Bruno De Lille is 34 jaar, producer bij de VRT, voorzitter van de vzw Atomium en de KVS én gemeenteraadslid voor Groen! in de Stad Brussel. zaterdag 21 juni"'t Was een feestelijke dag. Koen was jarig. 32 jaar oud is hij nu. Twee weken lang schelen we maar twee jaar. Hij plaagt me altijd door te zeggen dat hij als geschiedenisleraar voor een brok antiek gekozen heeft. Ik waarschuw hem altijd dat ik blijkbaar op groene blaadjes val en aangezien hij elk jaar iets minder groen wordt ... :-)

"Papa Koen is jarig dus vandaag is 't zomer", zei Samuel en hij trok de gordijnen open. Meteen keek hij boos: "Waarom is er dan geen zon?" De wereld van een vijfjarige zit soms eenvoudig in elkaar. "De zon zou straks wel komen", zeiden wij, en gelukkig hebben we ook gelijk gekregen.

Van Samuel kreeg Koen een mooie tekening van de smurfen die feest vierden, van mij kreeg hij een bed. Nu ja, we moeten het wel nog zoeken en kopen. Groot en zacht, ik had het gisteren al geschreven. We wonen nu al bijna 10 jaar samen en al die tijd slaapt hij in een bed dat precies 7,5 cm te kort is. Ik had namelijk net voor we elkaar leerden kennen een nieuw bed gekocht en ik had er duidelijk niet op gerekend dat ik een lief zou vinden dat langer was dan 1,80 meter (zo lang is het bed namelijk). Maar nu gaan we dus op zoek naar een bed dat én groot én comfortabel én mooi én betaalbaar is. Als er iemand tips heeft ...

Rond de middag trokken we naar De Buiteling want daar zou Samuel optreden. Al het hele jaar gaan we elke zaterdagochtend met hem naar het Circusatelier Zonder Handen. Hij leert er acrobatie (op je schouder staan en dan op één been en wuiven), evenwicht (op een bal staan, ronddraaien enz.) en handigheid (diabolo, lasso, ...). En om eerlijk te zijn, met sommige dingen is hij sneller weg dan ikzelf (die rottige diabolo bijvoorbeeld).

Vandaag zat de sportzaal vol familie en vrienden die allemaal naar de kunsten van de kleine circusartiesten kwamen kijken. De groep met Samuel (en papa Koen, die moest ook meedoen) kwam eerst op: ze hadden allemaal een marcelleke aan en een mooie krulsnor op het gezicht. 't Was een echt grappig gezicht. Koen had een zwarte snor en Samuel een witte. Dat had hij zelf gevraagd want, vertelde hij, een zwarte snor op een bruin gezicht kun je niet goed genoeg zien. Dat vonden wij heel goed gezien van hem.

Het optreden ging soms goed (het wuiven, het op de schouders staan, het buigen en het show geven) en soms een klein beetje minder goed (papa Koen lag op de grond, benen naar boven gestrekt, Samuel zat op zijn voeten en ... viel toen naar beneden). Ze hadden zo geoefend maar de zenuwen waren toch iets te groot blijkbaar. Zijn gezicht stond op onweer want hij vindt het absoluut niet leuk als er iets mislukt. Maar toen we hem beloofd hadden dat hij volgend jaar weer naar de circusschool mocht om nog meer te oefenen, was het alweer ok.

Daarna ging hij mee met zijn beste vriend naar huis om er een avondje te logeren en hebben wij er nog een lekker lui en ontspannen middagje van gemaakt. 's Avonds had ik gereserveerd in het Japanse restaurant Samourai (mijn spellingcorrector wil dit woord om de één of andere reden altijd in "smurrie" veranderen. Gemaakt door een it-er die niet van Japans eten houdt blijkbaar :-) op de Wolvengracht. Het is er prijzig (nu ja, voor een verjaardag mag dat wel eens) maar vooral heel heel erg lekker.

Eigenlijk was het lang geleden dat we nog eens zo tijd voor elkaar hadden gehad. En dan besef je: dit zouden we vaker moeten doen.

En zo geef ik deze blog graag door. 't Was leuk  (maar d'r kroop meer tijd in dan ik had gedacht). Tot later misschien eens?

