niet jaren op een wachtlijst, en jongeren die slachtoffer zijn geworden van seksueel misbruik of worstelen met zelfmoordgedachten stuur je niet zomaar terug naar huis. Dat, zorgzekerheid, is het uitgangspunt. De overheid kan niet alles, maar zorgzekerheid is een minimum. De Vlaming betaalt genoeg belastingen om dat te garanderen.

1 mei draagt een geschiedenis die veel meer is dan de achturige werkdag en de vijfdaagse werkweek. Een Vlaanderen waar niet pak en das bepaalt wie je bent, waar niet jouw familie bepaalt waar je van mag dromen, waar niet je verleden bepaalt wat je toekomst is. Dat was mei '68. Een Vlaanderen waar we een antwoord bieden op digitalisering, migratie, gezonde lucht, werkbaar werk, de combinatie gezin en arbeid, en (het gebrek aan) zorg. Dat is mei '18. Dat is nieuw socialisme.

Vandaag verdienen studenten wat extra door het rondbrengen van maaltijden op hun fiets. Wanneer ze botsen met een auto, is de auto beter beschermd dan de student. Startups zijn het heden en de toekomst. Maar wie zijn kans waagt, en ziek wordt, valt zonder inkomen. Jongeren hebben te weinig ervaring om aan het werk te gaan, oudere werknemers zijn dan weer te duur. Heb je een handicap of de verkeerde familienaam, kan je het helemaal vergeten.

SP.A benoemt problemen, kaart wantoestanden aan, en biedt oplossingen. 1 mei is feesten en vechten. En het is goed dat andere partijen, met hun eigen voorstellen, dat met ons doen. We boden decennia terug garantie op sociale bescherming. Nu ook op zorg. Tegen de stroom in. Niet met recepten uit het verleden, maar met een nieuw socialisme dat de toekomst van iedereen verzekert. Wie zorg behoeft, kan op zorg rekenen, zo simpel is het. Zij die zorg verlenen, kunnen op onze steun rekenen. Terug op de barricaden. Omdat deze regeringen er niet in slagen te doen wat ze moeten doen.