Feestelijke cava, een komen en gaan van stamgasten, en veel oprecht gelach: Rozeke Raymaekers stond zondag dertig jaar achter de toog van haar café Tilt, en reken maar dat dat gepast gevierd werd.

Honing. Alle stamgasten zijn het eens met elkaar: aan de toog van café Tilt plakt honing. Een mens kan er toevallig belanden, op aanstichten van anderen, of gewoon als buurtbewoner - maar plakken blijft ie. Het kleine volkscafé in de schaduw van het Mechelse Vrijbroekpark bestaat al meer dan een eeuw, maar lijdt niet aan de tijd: nog elke dag loopt die charmante kroeg vol met jong en oud. En - nog zo'n typisch karakteristiekje van den Tilt - ze vinden er wel altijd een argument om te feesten. Al was het dit keer wel raak: Rozeke Raymaekers, bazin, mama en tante van het café, stond dit weekend exact dertig jaar achter de toog.

"Een geweldig feest is het geworden", jubelt Rozeke. "Omdat de mensen van het feestcomité er iets typisch Tilt van gemaakt hebben. Dat wil zeggen: een hele dag samen vieren met pintjes, hapjes en cadeaus, maar vooral met elkaar."

Loftuitingen

En uiteraard werd Rozeke overladen met geschenkjes, en uiteraard had het feestcomité een speech Klaar, en uiteraard kwam Mechels schepen van Economie Caroline Gennez (sp.a) met een - overigens fel gesmaakt - rondje loftuitingen, maar alle aandacht ging desondanks naar Rozeke. "Jaren geleden ben ik van Limburg naar Mechelen verhuisd. Aanvankelijk was ik er conciërge - ik in de Elektriciteitsstraat, Caroline Gennez in het stadhuis (lacht). Uiteindelijk belandde ik in den Tilt: het mooiste café ter wereld. Niet zo lang geleden is mijn man overleden, maar op geen enkel moment heb ik getwijfeld: café Tilt moest openblijven."

Bruine kroeg

En dan, terwijl ze ons nog eens aan de mouw trekt, en nog eens gul met de fles cava schudt: "Kom, drink er nog eentje, jongen. Want dat is al jaren den Tilt, en zo zal het nog jaren blijven: een café waar een mens nog plezier kan maken. Hier kosten de pintjes niet veel, maar smaken ze dubbel."

Rozeke heeft een punt: den Tilt - inclusief spaarkaske, wielertoeristenclub en supportersclub van KV Mechelen - is nog zo'n zeldzame bruine kroeg. "En dat blijf ik tot het allerlaatste bewaren", klinkt het zelfzeker bij Rozeke. "Het leven wordt hier gevierd, en niemand wordt hier aangekeken op z'n kleur, leeftijd of geslacht. Plezier maken, dat is wat hier telt. Ja, ik meen het: ik val hier ooit dood achter m'n toog. En daarna krijgt iedereen een tournée."