Ps. Als je me nog wat wil volgen, kan je altijd terecht op mijn persoonlijke website.
  
vrijdag 20 juni
"Vanmorgen geraakte ik bijna niet uit mijn bed. Moe, moe, moe! Maar ja het moest want ik moest niet alleen Samuel naar school brengen, ik had ook nog een afspraak met de kinesiste. En net op zo'n ochtend loopt natuurlijk alles fout: ik had Samuel nog maar net aangekleed of hop ... daar ging de beker melk over het T-shirt en de broek.

Opnieuw kleren zoeken, opnieuw aankleden. Dan paniek... waar is de jas? Samuel? Samuel wist het niet. Zoeken, zoeken, zoeken! Tot Samuel dacht dat hij de jas misschien wel onder zijn knuffels had gelegd. En dat bleek misschien wel te kloppen.

Enfin, je zenuwachtig maken helpt toch niet (maakt de zaken alleen maar erger) dus ik probeerde me kalm te houden. Om de pas erin te houden op weg naar school, zongen we liedjes (dan stapt Samuel om de een of andere reden sneller door). Van "knip knip knip, ik knip je haartjes in een wip" en "happy birthday to you, in de wei staat een koe" en "pistache, grande vache, ta maman a une moustache" (waar hij dat vandaan heeft weet ik niet en da's misschien maar beter ook :-). Het afscheid nemen moest vandaag snel gebeuren, maar gelukkig was zijn beste vriend er al dus dat ging vlot.

De kine deed deugd: mijn rug is nog altijd niet in orde maar na een massage en wat oefeningen kan ik er weer tegen. En het was alsof daarna alles op zijn pootjes viel. De rest van de dag was het hard werken maar alles lukte: we hebben een gordellied, de laatste gordelconcerten zijn vastgelegd, de zomerhit-jury is aan het werk gezet, ... Ik ging moe maar voldaan (zo zeggen ze dat toch?) naar huis.

Toen ik bijna thuis was, kwam ik een kennis tegen en terwijl we wat staan te praten, komt er een man langs die zegt "Ici, à Bruxelles, t'es chez les francophones donc il faut parler en français". Voor we kunnen reageren, is hij al een heel stuk verder. Mijn kennis zegt nog "'t is te hopen dat er niet teveel van dit soort Brusselaars rondlopen want als ze België echt zouden splitsen krijgen we nog Rwandese toestanden" en we lachen er wat mee.

Achteraf blijft het voorval wel door mijn hoofd spoken... Wat als er inderdaad een splitsing komt? En wat als er dan inderdaad een groep mensen beslist van de Vlamingen maar meteen te verjagen? Iedereen vergelijkt België altijd met Tsjecho-Slowakije maar wie garandeert dat zoiets echt vredelievend gebeurt? En dan doet het er wellicht niet toe dat ik het zelf zeer onnozel vond (en dat ook openlijk liet merken) dat Vlaanderen onafhankelijk zou willen worden. 

En ik weet het wel: uit de peilingen blijkt dat de meerderheid van de Vlamingen die onafhankelijkheid helemaal niet wil. Maar als de Franstalige Brusselaars me zeggen dat zij de indruk hebben dat de trein in gang is gezet en nu niet meer te stoppen valt, dan ben ik soms bang dat ze gelijk hebben. En er is niemand die kan of wil zeggen: "even een time out". En de regeringspartijen doen er allemaal aan mee. Ik vraag me echt af of een Milquet beseft dat ze door haar manier van werken heel veel gematigde Vlamingen de klik naar "misschien is alleen doorgaan inderdaad de enige oplossing" heeft doen maken. Volgens mij stuurt De Wever haar een ruiker bloemen op de dag dat hij zijn doel bereikt, als dank voor de (onbedoelde) steun.

Het maakt me pessimistisch en ook wel bang. Ik blijf hopen dat de redelijkheid het haalt maar ik weet het niet meer ...

"Nu goed, we blijven positief denken. Morgen is het trouwens feest: Koen is jarig. 32 jaar oud wordt hij en dat gaan we vieren. We gaan 's avonds romantisch met zijn tweetjes eten en er is ook een cadeau natuurlijk. 't Is groot en zacht maar ik ga je niet verklappen wat het is want hij leest mee dus anders weet hij het ook (en dan is de fun er af). Morgen vertel ik je wel meer :-)"

donderdag 19 juni
"Een uur heb ik op de bus naar huis gezeten vandaag. Anders duurt de rit 20 minuten maar vandaag ... Het was zo'n accordeonbus (de 63 voor de kenners) en aan de Eburonenstraat zat hij weer eens vast. Er moet daar maar één auto verkeerd geparkeerd staan en de bus kan er niet meer door. Ze zijn mooi hoor, de nieuwe bussen, en comfortabel maar ook net iets te lang blijkbaar.

