Op facebook en in de weekendkrant verscheen de getuigenis van Suzanne. Zij heeft alles wat wij van een jonge leerkracht verwachten: passie, tomeloze inzet en geloof in de kracht van het leerkracht zijn. Maar op dit moment heeft ze vooral veel zorgen. En Suzanne is niet alleen. De onzekerheid in de leraarskamer neemt toe.

Steeds minder jongeren kiezen meteen voor het beroep van leerkracht. Daar waar het in 2006 nog 70% was, is dat cijfer nu al met meer dan 10% gedaald. Velen komen in de lerarenopleiding ook pas terecht na eerst een andere opleiding te hebben geprobeerd. Dat zegt niets over hun inzet, motivatie of talent. Maar dat zegt wel iets over hoe steeds meer jongeren naar het onderwijs kijken: leraar worden behoort niet langer tot de categorie ‘droomberoep’. En dan zijn er de verhalen zoals dat van Suzanne, een jonge leerkracht die bewust voor een overstap naar het onderwijs koos.

Op facebook en in de weekendkrant van De Standaard verscheen haar getuigenis. Suzanne heeft alles wat wij van een jonge leerkracht verwachten: passie, tomeloze inzet en geloof in de kracht van het leerkracht zijn. Maar op dit moment heeft ze vooral veel zorgen. En Suzanne is niet alleen. De onzekerheid in de leraarskamer neemt toe.

Daar waar de Vlaamse regering zegt te investeren in de aantrekkingskracht van de loopbaan, ziet en voelt Suzanne enkel besparingen: niet alleen op de werkingsmiddelen – in het secundair gemiddeld 137 euro per leerling – maar ook op de incentives voor nieuwe leerkrachten met werkervaring buiten het onderwijs. Bovendien is de lerarenopleiding, net zoals alle hoger onderwijsopleidingen, duurder geworden en sinds vorige week krijgen Suzanne en haar collega’s ook minder pensioen. Dat ze langer moeten werken, dat stond al langer vast.

Suzanne heeft gelijk. Politiek is een kwestie van keuzes. In dit geval is het de keuze tussen alleen praten over leerkrachten en ze bewierroken of ook écht in hen investeren. Het is de keuze tussen bouwen aan de toekomst van een samenleving of er roofbouw op plegen.

Vele leerkrachten hadden hun hoop gesteld op een fundamentele hervorming van de loopbaan. Jonge leerkrachten vragen om meer zekerheid, oudere leerkrachten om werkbaar werk en over de leeftijden heen wil men erkend worden voor het vele werk dat men buiten de lesuren doet. Want hoe graag sommigen ook met de voordelen willen schermen, de realiteit voor leerkrachten is duidelijk: de werkdag stopt niet wanneer de schoolbel luidt, middagpauzes worden vaak toezichturen, vakanties zijn vooral inhaalmomenten voor administratie en planning. Het beroep van leraar snakt naar een moderne invulling met duidelijke verwachtingen en meer flexibiliteit op maat.

Ik wil de minister van Onderwijs dan ook vier concrete voorstellen doen, voorstellen die volgens mij een antwoord bieden op de zorgen van Suzanne:

1. Ontwikkel de lerarenloopbaan volgens het vliegtuigprincipe: sterke en zekere startbanen in het begin, flexibele landingsbanen op het einde.
2. Vul de taak van de leerkracht in op maat van de loopbaan en de sterktes van iedereen in het team.
3. Maak de job van leerkracht aantrekkelijker voor mensen met ervaring buiten het onderwijs.
4. Garandeer alle leerkrachten loon naar werken, tijdens en na de loopbaan De onwil van de federale en de Vlaamse regering om te investeren in onderwijs maakt een nieuw loopbaanmodel zo goed als onmogelijk. Nochtans zijn deze vier maatregelen één voor één haalbaar, als je maar durft te geloven in de kracht van de leerkracht. Hun zorgen in de leraarskamer neem je immers niet weg door ronkende verklaringen alleen, maar bovenal door daden.

Lees het verhaal van Suzanne: http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20160416_02240757