Ingrid Lieten zit al jaren in de inner circle van Steve Stevaert. Caroline Gennez en Pascal Smet werden allebei door Steve gelanceerd in de nationale politiek, Gennez verhuisde daarvoor naar Mechelen, Smet naar Brussel. Ook Freya Van den Bossche maakte carrière onder zijn leiding. Meer zelfs, Stevaert heeft het nooit kunnen vinden met Frank Vandenbroucke. Bijgevolg ligt de conclusie voor de hand: de voormalige Limburgse provinciegouverneur hield de hand vast toen SP.A-voorzitter Gennez haar lijstje voor de Vlaamse regering opstelde.

Tegen perceptie vermag een politicus niets. Stevaert nam begin vorige maand ontslag. Zo herwon hij zijn freedom of speech. Hij wil die gerust gebruiken. Voorlopig gebeurt dat achter de schermen. Op het partijbureau, of tijdens het SP.A-congres dat de toetreding tot de Vlaamse regering goedkeurde.

'Onzin', zegt Steve Stevaert zelf. Ook partijbronnen die het kunnen weten, vinden het verhaal ongeloofwaardig. Partijbronnen die het niet echt kunnen weten, zijn minder overtuigd. Bovendien vinden de verdedigers van Vandenbroucke zo een borstel om de 'onbekwaamheid' van Gennez in de verf te zetten.

Steve's vermeende verantwoordelijkheid gaat evenwel voorbij aan de strategische opties die Gennez heeft uitgetekend. Zij wil van de SP.A een geoliede machine maken waarbij de parlementsleden, de ministers en de voorzitter als een blok opereren. Ze weet dat aanslepende discussies de partij verzwakken. De SP.A vaart in zwaar weer, de kapitein moet op iedereen kunnen rekenen.

De onderhandelingen stonden in het teken van die aanpak. Vroeger hadden de kabinetten daar een stevige vinger in de pap. Logisch, kabinetten beschikken over heel wat technische bagage. Gennez legde het zwaartepunt bij de partij waar generatiegenoot Jan Cornillie, het hoofd van de studiedienst, de eindverantwoordelijkheid kreeg. De voorzitter bouwde een soort trechter: met werkgroepen die elk, naargelang het onderwerp, een kopstuk afvaardigden naar de centrale werkgroep in Errerahuis. Zo raakte iedereen betrokken.

De aanpak genereerde een aantal ministeriabelen. Gennez probeerde een regering van elf ministers uit de brand te slepen. De SP.A zou op deze manier 4 ministers hebben. Toch blijft het twijfelachtig of Vandenbroucke zelfs in dat scenario zijn vel had gered. Gennez vond het heel moeilijk om te kiezen tussen Kathleen Van Brempt en Peter Vanvelthoven. Beiden bewezen haar een mooie dienst. Vanvelthoven stapte over van de Kamer naar het Vlaams parlement om Bruno Tobback toe te laten fractieleider te worden. Van Brempt trok de Europese lijst zodat Vandenbroucke kon weigeren om hem te trekken.

Ingrid Lieten loste dit probleem op. Niemand zou de autoriteit van de directeur-generaal van De Lijn in twijfel trekken. Gennez kent haar al jaren en raakte gecharmeerd door de manier waarop ze haar bedrijf leidde. De twee zijn zielsverwanten in de wijze waarop ze de bedrijfscultuur van de toekomstige SP.A zien. Met een gerust hart vertrouwde Gennez haar ook het vice-minister-presidentschap toe.

De drie ministers en de voorzitter mogen dan een band hebben met Stevaert, de 'gebuisden' Van Brempt en Vanvelthoven hebben dat even zeer. Dat is ook logisch. Gedurende tien jaar speurde Stevaert naar talent bij de SP.A. Hij trok zelfs Patrick Janssens aan.

Vandenbroucke paste niet in het beeld van Gennez, of hij wilde zich niet schikken. Ook tegenover Steve Stevaert en Johan Vande Lanotte zwaaide hij al eens met een ontslagbrief toen hij zijn zin niet kreeg. 'Als de trainer je vraagt om in de spits te opereren en je speelt als libero, dan heeft de ploeg een probleem, zelfs al is de trainer wat minder verstandig,' zo vatte een goedgeplaatste waarnemer samen. Gennez had Stevaert echt niet nodig om haar conclusies te trekken.

Hebben Gennez en Stevaert elkaar dan nooit gesproken of gebeld? Natuurlijk. Een voorzitter mag eenzaam zijn, niemand overleeft zonder het toetsen van ideeën met vertrouwelingen. Maar ook daar is een nieuwe generatie dertigers aangetreden. Met parlementslid John Crombez heeft Gennez een echte vertrouwensrelatie (ze is meter van zijn dochter). Even belangrijk zijn Cornillie en directeur communicatie Milan Rutten. Uiteindelijk nam de voorzitter alle beslissingen zelf. De macho's bij de SP.A wennen er maar beter aan.