Volharden in de boosheid.

Reeds in 2015 ondernam het bestuur een eerste poging om de stedelijke zorgdiensten te verkopen aan de meest biedende partij. Hierop kwam heel wat protest van de vakbonden, middenveldorganisaties maar vooral van Ronsenaars zelf. In respons hierop probeerde het bestuur dit dossier er in alle haast door te duwen. Maar daarbij werden tal van fouten gemaakt waardoor de gouverneur niet anders kon dan de procedure te schorsen.
Wie gehoopt had dat het bestuur hierna van de verkoop van de zorgdiensten zou afzien, komt van een kale reis thuis. Bijna één jaar na haar eerste poging, start het bestuur een nieuwe procedure op. De druk die het voorbije jaar werd uitgeoefend resulteert in een aantal aanpassingen: publieke partners zijn nu ook welkom, er komt een maximum dagligprijs van 55 euro in het woonzorgcentrum en er worden meer garanties gevraagd met betrekking tot de kwaliteit en het personeel.
Maar deze bepalingen kunnen in de loop van de onderhandelingen met de kandidaten nog verder worden afgezwakt en bieden dus geen zekerheid. Tegelijk roept ook deze procedure tal van vragen op, waar we van het bestuur geen antwoorden op kregen. "Dat zal nog moeten blijken uit de onderhandelingen" was veelbetekenend het antwoord van de OCMW-voorzitter op de meeste vragen. Ook op ons amendement om de exploitatie van het kinderdagverblijf mee te nemen in de gunningscriteria (wat thans niet het geval is) werd, na een korte schorsing van de gemeenteraad, negatief geantwoord.


De stad kan de zorg financieren maar wilt het niet.

“Het is niet langer meer betaalbaar, de zorgdiensten maken te veel verlies” is het voornaamste argument van het bestuur. Maar dat zijn wel heel holle woorden wanneer het bestuur op dezelfde gemeenteraad het licht op groen zet voor een nieuw zwembad waarvan het bestuur toegeeft dat het jaarlijks exploitatieverlies groter zal zijn dan die van de zorgdiensten. Het bestuur heeft zijn kerntaken bepaald: een zwemaanbod voorzien hoort daar wel bij, maar het verstrekken van de zorg niet.
Sp.a Ronse bood het bestuur ook een alternatief: de oprichting van een regionaal zorgbedrijf met de samenwerking van alle steden en OCMW’s uit de regio. Dat biedt kansen om de zorg op regionaal niveau efficiënter te organiseren en beter af te stemmen. Tal van besturen werken reeds in een dergelijk samenwerkingsverband of onderzoeken de oprichting ervan. Wij vroegen dan ook om de oprichting van een regionaal zorgbedrijf te onderzoeken. Maar zelfs dat was voor het bestuur te veel gevraagd. De halsstarrige houding maakt het voor iedereen duidelijk. Het is niet van niet kunnen, het is van niet willen.
 

Ook in 2de zit gebuisd.

Het bestuur beloofde gisteren dat na ontvangst van de offertes er in alle transparantie een debat zal komen met middenveldorganisaties, adviesraden, vakbonden en de lokale politici. We hopen dat het bestuur haar woord houdt en we effectief inzicht krijgen in de ingediende offertes. Maar op basis van onze eerdere ervaringen durven we hieraan twijfelen. We kunnen ons dan ook niet akkoord verklaren met een procedure die geen spijkerharde garanties inhoudt voor de betaalbaarheid en de kwaliteit van de zorg, de rechten van het personeel en de regierol van de stad.
Voor ons is het bestuur ook in zijn 2de zit gebuisd.