“De Europese Unie betaalt vandaag mee een torenhoge tol voor een gebrek aan solidariteit tussen haar lidstaten,” zegt Van Brempt. “Asiel- en migratiebeleid zijn nagenoeg de volledige bevoegdheid van de lidstaten. Bij rampen van deze omvang wordt het echter duidelijk dat het om een echte Europese problematiek gaat. Wij vragen vanuit het parlement al langer naar een solidair Europees asiel- en migratiebeleid waarin lidstaten samen verantwoordelijkheid opnemen. Steeds weer trachten lidstaten die verantwoordelijkheid te ontlopen. Ze weigeren eerlijke spreidingsplannen voor vluchtelingen en zadelen landen als Italië of Griekenland op met de opvang van duizenden radeloze mensen. Blijkbaar zijn we wel in staat van Italië en Griekenland te eisen dat ze hun begroting op orde brengen, maar steken we graag onze kop in het zand als die landen hulp nodig hebben bij een humanitaire crisis die heel Europa aangaat.”

“Wat we nu eerst en heel dringend moeten doen, is reddingsacties op het getouw zetten,” zegt Van Brempt. “Politici die beweren dat Europa maar beter géén reddingsacties onderneemt omdat dat een ‘pervers aanzuigeffect’ creëert, weten echt niet wat ze vertellen. Als er al iets pervers is, dan is het dat een politicus dit durft te zeggen op het ogenblik dat er op enkele dagen tijd al meer dan duizend mensen om het leven zijn gekomen.”

Reddingsoperaties behoren nu ook tot de bevoegdheden van de lidstaten. “Maar we kunnen Italië of Malta niet op hun eentje opzadelen met dat probleem. De EU moet nu die reddingsoperaties coördineren. Ze moet ook dringend het zoekgebied uitbreiden. Dat betekent dat alle landen moeten bijdragen aan de zoek- en reddingsacties, zowel met financiële middelen, schepen als met personeel,” zegt Van Brempt.

Om chaos te vermijden en een betere spreiding mogelijk te maken, moet volgens Van Brempt overwogen worden om nationale asielexperts uit de lidstaten naar de ontschepingsgebieden in Zuid-Europa te sturen. “Zij kunnen daar al de asielprocedure opstarten en verder in goede banen leiden. De betrokken asielzoeker kan daarna opgevangen worden door de lidstaat wiens expert de procedure opstartte. Op die manier wordt er ook al een spreiding georganiseerd bij het begin van de asielprocedure.”