De Vlaamse begroting zit in de rode cijfers, ondanks - of is het dankzij? - de drastische en kille besparingen van Bourgeois I. Welzijn, zorg, onderwijs, openbaar vervoer. Noem maar op: alles wat we delen, wordt een flink stuk duurder. Enkel en alleen in naam van de cijfers maakte de regering de samenleving een stuk armer. De Nationale Bank stelde immers vast dat de Vlaamse maatregelen het consumentenvertrouwen deden kelderen. Maar er schijnt licht aan het einde van de tunnel. Het besparingsfetisj begint stilaan af te brokkelen. Eerst liet Joke Schauvliege een ballonnetje op en nu is ook Geert Bourgeois overstag gegaan: van alleen snoeien wordt niemand beter en al zeker geen samenleving. Het is een begrotingsanalyse die ik al maanden geleden maakte.

Een vreugdedansje heb ik alvast niet bij gemaakt. Het gaat ook niet om gelijk te krijgen. Neen, dit gaat om een juiste verdeling van begrotingsinspanningen: niet alleen rechtvaardig verdeeld, maar bovendien gespreid over de jaren en zonder in je eigen staart te bijten. Dat betekent dat je de hakbijl thuislaat, doordacht bespaart en des te meer slim investeert. Slimme maatregelen die ons economisch weefsel en onze samenleving niet ondergraven, maar ons toelaten om samen uit het dal kruipen. Inspanningen zijn nodig, ook wij vinden dat. Maar die reduceren tot cijfers zonder de impact in te schatten is Vlaanderen gewoon geweld aandoen.

 

Het maatschappelijk project van een regering moet meer zijn dan een boekhouderlogica. Het gaat niet op om uit puur ideologische (en economisch onzinnige) redenen mordicus te blijven hangen bij een nominaal begrotingsevenwicht - waarbij Vlaamse gezinnen onevenredig zwaar getroffen worden in hun welbevinden, welzijn en toekomst - terwijl de federale overheid overweegt 800 miljoen extra uit te geven nieuwe gevechtsvliegtuigen. Het gaat evenmin op om jaren te ijveren voor meer Vlaamse sociale bevoegdheden, om dan - wanneer je die krijgt – precies die bevoegdheden met een pennentrek onmiddellijk uit te hollen. En waarom? Om een extra diplomatenpost te openen in Genève?   

 

Begrotingsorthodoxie is een begroting die waar levert voor haar geld, geen begroting die een ideologisch cijfer boven de reële noden van onze Vlaamse gezinnen stelt. Ofwel: knip regelmatig je nagels (begrotingsdiscipline), maar ga niet snijden in je vingers (je eigen economische groei fnuiken door ondoordachte besparingen). Naar het schijnt is dat laatste pijnlijk en kost genezen meer dan voorkomen. Europa heeft intussen ook haar kar gedraaid en ingezien dat investeringen noodzakelijk zijn, meer nog duurzaam. En ja, ook in Vlaanderen is dat mogelijk, zonder de schulden te laten oplopen. Daarvoor hebben we als sp.a al voldoende alternatieven op tafel gelegd.

 

Hopelijk volgt deze factuurregering het licht dat ze pas heeft gezien en vindt ze de uitgang van de tunnel. Dan ruilen we de obsessie voor de 0 in voor een begrotingsbeleid dat Vlaanderen gezond houdt, voor een positief beleid met perspectief dat ons toelaat vooruit te spurten in plaats van besparingswonden te likken.