Bovendien wordt het dringend tijd dat ze de chauffeurs eens een degelijke opleiding geven over hoe ze met de nieuwe bussen moeten rijden. Als ze remmen moet je echt moeite doen om recht te blijven staan. Ik heb al heel wat mensen gewoon van hun stoel zien schuiven omdat de bus zo bruusk stopte. En één keer is dat grappig, maar als het constant gebeurt, wordt het minder leuk.

Gelukkig had ik mijn krant mee (eigenlijk die van een paar dagen geleden maar als je moet wachten ben je niet zo kieskeurig). Interessant artikel gelezen trouwens: één of ander onderzoek heeft uitgewezen dat de hersenen van homo-mannen reageren als die van hetero-vrouwen én de hersenen van lesbiennes werken zoals die van hetero-mannen. Volgens een Britse professor bleek daardoor dat we als homo of hetero geboren worden en dat mensen dus helemaal niet de keuze kunnen maken.

Ik hoop dat de paus, de rabbijnen en al die imams het artikel ook eens onder ogen krijgen. Kunnen ze hun achterban oproepen om eindelijk wat verdraagzamer te worden tegenover holebi's. Want ja, als we zo geboren worden dan zal hun god ons wel zo bedoeld hebben zeker? Enfin, ze zullen wel weer een uitleg vinden om toch niet te moeten bijdraaien. Je zult zien: 't zal wel een of andere beproeving blijken te zijn waar we moeten mee leven maar waar we niet mogen aan toegeven (of ben ik nu te pessimistisch?).

We hebben vanavond buiten gegeten. Op het dakterras. De eerste keer deze week dat we samen konden eten maar dan wel in de zon wat het extra leuk maakte. Echt groot is het niet maar 12 m2 is genoeg om toch de indruk te hebben dat we echt buiten zijn. Bovendien hoor je bijna niets van het stadslawaai waar we zitten. En we wilden het zo: een huis zonder tuin, daar gingen we 7 jaar geleden naar op zoek.

Zowel Koen als ik hebben ouders die een grote tuin hebben. We weten dus hoeveel werk daarin gaat en dat zagen we niet zitten. Mijn ouders laten de natuur min of meer zijn gang gaan (mijn vader spreekt dan van 'een wilde tuin') maar zijn toch heel vaak gras aan het afrijden, blaren aan het harken, ... Mijn schoonouders hebben een tuin die recht een tijdschrift in kan en zijn dan ook uren en uren aan het planten, wieden, ... Niets voor ons. Als wij behoefte hebben aan groen dan is het Warandepark dicht genoeg en als we 't echt niet meer kunnen houden, profiteren we wel van de ouderlijke tuin.

Koen is intussen naar de yoga-les vertrokken. Ik hou zelf meer van actief bewegen dus elke maandagavond (alhoewel, door mijn rugpijn heb ik dus al enkele lessen overgeslagen) ga ik in De Markten naar de body-conditioning. Intens bewegen, veel zweten maar het doet goed. 't Is trouwens een hele populaire cursus: elk jaar moet je vroeg in de rij gaan staan om er bij te kunnen zijn. Alleen bij de mannen ligt hij niet zo goed: ik ben dan ook de enige man tussen 25 vrouwen maar daar trek ik me niets van aan. Alleen de anti-cellulitis-oefeningen doe ik wat minder gemotiveerd maar verder amuseer ik me er heel goed. Ik zou eigenlijk opnieuw willen gaan muurklimmen. Dat heb ik jaren gedaan in de zaal Terres Neuves in de Nieuwland (een kleine zaal maar een hele leuke sfeer) alleen ... door de vele avondvergaderingen kom ik er niet meer toe (tja, politiek, werk én een familieleven: 't is geen vanzelfsprekende combinatie. Gelukkig heeft Koen veel geduld :-). Misschien deze zomer?

woensdag 18 juni
"Toen ik vanmorgen door de stad liep, kon je de stilte gewoon voelen. Er waren blijkbaar heel veel mensen thuisgebleven vandaag, bang voor de truckers en de boeren en de taxichauffeurs. In de vijfhoek zelf heb ik geen truck gezien, geen boer gehoord ... en toch voelde je: er is iets aan de hand.

