“De laagste uitkeringen boven de armoedegrens optrekken”, het was zelfs één van de speerpunten van Michel I bij haar aantreden”, zegt Jiroflée. “Nu klinkt het al helemaal anders, want de regering zal de laagste uitkeringen maar ‘geleidelijk’ verhogen.”

“Die mist belooft niet veel goeds. Meer nog, in de meerjarenbegroting is op geen enkele manier geld voorzien om de laagste uitkeringen op te trekken. Verder lees ik ook dat de staatssecretaris de andere ministers zal ‘verzoeken’ om bepaalde maatregelen te treffen. Dat klinkt toch bijzonder vrijblijvend? Deze beleidsverklaring klonk meer als een nieuwjaarsbrief, vol vage beloftes en met weinig concreet engagement.” Armoede-experte Bea Cantillon pleit uitdrukkelijk voor een geïntegreerde aanpak om armoede te bestrijden, en dat over de verschillende beleidsdomeinen heen. “Cantillon wijst ook op concrete maatregelen die we kunnen treffen”, benadrukt Jiroflée, “zoals een nulbelasting op lage lonen.”

“Nu kan ik alleen maar vaststellen dat de beleidsverklaring van mevrouw Sleurs geen concrete maatregelen bevat. Haar plannen zijn vaag, een duidelijke tijdslijn is er niet en in de meerjarenbegroting zijn geen middelen voorzien om armoede écht en duurzaam te bestrijden.”

“En daar blijft het helaas niet bij. Van Sleurs’ collega’s hoorde ik duidelijke elementen van een beleid dat het risico op armoede net gaat verhogen: er is de indexsprong die een collectieve verarming inhoudt en bovendien worden de uitkeringen van mensen die onvrijwillig deeltijds werken ingeperkt. Dat zijn maatregelen die het risico op armoede precies vergroten in plaats van datzelfde risico in te dijken.”