Man en vrouw zijn gelijkwaardig - wie dat nog durft te betwijfelen? Toch blijft er een grote genderkloof gapen op de werkvloer. Hoe komt dat toch?

Met de nieuwe campagne #tisnietoké wil de vrouwenorganisatie veelZIJdig de aandacht vestigen op de hardnekkigheid van de verschillen, ondanks jaren van sensibilisering en wettelijke verfijning.

De Morgen vroeg mijn ervaring als politica.

"In een van mijn politieke levens was ik eerste schepen van de stad Mechelen. Ik was bevoegd voor onderwijs, kinderopvang en jeugd. Logisch, zeiden vele collega's, 'zachte' - lees 'typisch vrouwelijke' - bevoegdheden. Wanneer ook mijn andere bevoegdheden, economie en energie, ter sprake kwamen, vond men dat al veel minder vanzelfsprekend. Men vroeg zich weleens af hoe ik al die bevoegdheden gemanaged kreeg. Een collega, een man, wiens portefeuille nog beter gevuld was, erkende nooit die vraag te krijgen. Voor werkende vrouwen, ook buiten de politiek, ongetwijfeld herkenbaar.

"Soms is het een beetje triest, maar bij momenten wordt het ronduit hilarisch. Een Mechelse anekdote. Onze stad is de zetel van het aartsbisdom, de kardinaal is zowat mijn buurman. Zijn tuin geeft uit op mijn straat. De gewaardeerde traditie wil dat het hoofd van de Belgische kerk jaarlijks alle 'gestelde lichamen' - van gerecht, over onderwijsverstrekkers tot de politieke overheden - uitnodigt voor een officiële nieuwjaarsreceptie op het Aartsbisschoppelijk Paleis. "De kardinaal geeft een toespraak, de andere 'overheid' antwoordt. Bij het eerste jaar van de legislatuur was de burgemeester uitzonderlijk verontschuldigd voor de receptie met de 'gestelde lichamen'. De eerste schepen, ik dus, zou bijgevolg namens het schepencollege de repliek geven op de toespraak van de kardinaal. De plichtplegingen verliepen vlekkeloos, waarna de woordvoerder van de kardinaal 'mevrouw Somers' dankte voor de constructieve woorden over de toekomst van onze stad. Een lapsus? Een woordvoerder kan uiteindelijk niet alle politici kennen. Maar bij de officiële begroeting feliciteerde men mij voor het vlotte spreken 'in naam van mijn man'. Ik probeerde duidelijk te maken dat Bart Somers en ik enkel politiek getrouwd waren en dat ik sprak in naam van al mijn collega's in het schepencollege en zelfs in naam van alle Mechelaars. Uitgebreide verontschuldigingen volgden. Ik kon er alleen maar mee lachen. Gelukkig doe ik dat graag."

Het volledige artikel: www.demorgen.be, meer info over de actie op www.veelzijdig.be