Test-aankoop bindt opnieuw de kat de bel aan over de broodprijs. De consumentenvereniging vermoedt afspraken over broodprijzen. Dit is niet nieuw. Vorig jaar al tikte ook de mededingingsautoriteiten de Vlaamse beroepsfederatie op de vingers over prijsafspraken.

De broodprijs werd in 2004 vrijgemaakt.  Voordien golden maximumprijzen. De liberalisering van de broodprijs heeft zoals we moeten vaststellen echter niet geleid tot lagere broodprijzen. Integendeel, een jaar na de vrijmaking van de broodprijs, werden al prijsstijgingen van gemiddeld 15% opgetekend. Concurrentie is dus niet zaligmakend en blijkt ook niet steeds de beste beschermer van de consument te zijn zoals onze liberale minister van Ondernemen wel eens stelt.

Toch wil men ons blijven doen geloven dat het uitschakelen van elke overheidsinmenging op de markt betere producten en diensten zal opleveren aan lagere prijzen.  Quod non. Het gaat hier echter niet alleen om een ideologisch debat. Wel iedereen heeft er dagelijks een boodschap aan dat  voeding, energie, verzekeringen, wonen, … steeds duurder worden.

Daarom lanceerde de sp.a in 2007 een voorstel om de prijzenreglementering voor sommige basisproducten en diensten opnieuw aan te scherpen.  Een dergelijk toezicht houdt niet in dat de overheid voor alle producten maximumprijzen moet gaan vaststellen, maar dat prijsstijgingen van basisproducten worden nagegaan, geobjectiveerd en dat er wordt opgetreden tegen oneerlijke prijsstijgingen.

Want deze discussie aangaan betekent helemaal niet dat we volledig de marktwerking als basis voor de prijsbepaling verwerpen. We wensen wel opnieuw naar een gezonder evenwicht te gaan tussen overheidsinmenging en vrije makt. Voor sommige producten en diensten is het immers aangewezen dat er prijssturing is, precies om de toegang voor iedereen te garanderen. Daarom laten we best het taboe op prijzenreglementering los.

Want dit is wat ik wens: een correct loon naar werken voor de bakker, een eerlijke broodprijs voor de consument.