Allel is regisseur en zaakvoerder van Newframe Productions en vader van 2 kinderen.vrijdag 25 aprilEen bedrijf reorganiseren vergt veel energie. Het logo van Newframe productions is goedgekeurd, en wordt in de loop van volgende week bij Option geanimeerd. Nu nog de website, de beelden en de invulling hiervan.

Morgen ben ik thuis, alleen met de kinderen. Bettina moet werken. We zullen de maand mei degelijk moeten organiseren want Piet Piraat wordt gedraaid en Bettina zal fulltime moeten meedraaien. Eerlijk gezegd komt het mij slecht uit want meteen daarna valt begin juni de B2B beurs. En ook hiervoor moet nog heel wat gebeuren maar hoor je mij klagen, neen!

Gisteren, samen met de kinderen naar Harry Potter gekeken. Isabella die de film al een paar keer had gezien, citeerde  tot ergernis van Zahra en mij delen van de dialoog voordat potter had gesproken. Zij is lang verliefd geweest op Harry Potter. Ze had zelfs zijn poster op haar kamer hangen. Maar nu zou ze verliefd zijn op  Elias, een Turkse jongen met flapoortjes. Ik  ben niet zeker of het al  aan is.

In plaats van zondag gaan we morgen zwemmen want zondag verjaart Zahra, en gaan we met de klas van Zahra en een paar vrienden-chauffeurs naar Plopsa-land. – joe..pi.

Zo ziet mijn week er ongeveer uit. Caroline, Ik  heb dit met plezier gedaan.


donderdag 24 april
Gisteren, samen met de familie Driss Barre gedineerd. Bij de Bare ’s is het wat   vlees betreft,  koosjer of halel geblazen. Ze  drinken ook geen alcohol. Maar daarom was het niet minder gezellig, integendeel.  

 

De kinderen hebben zich dol geamuseerd en ik heb toch nog een flesje wijn gekraakt. We werden zelfs op een optreden getrakteerd. De kinderen hadden op een liedje van K3 een dansje ingestudeerd. Zahra had zich verkleed in sneeuwwitje, Isabella in een elfje en Safia in een prinses. Alleen Tahar, Het broertje van Safia, hield het bij zijn eigen kleren. Een avond om over te doen.

Ik hoop volgende week wat meer tijd aan mijn scenario te kunnen besteden. De film “Zalige Pasen”  beschouw ik als mijn belangrijkste werk. Met “Zalig Pasen” wil ik  een spannende eigenzinnige film maken waarin veel kijkers zich zullen herkennen. De film zal bevreemdende situatie bevatten maar zal de kijker nooit aan het rouwen zetten. Omdat de personages contrasteren met hun bittere leefomgeving. Ze leggen op een knotsgekke manier het schrijnende van de situatie bloot. De absurde situaties onderlijnen op niet-ideologische wijze dat onze samenleving stilaan menselijke waarden voor geld, orde en bestaanszekerheid aan het inruilen is. Als we de film op zijn Amerikaans zouden moeten omschrijven dan kunnen we zeggen dat het een soort van “Manneken Pis meets The Great Dictator” is

Morgen moet ik de kinderen naar school brengen. Met Zahra, ons treuzelmie, wordt dit een avontuur op zich.

woensdag 24 april
Vandaag naar een Russische man gezocht om een spotje  in te spreken, bewust niet voor een professionele stem gekozen omdat het ging om een voetbalfanaat. Het was niet gemakkelijk. Uiteindelijk toch een Joodse goudsmid gevonden die op de koop toe ook nog Arabisch sprak. Een boeiende man die tijdens de koffiepauze  heel wat wist te vertellen.

In de namiddag  bezoek gekregen van drie scholieren voor een interview. Een meisje met een hoofddoek, eentje zonder en een roodharige knaap met een camera die het gesprek registreerde. Het meisje zonder hoofddoek had heel wat vragen omtrent het vakmanschap van een regisseur. Ze vond het onwaarschijnlijk dat iemand van haar origine, echt, hiervan kon leven. Best een leuk gesprek. We moeten de jeugd aanmoedigen, vooral Vlamingen van een andere origine hebben nood aan zelfvertrouwen. 

