Afgelopen zondag vond er in de kerk van de Rommeshoef een mis plaats in het Essens dialect. Aan schepen van cultuur Jokke Hennekam (sp.a) werd gevraagd om een klassieke 'bezinningstekst' voor te lezen. Jokke zou Jokke niet zijn, moest ze er geen eigenzinnige (sociale!) draai aan geven. De tekst werd op applaus onthaald. 'Nooit gedacht dat ooit in een kerk te mee te maken,' besluit ze. Hieronder kan u haar integrale tekst nogmaals nalezen.

Dees week, beste mensen, zen ik pijnlijk geconfronteerd gewerre, mej afscheid nemen..    of just nie.. want het overlijden was zo plots.. dat aaie we nie zien aankoamen..

En daor stoade dan … helemaal verbouwereerd… en van oewe mellek,  surtout agge zelf gene  bidder zijt,  dan zijde helemaal op oe eige aongewezen… en moete traost zoeken bij de mensen die zelf wôk kweenie-hoe verdrietig zen. En dan denkte efkes : da kommik van sjeleive ni te boven.. En dan komde in opstaand, dan zijde kwaod… mar dor zijde niks meij en da lost ok niks op.

Dan gaode op zoek nor de goei herinneringen, noar het warm gevoel dat die vriendschap altij eet teweeggebracht : zaoke woar agge saomen om et gelachen, situaties waar agge soamen een potje om moest bleiten…  En dan ineens besefte da.. mekoare geire zien, zowel  in liefde as in vriendschap, is de naft woar ons moteurke op droait, da houdt ons oan de gaank… moar we zegge dat veul te weinig tegenjen.. en at dan te loat is, ist gemis dubbel zo eirig..

Mor da gevoel van geire zien, da’s veur altij, da bleft wôk na de dood deurgoan…

Mekoar geire zien doar kunde veul over resseneren,  want  das een gevoel da hjiel veul gradoaties eet : ge ziet oew kinders en oew ouwers doodgeire, oew zusters en bruurs, ..oew vrienden...oew collega’s …. soms wok welles andermans vrouw of man…

Mar ge kunt wôk oew buren geire zien, mense in oew wijk, in uw vereniging… dan stelt oe eige open veur een ander en aanveirde dieje mens zow attem is. Wilt da zegge dagge nooit is meut akkenaaien ?>> belange niet : zegge watter op oewe meurg ligt moet kunnen onder vrienden.

…Toch lekt het voor sommige moeilijker  als die mensen van ievransans zen… vremden noemen ze ze dan..…  hoewel de mjieste inwijkelingen van over onze noordergrens komen, hebben we de laatste jaren wôk steeds mjier mense van overal z’on bitje. Mense die erveur gekozen emme >>of gestuurd zen.. om in onze schwône gemiente  hun leive en davan hun kinders op te bouwen.

 Wij goan der in essen geire prat op da we een warme en gastvrije  gemeente zen…. Allei.. in de mjieste wijken toch !  Moar da kan allien mar lukke als we mekoar geire zien en we mekaar aanveirden >>> want wemme-ommes-ammel onze eigenaordigheden en alleman verdient een kans of zoals Wannes van de Velde het ooit heeft gezongen :  geft ze nie vanalles de schuld.. omdagget et ôre vertelle… mar goater mej klappe.. ge vindt wel een taal… alveurens een oordeel te velle…