Wellicht was het gewoon het ontbreken van het constante geruis van auto's op de achtergrond, maar het gaf me een aangenaam gevoel. Stel je voor dat Brussel het hele jaar door autoluw zou zijn, wat voor een rust zou dat niet geven?

Nu, ik had genoeg te doen anders. We willen fotovoltaïsche zonnepanelen op ons dak laten installeren maar voor de firma die wil komen plaatsen moet je een bouwvergunning aanvragen, subsidiedossiers invullen, enz... En daarvoor heb je documenten nodig: de inhoud van mijn (nieuwe) identiteitskaart, een eigendomsbewijs van het huis, de plannen van het huis, foto's van het dak en ga zo maar door. Ik ben de hele voormiddag van de ene administratie naar de andere gehold om toch maar voor 12 uur alles bij elkaar te krijgen (voor 12 uur want om de een of andere duistere reden, zijn bijna alle administraties alleen in de voormiddag open ??? Zou dat bedacht zijn vanuit de klant of ???)

Het is me gelukkig gelukt. Nu zou het een kwestie van enkele maanden moeten zijn en we gebruiken zonne-energie. In Brussel is het plaatsen van zonnepanelen trouwens heel interessant: na twee jaar heb je de prijs van een kleine installatie al terugverdiend. Geef toe, je zou stom moeten zijn om het niet te doen: goed voor het milieu én goed voor de portemonnee.

En ik ben een echte groene dus ik weet best dat je eerst moet proberen van minder energie te verbruiken, maar dat hebben we al gedaan. Overal schakelaars op onze stopcontacten, alleen licht laten branden wanneer en waar het echt nodig is, we ontdooien de diepvries geregeld, ... en zo hebben we ons verbruik op een jaar tijd met 20% naar beneden gekregen. Geef toe: da's mooi. Het enige wat we nog niet hebben, zijn spaarlampen. Nu zitten we overal met grote halogeenspots en ik heb nog geen led- of spaarlampen gevonden die dezelfde gezellige kleur geven. Want om nu ons huis helemaal in een koud, wit licht te steken, dat zien we niet zitten. Maar als er iemand een suggestie heeft? Stuur maar door dan.

Vanmiddag dan gaan werken en ook hier was het rustig: de meeste van mijn collega's die thuis konden blijven, hadden dat ook gedaan. Ik geraakte trouwens bijna niet binnen: voor de poort van de omroep hadden een paar boeren met hun tractoren postgevat en daardoor was het VRT-terrein afgesloten. Gelukkig zijn er voor de voetgangers een paar ingangen en dus geraakte ik toch nog aan mijn bureau. Zo zouden er meer dagen moeten zijn: als je alleen bent, bijna geen telefoons krijgt, dan verzet je bergen werk.

Op de terugweg heb ik me de Flair gekocht. Voor het boekje met de hotelbonnen :-) Da's een traditie. Elk jaar kopen we 't boekje en elk jaar gaan we op hotel. Vlakbij, in Brussel. Spelen we een weekend toerist. Ik kan het iedereen aanraden: je bekijkt je stad op een heel andere manier, bezoekt musea of tentoonstellingen die je anders wellicht niet zou gaan bekijken, eet in restaurantjes in buurten waar je anders niet komt ... en ben je iets vergeten, dan loop je gewoon snel even langs huis. Op vakantie in eigen stad en dat voor 30 euro.

Zo, straks moet ik nog even langs de KVS (om te vergaderen: ik ben voorzitter van de Raad van Bestuur en we zijn het subsidiedossier voor de Vlaamse Gemeenschap aan het bespreken) en daarna ga ik gewoon lekker niksdoen (dat mag ook wel eens, niet?). Tot morgen."

dinsdag 17 juni
"Vanmorgen stond Samuel al om 6 uur aan ons bed. Vandaag gingen ze namelijk naar de kinderboerderij met de klas. En daar wou hij zeker niet te laat voor zijn. Slapen lukte niet meer, dus zijn we maar met zijn allen opgestaan. Gelukkig scheen de zon dus al bij al viel het vroege wakker worden nog mee.