Woensdag namiddag is Zahra meestal thuis en is Isabella op de tekenacademie. Isabella maakt prachtige tekeningen, veel van haar werkjes hangen bij mij op kantoor. Er hangt er eentje tussen waar ik trots op ben. Dit heeft ze van mij want ikzelf ben een autodidacte schilder. OK! Ik heb de laatste jaren geen moer meer uitgestoken, maar wie weet maak ik op mijn oude dag toch nog comeback.
Op verzoek van Caroline en Jan (Nederlandse vrienden) een weekendje Rome geboekt om met zijn tweetjes er onderuit te muizen... Het was hun voorstel om op de kinderen te passen en dit liet ik mij geen twee keer zeggen.

Dinsdag 23 april
Chris Mertens, de ontwerper van onze nieuwe website kwam zijn ontwerpen voorleggen., en ik was verrast door wat ik zag. Op een paar correcties na kon hij verder aan de slag. Chris heeft begrepen dat het erom gaat om bij de kijker een emotie los te maken,  hoe klein ook. De emoties schuilen in wat niet wordt gezegd maar wel in wat wordt getoond. Een benadering die naar mijn inziens te weinig in  de Vlaamse film wordt geopteerd. Vorige week dinsdag kreeg ik een telefoontje van een journalist (De Standaard) met de vraag hoe het kwam dat er in Vlaanderen nog geen (Allochtone) films werden gedraaid., en hij refereerde aan de  Nederlandse film Dunya en Desie die net is uitgebracht.  Hij schrok toen ik hem vertelde dat dit soort verhalen al twintig jaar in mijn souterrain onder het stof heb liggen en dat ik er geen spijt van heb dat ze niet verfilmd werden omdat ik nu pas weet wat voor films ik zou maken, mocht ik het geld hebben. Daarbovenop komt het geregeld voor dat een film enkel maar gedraaid wordt als het een feel-goodmovie is, een  trend in de media  die zich onbesuisd voortzet. ik kan mijn verhalen niet anders vertellen dan te vertellen vanuit mijn persoonlijke ervaringen. En die zijn bepaald door een allegaartje culturen, omstandigheden en gebeurtenissen. Het lijkt erop of ik van deze gelegenheid gebruik wil maken om meer over mezelf te vertellen dan dat ik eerst dacht., oei - ik heb het vrt nieuws gemist.

Morgen heb ik een afspraak met de NMBS, dus ga ik me nu even daarop concentreren.

Maandag 22 april
Op maandag wordt de agenda van de week opgemaakt, de deadlines besproken en nieuwe afspraken vastgelegd.  Terwijl  Inge de laatste spot monteert, bereid ik de B2B beurs voor die op 5 en 6 juni in het bouwcentrum plaatsvindt. Trouwens, de twee spotjes die we vorige week gedraaid hebben zijn in opdracht van het kabinet Vandenbroucke gemaakt, en dienen ter sensibilisatie van KMO bedrijfsleiders  en verantwoordelijken op de werkvloer. 

Sinds ik nu Newframe productions  volledig in handen heb, zijn we bezig een paar essentiële veranderingen door te voeren. De website en de prospectiemethodes worden gereorganiseerd, met het doel het bedrijf een nieuwe uitstraling te geven.

Ik aarzel of ik het luikje diversiteit waarin we het afgelopen jaar nogal wat tijd hebben  geïnvesteerd zou opnemen in de nieuwe website. Op de vergadering met crew: Jeroen, Driss, Inge, en ik werd beslist om het luikje diversiteit in de nieuwe website op te nemen. Newframe beperkt zich niet alleen tot het produceren en regisseren  van commercials, wat  95 % van ons corebusiness is, neen wij zien diversiteit als een culturele verrijking luidde het.

