Mechelen, zaal Sofa, kick off campagne. De regering was nog niet goed en wel gevallen of in mijn stad boden de helpende handen zich al aan.

Vanavond verzamelen we met zo’n vijftigtal militanten, jong en oud, op de Grote Markt. Ik rep mij van Grobbendonk, waar we met de kandidaten van de provincie op de foto zijn gegaan voor affiches en folders, naar mijn thuisstad. Het stoomt al in zaal Sofa als ik er aan kom.

Op hete kolen zitten ze, mijn vrienden. Om samen met mij brieven te schrijven en te bussen en affiches te plakken. Dit doet echt deugd. In Mechelen is het mijn vierde campagne en elke keer zie ik meer sympathisanten opduiken. Het mag in ‘Brussel’ dan al vaak over de afkeer van de politiek gaan, hier in Mechelen is daar vanavond niets van te merken.

Caroline Gennez campagnemeeting 2010

De zaal zit afgeladen vol, we komen stoelen te kort. Mijn medewerker Werner ontvouwt het campagneplan.  “We gaan onze actie goed richten”, houdt hij de zaal voor. “Zo gaan we elke min-30-jarige persoonlijk aanschrijven over de pensioenen. Want we hebben niet alleen een plan om de pensioenen te verbeteren van de senioren vandaag, we willen jongeren op het hart drukken dat er ook voor hen later nog een goed pensioen zal zijn. Jongeren moeten vandaag niet wakker liggen van hun pensioen, ze moeten aan hun studies, hun gezin of hun huisje denken.” Instemming in de zaal én ferme solidariteit: “Laat ons dan maar meteen in de namiddag bussen”, klinkt het. “Dan kunnen de gepensioneerden van vandaag een handje helpen.”

Als de taken netjes verdeeld zijn, praten we gezellig na. “De kop is er af”, klinkt het enthousiast. Rik (69) knikt. Hij neemt me even apart. “Ik  heb altijd al socialist gestemd, Caroline”, zegt hij. “Maar het is de eerste keer dat ik mee campagne ga voeren. Ik zet een bord met je foto in mijn tuin en ik ga mee brieven bussen. En weet je waarom? Omdat ik weet waar het socialisme voor staat. Ik ben opgegroeid in een weeshuis. Later kwam ik in een pleeggezin. Op mijn 38ste kwam ik terug in Mechelen, berooid. Nu woon ik in een appartementje voor begeleid zelfstandig wonen. Zonder solidariteit had ik het hoofd nooit boven water kunnen houden.”

[image]

Ik, nee: wij, doen het voor Rik en alle anderen. Elke dag de boer op, elke dag proberen om onze boodschap te laten horen, waar we maar de kans krijgen.

“Pas wel op dat we niet verengd worden tot een pensioenpartij”, waarschuwt Dirk terecht. Dat zullen we zeker doen. Er zit in ons programma stof genoeg om iedereen aan te spreken. Op alle thema’s waar we het leven van iedereen kunnen verbeteren.