“Zie ik de lichtjes van de Schelde”, neuriet ze met de overleden Bobbejaan Schoepen. Ze mijmert een beetje. Tegenover haar zit een oudere man. Hij was vroeger schipper, zij de dochter van een schipper. “Altijd met het water geleefd”, zegt ze. “Nu met de voeten aan wal. Hebben we het niet breed, we houden er toch de moed in.”

Decor van dit tafereel is sociaal restaurant De Zeven Schaken in de Antwerpse stationsbuurt, in een zijstraat van het De Coninckplein, in ’t Stad beter bekend als ’t Keuningsplentje. Het is een buurt met veel problemen. Armoede, dakloosheid en overlast. De stad probeert dat tij al geruime tijd te keren, de wijk nieuw leven in te blazen. Maar iedereen moet mee willen en mee kunnen natuurlijk.

In De Zeven Schaken zit het elke middag tsjokvol. Ik schuif er deze middag mijn voeten onder tafel. Buurtbewoners komen er voor een goedkope, verzorgde maaltijd. Maar ook uit randgemeenten komen ze naar hier afgezakt. Voor het eten en voor het gezelschap. “Je ziet hier veel miserie”, zegt Roger. “Maar het is aan vele tafeltjes ook een gezellige boel.” Asielzoekers zitten er naast oude schippers, daklozen naast gepensioneerden.
We eten kip in jagersaus met kroketjes en prinsessenbonen. Kan zo op het menu in een gewoon restaurant, vind ik. Alleen kost die dagschotel hier maar 2,70 euro voor leefloners, 5 euro voor gepensioneerden en gratis voor landlopers die een dagkaart van het OCMW kunnen voorleggen.

De Zeven Schaken

Maya Detiège, derde op de Kamerlijst, vergezelt mij. Ze kent de buurt goed. “Ik was jarenlang apothekeres op het Falconplein”, zegt ze. “Dat was even vaak sociaal werk als medische hulp. Mijn engagement is er alleen maar aangescherpt. Ik heb vaak genoeg mensen zien binnenkomen die moesten afwegen welke medicijnen ze toch maar liever niet kochten omdat ze er het geld niet voor hadden.”

Sommigen zitten in stilte alleen aan een tafeltje te eten, anderen in groep. “Ik snap niet goed waarom in deze verkiezingen iedereen maar bezig is over Vlamingen en Walen, Nederlands en Frans”, zegt een vrouw. “Wij hebben andere zorgen”. Haar man knikt. “Ons moe is er 93, ze heeft dit jaar haar heup gebroken en ze kan nergens naartoe. Ze woont nog altijd thuis, maar eigenlijk is dat onverantwoord. Alleen, we vinden geen plek in een rusthuis.”

En toch wordt er in De Zeven Schaken veel gelachen ook. Oude vrienden komen er weer samen, nieuwe vriendschappen worden er geboren, eenzaamheid even verdreven. En er wordt ook wel eens een krant gelezen… “Mevrouw Gennez!”, zegt een vrouw. “U lijkt helemaal niet op uw figuurtje in de strip van Het Laatste Nieuws! U bent veel vriendelijker.” ;)