Laarzen mee, rugzakje mee, boterhammen mee, fruitsap mee, ... voor je naar school kunt vertrekken moet je een hele checklist afwerken. Maar alles was in orde (vooral dankzij papa Koen, ik ben zelf wat minder goed georganiseerd 's ochtends) en Samuel kon naar school en later naar de kinderboerderij. Hij heeft er zich trouwens goed geamuseerd. Hij kan nu zelfs een koe melken! Enfin, hij heeft leren melken op een soort handschoen maar het ging hem goed af. En dus vroeg hij of hij dat dit weekend ook eens bij boer Kris mocht doen (da's een vriend van mijn schoonouders, waar Samuel af en toe eens naar de dieren mag gaan kijken). Ik heb hem uitgelegd dat dat misschien niet zo'n goed idee was en hij knikte maar keek tegelijkertijd toch heel teleurgesteld. Ocharme...

Op de VRT hadden we vandaag een brandoefening. Die houden ze natuurlijk altijd net als je er geen tijd voor hebt (eindelijk een halfuur vrij gevonden in de agenda's van een paar mensen die anders nooit samen vrij zijn? Jawel, brandalarm!) maar eigenlijk was 't wel leuk. Je loopt op de trap (want de lift mag niet, wat dacht je) nog eens mensen tegen het lijf die je anders veel te weinig ziet, iedereen doet wat onnozel en je ziet de vreemdste dingen: mensen die nog snel even naar het toilet gaan, verbaasde bezoekers die toch het gebouw nog binnen lopen, iemand die tegen de stroom in eerst naar boven gaat omdat ze niet zonder haar handtas naar buiten wil... 

Ik heb vorige week trouwens leren blussen. Elke VRT-medewerker moet die opleiding ooit eens volgen en vorige week was ik aan de beurt. Spektakel hoor en zeer educatief: nu ik de steekvlam heb gezien die een glas water op een brandende frietketel veroorzaakt, is er geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om dat zelf eens te proberen. En toen ik de grote brandspuit zelf eens mocht proberen, kwam het jongetje weer in me naar boven. Ik vond het echt jammer dat de blusopleiding (het blussen van echte vuren, zo heet de opleiding) afgelopen was.

Vanavond heb ik dan weer een echte thriller meegemaakt: tijdens de politieraad moesten we de nieuwe korpschef kiezen en de kandidaat die ik de beste vond, heeft het maar heel nipt gehaald. Er waren twee kandidaten die zich allebei kwamen voorstellen. Vragen stellen mocht niet. Van de minister. Of van de wet. Of van allebei. Dat was niet helemaal duidelijk. Het zou in elk geval problemen veroorzaakt hebben. En dus hielden we, een beetje gefrustreerd, onze mond.

Een van de twee kandidaten had een zeer interessant discours. Hij vond namelijk dat het uit moest zijn met grote de grote plannen om de politie of het korps nog maar eens te hervormen en dat het hoog tijd werd om terug naar de basis te gaan. 'Laten we gewoon opnieuw proberen om ons werk goed te doen', zei hij.

En daar was ik het helemaal mee eens. Want al hebben we een goed en zeer efficiënt politiekorps in Brussel, toch kunnen zaken als het onthaal (ze zijn niet altijd even 'beleefd' tegen mensen die iets komen melden en discreet iets komen vertellen is er met de huidige inrichting van het onthaal ook niet bij), het goede voorbeeld geven (in mijn straat staan ze vaak op het trottoir geparkeerd, niet voor dringende zaken maar omdat ze een broodje willen komen halen bij de lokale slager) of zich laten kennen (de meeste van mijn vrienden hebben geen idee van wie hun wijkagent is) heel wat beter. De politie heeft het natuurlijk ook niet makkelijk want er zijn idd gevaarlijke wijken, er zijn ontzettend veel betogingen, het aantal misdaden ligt hoog ... maar dat kan geen reden zijn om de basisdiensten aan de bevolking te laten slabakken.

De man heeft het gehaald. Met 16 stemmen tegen 14. Als er dus één iemand anders had gestemd... Ik hoop dat hij nu ook echt een goede korpschef zal zijn. De politie van Brussel zal zich morgen trouwens kunnen bewijzen: truckers, boeren én taxi-chauffeurs. Allemaal komen ze morgen in onze stad betogen. Dat belooft.

