Als hoekige wachters staan ze opgesteld bij het binnenrijden van’t Stad, als je van de Kempen of Nederland komt: de vier zogenaamde ‘Langblokken’ van de Luchtbalwijk. Rijzige kolossen. Grauw aan de buitenkant, zeer gekleurd aan de binnenkant. Er wonen veel ouderen uit de oude en verdwenen polderdorpen Lilo Kruisweg, Wilmarsdonk en Oorderen.

Zestig jaar geleden waren de Langblokken een wonder van moderniteit toen ze hier verrezen. Nette appartementen met stromend water en elektriciteit. Voor veel mensen betekende het toen vooruitgang. Maar de bewoners vergrijsden en verarmden en er kwamen nog armlastiger buren uit verre, andere landen bij. Ze leven hier samen op een kluit, en dat gaat niet zonder spanningen. Toch gebeurt er veel om het hier leefbaar te houden, zowel door de stad als door de buurtbewoners zelf. 

 

In het levendige wijkcentrum ga ik vandaag met Maya en Leona Detiège luisteren en praten over gezondheidszorg en pensioenen. Leona is hier kind aan huis. “Mijn moeder is een Luchtballiaan”, zegt Maya. “Ikzelf heb hier school gelopen en thuis de politiek met de paplepel meegekregen. Mijn moeder zelf, als voorzitter van de socialistische senioren van S-Plus, duwt de opvolgers op de Senaatslijst. En ze doet het nog altijd met heel haar hart.”
De Luchtballianen zijn bezorgd. Ging het de afgelopen jaren wat beter in de wijk, de crisis zorgt voor nieuwe onrust. Het opbod van de rechterzijde, die het behalve over staatshervorming vooral over besparen heeft, neemt die onrust niet weg. CD&V en Open Vld hebben de begroting drie jaar laten ontsporen en leggen nu doodleuk de rekening voor aan wie het al moeilijk heeft: werkende mensen, patiënten, gepensioneerden, jonge schoolverlaters, uit de arbeidsmarkt gegooide 50+’ers. “Het zijn nochtans niet de gewone mensen die de crisis veroorzaakt hebben”, zeg ik. “Het zijn niet de gewone mensen die verantwoordelijk zijn voor de hoge factuur van Electrabel dat zelf elk jaar 1,9 miljard euro winst doorsluist naar Parijs.”

_

Leona vertelt waarom ‘haar’ S-Plus sp.a ondersteunt in deze campagne. “Ik was in een ver verleden zelf staatssecretaris voor Pensioenen. We wisten toen al dat de babyboomgeneratie in 2012 met pensioen zou gaan en dat er dus nood zou zijn aan een hervorming. Ik ken maar één partij die vandaag zo’n hervorming in petto heeft. Eén partij die opkomt voor een versterking van de huidige pensioenen en die de pensioenen van morgen wil verzekeren. Dat is sp.a. Ik zeg het dus uit de grond van mijn hart, voor uw en mijn oude dag en die van onze jongeren: de pensioenen moeten in rode handen blijven.”

 

Uit de reacties in de zaal blijkt dat velen tot op de euro precies weten hoe laag hun pensioenen zijn én hoe hoog hun rekening voor de dokter, het ziekenhuis of de apotheker. Net zoals in de pensioenen moeten we ook in de ziekteverzekering op onze hoede blijven voor sluipende privatiseringen die de solidariteit uithollen. “Als we niet opletten”, zegt Maya, “komen we terecht in een situatie waarbij diegenen die het zich kunnen veroorloven goede zorgen krijgen en de anderen zich maar moeten behelpen.”

Mensen zijn bezorgd om hun gezondheid. Die is te kostbaar om er een speelbal van te maken in handen van verzekeringsmaatschappijen of ziekenhuizen die, om hun winst op te drijven, de artsen dwingen tot onnodige prestaties. Later deze week zet sp.a zijn plannen voor de gezondheidszorg nog eens in de schijnwerpers. Dat is nodig, want de druk neemt toe. Wij gaan niet meestappen in besparingen die de patiënt zieker in plaats van gezonder maken. Iedereen heeft recht op dezelfde medische zorgen. Tegen een betaalbare prijs. Een dokter hoort u weer beter te maken, niet armer.