Antwerpen, zaterdagmarkt en Sint-Andries. De zon is er! Ik had het vorige week nog aan onze vrienden in Edegem beloofd (zie 13 mei). Aan het Mechelseplein wacht een dixiebandje ons op.

Sint-Andries

En de enthousiaste ploeg van sp.a afdeling Sint-Andries. Voorzitter Anton Geerts voorziet iedereen van kaartjes en vuurt ons allemaal nog eens aan –niet dat het nodig is- om de mensen te vertellen waar het op 13 juni op staat.

We stappen eerst richting Theaterplein, Vogeltjesmarkt. Maya Detiège, derde op de Kamerlijst, en Fouzaya Talhaoui, eerste opvolger Senaat, stappen mee op. “De euro staat onder druk”, zegt Fouzaya. “Daar moeten we op spelen. Het komt er nu op aan om jobs te redden en de pensioenen te versterken. En energie moet groener en goedkoper worden voor de mensen.”

Maya: “Voor mij is het simpel op 13 juni. Of er wordt gekozen voor extremen of voor het alternatief. Ik heb er goesting in. Drie jaar parlementslid zijn met een regering die niet werkte, dat is best frustrerend. Altijd hing er crisis in de lucht, altijd dwaalde het BHV-spook door de gangen. De verkiezingen komen geen dag te vroeg.”

Sint-Andries

Op de markt is niet iedereen daarvan overtuigd. “Verkiezingen? Daar zitten de mensen niet op te wachten”, grapt een fruitverkoper. “Wel op de Belgische aardbeien”. Maar ik zal tussen nu en 13 juni niet ophouden met mensen te overtuigen dat het wel degelijk zin heeft om te gaan stemmen. En om sp.a te stemmen, natuurlijk.

“Er zijn te veel verkiezingen”, zegt iemand mij. “Dat klopt”, zeg ik. “En wij zijn dan ook voor samenvallende verkiezingen. Een keer om de vijf jaar. Dan moet je wel goed stemmen natuurlijk!”

Stefan klampt mij aan. Hij gaat met veel overtuiging kiezen, vertelt hij. Ik krijg vier rode bloemen van hem die hij uit een ruiker plukt. In ruil schrijf ik een bemoedigende boodschap op ons kaartje met de kandidaten: “Op een mooi socialistisch succes!” “Het is nodig”, zegt Stefan. “Ik woon al vijftig jaar in Borgerhout en er is veel werk aan de winkel. Niet alleen om de verarming tegen te gaan, ook om te zorgen dat het veiliger wordt op straat.”

In Sint-Andries hebben we al getoond dat het kan. Op het Sint-Andriesplein bloeide de Belgische Werkliedenpartij van bij zijn ontstaan op. Sint-Andries is van een achtergestelde wijk tot het kloppende hart van de buurt geworden. De wijk draagt nog altijd fier zijn bijnaam Rode Burcht. Hier is zwaar ingezet op sociale huisvesting. Een veilige wijk is altijd een cocktail van factoren: goede huisvesting, nette en kindvriendelijke straten, sociale vooruitgang…

“Ik ben niet per se socialist”, zegt Anne mij, “maar wel als het verkiezingen zijn. We hebben het al genoeg gezien in het verleden: in een regering moeten socialisten zitten, anders gebeurt er niets voor de mensen”.

Sint-Andries

En dat politiek niet altijd een kwestie van verstand hoeft te zijn, ook van kleur en smaak, bewijst Anne ook. “Dat rood kleedje waarmee ik u soms op televisie zie”, zegt ze. “Daar ben ik zo verliefd op. Waar heb je dat gekocht?” Wel, er zit een bijzonder verhaal aan vast. Ik kocht het in Denver waar ik te gast was op de Democratische Conventie waar Obama tot kandidaat-president werd gekroond. Ik denk dat ik dat kleedje op 13 juni nog maar eens aantrek… Niet dat ik bijgelovig ben. Ik zei het hier eerder al: socialisme beleef je met het hart en beoefen je met het verstand.

Na de markt gaan we in groep naar Sint-Andries. In november vorig jaar heb ik hier nog een speech gehouden naar aanleiding van 100 jaar socialistische beweging in Sint-Andries. Ik heb toen gegrasduind in het partijblad, De Roode Burcht, van zovele jaren geleden. Je haalt er niet meteen slogans uit voor een campagne anno 2010, maar de vechtlust van zoveel mensen die wilden dat het morgen beter zou gaan dan vandaag, werkt nog altijd aanstekelijk.

Ik reproduceer hier met veel plezier nog eens het gedicht uit het partijblad dat ik hier vorig jaar ook voorlas:

Wie ging den woningnood te keer
En bouwde huizen meer en meer
Voor d’arbeidersgezinnen?
Wie bracht aan school en boekerij
Zijn rijkste steun en zorgen bij?
Wie hielp den geest ontginnen?
Wie heeft alhier het nieuw gedacht
Van vakschool dra tot stand gebracht?

De socialistische partij
Zij heeft met klem gezeid:
‘Naast ’t lichaam ook ’t verstand,
De bourgeoisie ten spijt’

 

Niet meer van deze tijd? Het is maar hoe je het bekijkt. Zoals ik vorig jaar ook al zei op deze plek: “Alles komt terug. De onrechtvaardigheid krijgt andere namen, schuilt in de nieuwe uitdagingen van de toekomst, wordt nog steeds bedacht door casinokapitalisten en hun graaicultuur.”