“Oorlog”, noemt Bart De Wever het. Maar heeft hij wel een plan voor vrede? Ik heb alvast sterk de indruk dat de voorzitter van de grootste partij van het land hier maar wat graag de oorlog afroept, maar totaal onvoorbereid is op vrede. Het N-VA offensief van de voorbije dagen moet vooral verdoezelen hoe gebrekkig haar controle over de veiligheidssituatie is en hoe afwezig haar visie is over wat we daarna met de vrede doen. Telkens weer wordt het conflict opgepookt en het aantal vijanden aangedikt. De N-VA lijkt te streven naar een staat van paniek waarin het “wij” tegen “zij” is. Meer zelfs, in zijn voorspelbaar afwijzende reactie op Angela Merkels hernieuwde “Wir schaffen das” gooide De Wever er zelfs schijnbaar onschuldige tussenzinnetjes door, zoals “onder die mensen die naar hier kwamen, zaten ook heel wat seksuele delinquenten’. Tja, zowat alles is Merkels schuld dus. Tot de Brexit aan toe.

N-VA lijkt te streven naar een staat van paniek waarin het 'wij' tegen 'zij' is.

De Wevers woorden passen perfect in een strategie die al jaren het devies is van rechts-populisten. Omdat zij ervoor kiezen om zich af te sluiten van de wereld, schuiven ze de schuld en de verantwoordelijkheid af. Terugplooien op zichzelf en muren bouwen. Dat is hun antwoord. De Wever echoode gisteren zo nog maar eens de Hongaarse premier Viktor Orban. Zijn woorden waren welgemikt om eigenlijk te zeggen dat het onthaal van asielzoekers heeft geleid tot de huidige terreurgolf. Grenzen dicht dus. “Schluss damit!” Als burgemeester van een stad die geen groot aantal mensen op de vlucht voor oorlog heeft verwelkomd én een record aantal vertrekkers voor de strijd in Syrië telt, zou hij toch beter moeten weten.

Laat mij duidelijk zijn. In deze terreurzomer is de dreiging zeer ernstig. Terroristen hebben hun strijd naar onze publieke plaatsen gebracht op een manier die erg onvoorspelbaar is. Het lijkt een soort “beschavingsguerilla” waarin IS gelijk waar en gelijk wanneer toeslaat op onze symbolen. Die verhoogde onveiligheid vraagt om versterking van onze politie-en veiligheidsmensen die dag en nacht hard werken, om een nauwgezette opvolging van geradicaliseerden waardoor we meer over hen weten dan hun eigen moeders, om efficiënte inlichtingendiensten en een even efficiënte uitwisseling van informatie. In die zin siert het Merkel dat ze ervoor kiest om feiten van stemmingmakerij te scheiden, om criminelen van mensen in nood te onderscheiden.

De N-VA-excellenties zijn persoonlijk en rechtstreeks bevoegd voor veiligheid. De minister van Binnenlandse zaken zegt dat we niet de middelen hebben om al die mensen 24/24, 7/7 te volgen. Als hij dat al niet kan, hoe gaat hij dan ook nog eens al hun sympathisanten aanpakken, zoals zijn partij aankondigde? Door de vrijheid van meningsuiting in te perken? Really? Door zij die radicaliseren en zij die met terroristen mee heulen de mond te snoeren, maar ze intussen wel laten lopen?

Terwijl de mogelijkheid al 10 jaar bestaat, is nu pas voor het eerst gebruikt gemaakt van de wet om financiële middelen te bevriezen van terroristen. Na bijna 2 jaar constante terreurdreiging? Waarom heeft dat zo lang geduurd? De veelbeloofde en -belovende databank werkt nog steeds niet naar behoren, de opvolging van haatzaaiers en terugkeerders is nog altijd niet systematisch en de inlichtingsdiensten zijn slechts mondjesmaat versterkt. Miljarden besteden aan peperdure gevechtsvliegtuigen en honderden miljoenen uittrekken voor onze buitenlandse veiligheid - zoals voor NAVO-operaties - terwijl we dat niet doen voor onze binnenlandse veiligheid is geen goed idee. Kortom, ik zie in deze regering geen mensen die controle over de situatie hebben en wiens kalm, beredeneerd oordeel ons kan geruststellen. Na 19 maanden hebben we veel gehoord dat verontrust of bang maakt, maar weinig gezien dat geruststelt. In de oorlogsretoriek van de N-VA leven we op het ritme van het geplof van hun mediaballonnetjes in plaats van samen een plan voor vrede uit te werken. Trek daarmee naar de oorlog.