Burak Nalli is ‘een specialleke’. Ik leerde Burak vorig jaar (2016) kennen op meiavond. Een groep JongSocialisten was op bezoek bij de ouderen in de serviceflats aan de Tichelrei. Zonder te choqueren brachten die jongelui een jolige sfeer in de feestzaal. Burak was bij die ‘wilde bende’. Sindsdien zie ik die jonge snaken wel vaker.

Burak werd geboren in Waregem op 19 juni 1989. Zijn Turkse vader was op 14-jarige leeftijd in België toegekomen. Vader en moeder Nalli kregen vier jongens, waarvan Burak ‘het kakkernestje’ (de jongste telg dus) is.Hij volgde lager onderwijs in Zulte, heel even, en nadien in Wielsbeke. Beide scholen waren katholieke instellingen. Middelbaar onderwijs volgde hij in Waregem: het lager secundair in de richting ‘Industriële Wetenschappen’, het hoger secundair in “Wetenschappen-Elektronica”.

Vervolgens trok hij naar de Universiteit van Leiden in Nederland. Hij volgde er de bacheloropleiding ‘Midden-Oosten studies’. In drie jaar tijd was hij afgestudeerd. Het leverde hem enorm veel contacten op in diverse culturen, waardoor Burak al op jonge leeftijd over bredere inzichten en visies beschikte. Na zijn studies in Leiden deed hij trouwens drie maanden stage op de Belgische ambassade te Ankara. Als (voorlopig) laatste stap in zijn ontwikkeling trok hij naar Londen (2011-2012), naar het University College London, en werd er master in de ‘European Public Policy’. Sinds 2012 is hij terug.

De echte motivatie om te kiezen voor die studies is dat ik wist dat ik door sommigen geconfronteerd zou worden met de ‘handicap’ waar ik niets kan aan doen: mijn migratieachtergrond, en daarbovenop de arbeidersachtergrond van mijn ouders. Ik was nu eenmaal de zoon van een gastarbeider. Al gauw bleek dat kinderen uit autochtone middens de stap richting hoger onderwijs gemakkelijker zetten. Daarom nam ik mij voor goed te studeren en mezelf zo te ontwikkelen dat men mij niet kon uitrangeren wegens ‘niet goed genoeg’, om welke reden ook. Dáárom koos ik er voor om te studeren in Nederland en Engeland, en om stage te lopen in een diplomatieke post.”

De beslissing om lid te worden van de sp.a kwam er om een andere reden. “Dankzij mijn goede studieresultaten werd ik toegelaten aan het University College London, maar ik had geen geld om de hoge inschrijvingskosten te betalen. Ik leende 15.000 euro bij KBC en al terwijl ik mijn handtekening zette onder dit overbruggingskrediet besliste ik om mij aan te sluiten bij de sp.a en in de politiek te stappen na mijn studies. Mijn motivatie om te studeren was zo groot dat ik er niet voor terugdeinsde om zo ver financieel in het rood te gaan.

In Londen bleek al snel dat Burak één van de weinige arbeiderskinderen was. Het merendeel van zijn medestudenten bleken zonen en dochters te zijn van welstellende mensen. Britse arbeiderskinderen die even intelligent waren konden niet genieten van dezelfde opleiding omdat het gewoonweg financieel niet haalbaar was voor de ouders. “Dat was voor mij dé ervaring bij uitstek om - met lede ogen - te zien wat het verschil is tussen kapitaalkrachtigen en zwakkeren in de samenleving. Men zegt vaak dat dat nu eenmaal het gevolg is van de vrije markt, dat wij daar niets kunnen aan doen.Dat is fout. Voor mij is het de reden om levenslang te strijden voor meer rechtvaardigheid. Elke keer dat ik met een brochure op straat kom of deelneem aan huisbezoeken en belrondes, realiseer ik mij wat voor grote problemen de mensen hebben en denk ik terug aan mijn eigen situatie. Die voeling is mijn brandstof die ik nooit wil kwijtraken.”

Burak kwam bij sp.a terecht door een ontmoeting met John Crombez, die toen nog staatssecretaris voor Fraudebestrijding was. “In 2014 was ik kandidaat voorde Kamer in de provincie West-Vlaanderen, ik stond op de 8ste plaats bij de effectieven. Vandaag werk ik als Consultant bij een bedrijf dat advies geeft over Europees beleid. Ik ben lid van de wijkclub 9050 Ledeberg/Gentbrugge en werd er onlangs voorzitter van, in opvolging van Geert dutré. Ik zit ook in het partijbestuur van sp.a Gent.”

Geef toe: Burak Nalli ís ‘een specialleken’. Zeer gedreven, vlotte redenaar, en vooral: het hart op de juiste plaats. Niet alleen zijn hart trouwens: ook zijn brein is links, sociaal en socialistisch georiënteerd. Hij legde een enorme wilskracht aan de dag om zich te scholen en te ontwikkelen. Hij is geen stamboom-socialist: hij heeft zelf gekozen voor het socialisme, met volle overtuiging. Laaiend enthousiast én ambitieus - en daar is niks mis mee.Bovendien is Burak een aangename man ‘in de omgang’. Hij is genuanceerd, maar niet altijd en ook daar is niks mis mee. Van een jonge, gedreven man zoals Burak mag je ook af en toe klare, scherpe standpunten verwachten. Voor nuances en compromissen is er later nog tijd genoeg…

(tekst: Marc Lootens)