'Ik ben een typische vrouw: enorm slecht in oriëntatie en het lezen van blinde kaarten. Toch was ik een grote fan van Georges Tibau, mijn leraar aardrijkskunde aan het Heilig Graf in Sint-Truiden, een strenge meisjesschool.

De school stond bekend als een kennismachine, maar ik vond het ook een goede voorbereiding op het echte leven. We leerden er discussiëren en onze interesses werden stevig gestimuleerd.' 'Tibau was een van de weinige mannelijke leerkrachten. Ik dacht vaak: ocharm toch, tussen al die vrouwen! Zijn manier van lesgeven was helemaal anders dan die van de leraressen die we gewend waren. Hij behandelde ons niet als leerlingen maar als zijn kameraden, en dwong zo gezag af.' 'Aardrijkskunde deed ik niet graag, maar het was inspirerend om het van hem te krijgen. Hij behandelde zijn eenuursvak met veel sérieux. Gelukkig ging hij ging daar niet te ver in. Op de juiste momenten kregen zijn verhalen een kwinkslag of een link naar de wereld. Hij hield van interactie en trok graag discussies op gang. Je kon tijdens zijn les niet zomaar passief achteruitzakken en wegdromen.' 'Op een keer moesten we reliëfkaarten inkleuren als huiswerk en opsturen naar hem thuis. Ik vond dat als zestienjarige een kinderachtig en belachelijk werkje, dus ik deed het niet. Achteraf in de klas bleek er een kaart zonder naam in zijn bus te zijn gevallen. Ik heb me die kaart toen vlug toegeëigend en heb goede punten gekregen. Mijn excuses daarvoor, meneer Tibau.' 'Ik loop hem en zijn kinderen nog geregeld tegen het lijf, omdat we beiden hevige supporter zijn van STVV, de voetbalclub van Sint-Truiden. Als onze club weer eens verloren heeft, treuren we samen over de degradatie van het voetbal. Maar ondanks die vele rouwgevoelens blijven we de club eeuwig trouw.'