Ik ga slapen, 't is halfeen dus 't is welletjes geweest. Tot morgen."

maandag 16 juni
Het was een dag vol vergaderingen. Op de VRT: eerst over de Gordel (wat gaat Radio 2 doen op de Gordel, hoe moet het Gordellied klinken, wie treedt er waar op, …), dan een evaluatie van de Radio 2 reis (dat alles goed geweest was en dat we volgend jaar weer willen gaan :), dan over Zomerhit, enz…

Je rent van vergaderzaal naar vergaderzaal en je vraagt je af wanneer je alle "to do's" ooit zult kunnen verwerken.

Gelukkig heb ik fijne collega's. Vandaag werd één van hen – Erik P.  -  trouwens in de bloemen gezet. De hele mei-maand draaide bij de VRT rond Kyoto: iedereen werd opgeroepen om energie-besparende acties te organiseren. En d'r zaten heel wat leuke tussen. Zo kregen we het bezoek van een "energie-piraat" (nu ja, eigenlijk een pirate maar wel volledig in het juiste kostuum) die onze bureau-lampjes kwam uitzetten. Terecht hoor, iedereen laat die dingen branden "meestal voor de gezelligheid" maar eigenlijk zijn ze nergens voor nodig. Erik probeerde de collega's de trap te doen nemen met zijn actie "De trap zit in de lift". Hij had bemoedigende slogans geschreven (Je wint 2 keer: je spaart energie en je conditie verbetert! Enz…) en als je alle verdiepingen afliep kon je de thriller "De Trap" van Jef Geeraerts lezen want op elke verdieping hing een nieuw hoofdstuk. Erg leuk. Hij kreeg dan ook terecht de Publieksprijs voor zijn actie. Ik had me opgegeven om met hem mee te werken, maar verder dan een brainstorm ben ik niet geraakt moet ik toegeven. Maar ik heb wel altijd de trap genomen (al deed ik dat vroeger eigenlijk ook al want 2 verdiepingen met de lift doen is ook echt onnozel natuurlijk).

Om 16 uur moest ik naar de gemeenteraad maar eerst ben ik nog even bij de kinesiste langsgelopen. Ik zit namelijk met een lichte ischias. Vorige week begonnen: plots had ik zo'n rugpijn dat ik bijna niet meer kon gaan zitten (en nochtans had ik niets speciaals uitgespookt). De dokter zei "dat ik nog jong genoeg was om nog lenig te zijn, maar al oud genoeg om de eerste slijtage te beginnen voelen". En ook nog "dat het er vanaf nu niet meer op zou verbeteren". Ik voelde me opeens een stuk bejaarder. Enfin, met de nodige oefeningen en heel wat massage zou ik er eind volgende week weer helemaal bovenop moeten zijn. Wat minder zitten, meer op mijn houding letten en op mijn rug slapen … 't zijn dingen die ik vanaf nu altijd zou moeten doen (en ik ga er op letten, echt wel).

De gemeenteraad was heel geanimeerd deze keer. Vandaag zat ik er alleen maar normaal gezien vorm ik (Groen!) samen met minister Pascal Smet (sp.a)  één fractie. Een dynamische fractie, al zeg ik het zelf. We hebben ervoor gekozen om de meerderheid te ondersteunen maar dat betekent niet dat we geen vragen stellen of opmerkingen geven. Altijd constructief, of wat dacht je. We hebben natuurlijk niet altijd dezelfde standpunten maar meestal vinden we snel een compromis. Dus het klikt wel. Alleen doet Pascal zijn interpellaties iets te vaak in het Frans naar mijn zin. Niet dat ik een flamingant ben, maar we zijn al met zo weinig Vlamingen in die Brusselse gemeenteraad en dan moet je toch wat op je strepen staan (= af en toe gewoon laten horen dat er Nederlandstaligen zijn), vind ik. Als ik daar iets van zeg, geeft hij me wel altijd gelijk. Maar ja, de volgende keer laat hij zich weer meeslepen door het debat …

Vandaag moest ik het alleen doen want mijn collega zat in het buitenland. En er was heel wat te bediscussiëren: eindelijk gaat de stad het personeelsbeleid op een moderne manier aanpakken; er was een motie met de vraag naar een intern auditsysteem voor de administratie (heb ik voor gestemd); een fietsmotie (hierbij heb ik me onthouden: vreemd? Nee hoor, ik ben voor Brussel als een fietsvriendelijke stad maar de motie bestond vooral uit een aantal losse ideetjes, terwijl zoiets structureel moet worden aangepakt); een motie ivm elektronisch stemmen (ben ik voor maar ik heb wel laten horen dat dat e-stemmen wel iets transparanter zou mogen) en ga zo maar door… De gemeenteraad duurde dan ook bijna 4 uur lang en ik voelde me echt moe toen ik naar huis liep.

