André Willems werd geboren op 3 januari 1947. Zijn wieg stond in één van de beluiken van de Molenaarstraat in Gent. Hij zou zijn hele jonge leven in beluiken blijven wonen: kort na zijn geboorte verhuisde het gezin Willems naar een beluik in de Kluizenaarstraat, daarna naar het beluik van het Fonteineplein. In 1951 ging het richting Voetweg, waar zijn ouders café zouden houden tot 1957 – maar van daar ging het terug naar hetzelfde beluik van het Fonteineplein.

De familie Willems had het niet breed. ‘Verder studeren’ was niet vanzelfsprekendheid. Maar André had geluk: door de steun van een familielid mocht hij wél studeren, in plaats van te moeten gaan werken op zijn 14de. Hij ging naar de Stedelijke Handelsschool in de Sint-Pietersnieuwstraat en in het Hoger Secundair leerde hij voor boekhouder. Hij studeerde af in 1965 maar ging door: hij werd Master-Boekhouder, met het diploma “Boekhouding–bedrijfsbelasting”.

Van zodra hij afgestudeerd was, in 1968 ging hij aan de slag bij Sidmar in de haven – vandaag Arcelor-Mittal, toen een totaal nieuwe fabriek. In 2006 ging hij er, na 38 jaar aan één stuk in dienst, met brugpensioen. In hetzelfde jaar 1968 trouwde hij en kort nadien werd hij voor de eerste keer vader.

“Daniel de politiek, André de interne werking”

Maar 1968 was natuurlijk vooral het jaar van ‘Mei ‘68’ in Parijs, van de studentenrevolte voor een meer progressieve maatschappij en meer sociale vrijheid. In dat mythische jaar werd André lid van de ‘BSP Mariakerke’. Het lokaal was in Den Draver, café annex feestzaal op de Brugsesteenweg. In 1974 organiseerde hij er een tentoonstelling over Louis Paul Boon.

In 1976, het jaar van de gemeenteraadsverkiezingen én het jaar van de gemeentefusies, traden de oudere bestuursleden terug: zij wilden die hele omwenteling niet meemaken, want ook Mariakerke zou fuseren, met Gent. Een aantal jongeren zetten zich samen om die belangrijke verkiezingen ‘voor de Grote Fusiestad’ voor te bereiden: Martin Beke, Erwin Hendrickx, Nadine Vercruysse, André, en ook een zekere Daniel Termont, toen nog maar 23. Er werd om de 14 dagen een militantenvergadering bijeengeroepen. De illustere Hein Picard (professor, socialist, vrijdenker) was een geregeld bezoeker, en sprak, in onverdachte tijden, over “een zeker politiek fenomeen onder die jongeren”…

Na de “poll” van de gemeenteraadslijst (door het partijbestuur opgesteld maar aan alle leden voorgelegd) stond Daniël Termont niet langer op de 21ste plaats maar op de 10de plaats. Hij werd rechtstreeks verkozen en legde als nieuw gemeenteraadslid de eed af op 1 januari 1977. Hij was toen het jongste raadslid, samen met een zekere Guy Verhofstadt.

De socialisten van Mariakerke verlieten daarna hun lokaal in Den Draver. Ze zouden vanaf dan hun activiteiten organiseren in het Kasteel Claeys-Bouuaert.

In 1980 werd André voorzitter van de Wijkafdeling Mariakerke. Daniel zou “de politiek” voor zijn rekening nemen, André en zijn bestuur zouden de interne werking zouden. Aldus is geschied, zoveel is duidelijk.

De wijkclub werd stevig uitgebouwd, het ledenaantal steeg zienderogen, de culturele werking kreeg een kwalitatiefsinjectie - kortom: de Wijkafdeling Mariakerke had duidelijk de wind in de zeilen. Tegen de eeuwwisseling was de SP Mariakerke (met diverse nevenwerkingen en een hobbyclub) de grootste afdeling van Gent.

“Ware profiel van de partij weer scherp stellen”

André is niet zo maar een technicus. Hij is een geschoold en bijwijlen een bevlogen socialist, die zijn klassiekers kent. Hij drukt er op dat de partij naar buiten moet komen met eigen, duidelijk visies op zaken zoals onderwijs, openbaar vervoer en de inrichting van de openbare ruimte. “Men kan niet op alles de aandacht vestigen: we moeten onze prioritaire thema’s duidelijker kiezen. Thema’s waarvan men van ons duidelijkheid verwacht, zoals de sociale zekerheid en de strijd tegen de armoede, onze absolute prioriteit. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het ware profiel van de partij moet duidelijker worden, goed afgelijnd.”

André is een echt icoon binnen de Gentse sp.a. Hij is een man van inzet, coördinatie en organisatie, actief als geen ander. Zonder te overdrijven kunnen we stellen dat de sp.a Mariakerke vandaag niet zou zijn wat ze is als André er niet was geweest. Maar: hij weet als geen ander dat mensen en tijden veranderen, dat alles beweegt en dus evolueert… In oktober 2018 wachten alweer bijzonder belangrijke verkiezingen – zonder Daniel, maar met Tom Balthazar als ijzersterke opvolger. Een uitdaging, maar André heeft al voor heter vuren gestaan. Hij weet: samen zijn we sterk!

(interview: Marc Lootens)