Hoewel ik met deze beslissing heb ingestemd  moet ik bekennen dat ik er nog steeds moeite mee heb. Ik beschouw mezelf tot diezelfde groep. Niet omdat ik  er per definitie wil bijhoren, neen. ik had liever dat men van mij zei dat ik Belg ben, zonder dit te hoeven uitschreeuwen.  Gewoon Belg. Maar hoe ga je een Vlaming met Berberroots, geboren in Algerije en opgegroeid in Antwerpen duiden? Paul Scheffer zou hierover niet te lang talmen: ik zou voor hem een Berberse Vlaming zijn. Mijn crew begrijpt mijn weerspannigheid  heel goed,  ik heb persoonlijk geen probleem mee met woord diversiteit. Maar laat ons eerlijk zijn, weinige zakenlui willen zich gelieerd zien met het woord diversiteit. In het woord diversiteit  schuilt ook het woord allochtoon dat nog steeds als een wrange ondertoon wordt ervaren.  Het is niet gemakkelijk om je ei te leggen wetende dat onze economische ontwikkeling afhangt  van innovatie en creativiteit.

Zondag 21 april
Gedurende de week die hierop volgt zal ik trachten om vanuit mijn bescheiden plekje van werk en gezin iets over mezelf te vertellen, ik dank hiervoor mijn gastvrouw Caroline Gennez.

Vandaag zondag, werkt Bettina voor de nieuwe film van Piet Piraat, zij coacht de jonge vertolkers die op de set met knikkende knietjes voor de camera gaan staan. Bettina, mijn echtgenote, die na de geboorte van Zahra thuis is gebleven, is laaiend enthousiast dat ze nu weer aan de slag kan. En eerlijk gezegd ik ook. Ze heeft plezier in haar werk en het lijkt erop dat ze buiten het acteren een nieuwe roeping heeft gevonden.

Dus ben ik vandaag met de kinderen gaan zwemmen. Isabella zwemt onder begeleiding van haar zwemjuf Anne en bereid zich voor op het B-Brevet terwijl ik met Zahra zwem. Zahra is net verlost van de kurkbandjes en opblaasbare armknuffels die haar in het diep bovenwater hielden. Ik zwem met haar mee en luister naar de eisen die ze stelt omtrent haar verjaardagsfeestje. Door haar gekibbel verzwakt haar schoolslag waardoor ze als een hondje gaat beginnen zwemmen.  Maar opgeven doet ze niet want Zahra wil dat het “ feestje van de grote mensen “ waar haar opa een van de genodigde is, APART moet gezien worden van het feestje met haar klasgenootjes. Ze wil haar vriendjes uitnodigen op een dagje plopsaland, en argumenteert dat ze het van haar eigen spaarpot zal betalen mocht mama Bettina, die blijkbaar al heeft laten weten dat ze dit uitstapje te duur vond met 12 kinderen, NEEN zeggen.  Enfin, ik, ik die eerlijk gezegd niet altijd op de hoogte ben van wat er nu wel al dan niet is afgesproken ben één en al oor. Mijn kinderen beseffen al te goed dat ik praktisch nooit neen zeg wanneer het gaat om iets leuks te doen. .. en zodoende zei ik: "Ah  Poepi omdat je vijf wordt, zal ik dit met mamma regelen zodat jullie toch nog  kunnen gaan, en mocht ik het niet te druk hebben op kantoor, dan ga ik ook mee." Waarop Zahra met haar hoofd nog in de wolken antwoordde: "En ga je dat ook betalen?" De combinatie om met zijn tweetjes te werken en voor de kinderen te zorgen bemoeilijkt soms de keuzes die we willen maken, maar met een beetje goodwill komen we er altijd uit. Ik geef eerlijk toe dat het mij helemaal uitkwam toen Bettina thuis bleef. Een bedrijf runnen beperkt zich niet tot een werkdag van 9 tot 5.

De kinderen slapen. …  terwijl de vredesvlam als een spuwende draad zich een weg baant naar China grijpt Berlusconi naar de fakkel, en is het identificatieprobleem van spirit van de baan.