Samuel sliep al dus ik ben zachtjes naar boven gelopen. Gelukkig had mijn ventje pannenkoeken gebakken (ja, hij weet goed hoe hij me moet verwennen). Ik heb ze me laten smaken…  "

zondag 15 juni
Het is nu zondag, half elf 's avonds en alles is rustig. Ons zoontje Samuel (hij is vijf jaar oud) ligt al even te slapen en mijn vriend Koen zit boven toetsen te verbeteren.
Grappig hoor, hoe creatief sommige leerlingen zijn als ze het antwoord eigenlijk niet weten. Een tijdje geleden had hij een student die dan telkens een antwoord verzon waarin Zorro de hoofdrol speelde. Ik zou in zo'n geval extra punten geven voor humor maar helaas, de cursus is de cursus :-).

Het was een leuke dag. We zijn de verjaardag van én mijn moeder én mijn nichtje gaan vieren. In West-Vlaanderen, want daar kom ik vandaan.

Eigenlijk moest ik vandaag naar de bio-picknick aan het Atomium maar ja, de verjaardag van je moeder kan je niet skippen natuurlijk (en zeker niet als je moederdag al hebt overgeslagen). Bovendien, we hebben een bio-fruitabonnement lopen bij het gemeenschapscentrum De Markten, we eten (bijna) altijd onbespoten groenten uit de tuin van mijn schoonvader en we zijn met de trein naar West-Vlaanderen gereden (ik probeer mijn geweten te sussen, zoals je leest).

Dat van die trein doen we trouwens altijd. Anderhalf jaar geleden hebben we beslist om geen auto meer te hebben en dat valt ongelooflijk mee. Ons leven is er een stuk relaxter op geworden. Soms tot onze eigen verrassing: met het openbaar vervoer of de fiets naar het werk gaat bijvoorbeeld sneller dan vroeger. Verder is het veel goedkoper, zelfs al nemen we geregeld een taxi of huren een auto als de trein er te lang zou over doen. En Samuel vindt het sowieso een verbetering: vroeger moest hij altijd stil zitten in het kinderzitje en nu kan hij kleuren, rondlopen, wij hebben tijd om met hem te spelen, ... 

Mijn moeder wou bloemen voor haar verjaardag. Een boeket van Geert Pattyn dat ze dan kon laten drogen. De man maakt inderdaad hele mooie boeketten en dat was deze keer niet anders. En als het gedroogd is, zou het nog mooier moeten zijn. Zei hij zelf tegen mijn zus die de bloemen was gaan halen. Dus 't zal wel waar zijn zeker :-).

Emma, mijn nichtje, werd 11 en wou dan weer een spelcomputertje. Tot vorig jaar probeerden we de verantwoorde ooms te zijn die leuke boeken gaven (Roald Dahl en zo). Probleem: ze leest niet echt graag en de laatste keer keek ze ons aan met een blik van "het zullen toch weer geen boeken zijn zeker?" en dus hebben we haar deze verjaardag maar gegeven wat ze wou. Geld dus. Voor een spelcomputertje. Als ze de helft bij elkaar krijgt, dan legt mijn zus de andere helft bij. Zo leert ze sparen. Vroeger ging haar zakgeld meteen op aan snoep, maar sinds mijn zus met het spaarsysteem is begonnen, kan ze haar geld niet snel genoeg in de spaarpot duwen. En ze had geluk: ze had meer dan genoeg dus morgen ...

Intussen is het elf uur en plots is het niet meer rustig. De hele tijd rijden er toeterende auto's door de straat. Aan de vlaggen te zien heeft Turkije een wedstrijd gewonnen en dat laten ze nu aan iedereen horen. Ik ben een absolute voetbal-leek maar de EK's en de WK's vind ik altijd een leuke periode in Brussel. Wie er dan ook gewonnen heeft, 't is hier altijd feest. Enfin, ik ga nog even naar buiten kijken en daarna in bed. Want mijn agenda voor morgen is iets te gevuld naar mijn zin. Tot dan."