Tielt-Winge, zaal Sint-Joris. De verkiezingen komen vroeger dan verwacht en toch geen minuut te laat. “Wij zijn er klaar voor. Wij zijn er al lang klaar voor”, zo verwelkomt Luc Coekaerts, sp.a-voorzitter Tielt-Winge, mij in zijn afdeling waar ik te gast was. Luc hield eerder dit jaar als ABVV-delegee het been stijf bij InBev. Tegen naakte ontslagen, tegen de graaicultuur. En die strijd loonde. Het zal op 13 juni niet anders zijn. Die dag gaat het over u, uw kinderen en uw kleinkinderen.

In Tielt-Winge hebben ze, niet anders dan elders, de afgelopen weken soms met open mond het politieke spektakel op radio en televisie gevolgd. Je zou denken dat het op 13 juni maar over twee zaken gaat: BHV en BV’s!  Of ook: over drie burgemeesters in de Rand en witte konijnen op de lijsten.

Een beetje wrang, als je weet dat op de dag dat de regering Leterme viel, ook geen minuut te laat, twee Belga-berichten amper een kortje waard waren in de kranten: dit jaar alleen al kregen 11.628 mensen te horen dat ze ontslagen zullen worden en het voorbije jaar kreeg een steeds grotere groep het moeilijker om rond te komen.
In de Dorpsstraat in Tielt-Winge hebben ze dat nieuws, het echte nieuws, gelukkig wel gehoord. Daar weten ze dat het niet over burgemeesters of BV’s gaat, maar over duizenden onbekende Vlamingen die wakker liggen van hun job, hun pensioen, hun doktersrekening, hun energiefactuur.

Caroline in Tielt Winge

Niemand werd vrolijker van het spektakel in de Wetstraat, van drie jaar stilstand. Dirk bijvoorbeeld ziet het somber in: “Elke job die verdwijnt, zien we niet terug”, zegt hij. Maar dat spreek ik met heel mijn hart en verstand tegen. We mogen nu zeker de schouders niet laten hangen. We kunnen met de economie wel degelijk vooruit gaan, als we maar creatief genoeg zijn. Ingrid Lieten heeft onlangs, ondanks de beperkte middelen, nog eens 160 miljoen euro vrijgemaakt voor innovatie. En dat werkt. Ik zag het met mijn eigen ogen ook bij Umicore. Een schoolvoorbeeld van hoe je van een oude fabriek die door iedereen is opgegeven, toch weer een hypermodern bedrijf van de toekomst kunt maken. Umicore heeft zich voluit op de markt van de recyclage gestort. Ze maken daar niet alleen goud uit oude gsm’s of computers, ze creëren ook jobs. Zelfs vorig jaar, in volle crisis.

Het kan dus wel degelijk, zeg ik aan Dirk en alle anderen. Jobs in de ‘oude’ economie redden en nieuwe jobs in toekomstsectoren creëren. Jarenlang kregen werklozen te horen dat ze ‘geactiveerd’ moesten worden. Het is nu tijd dat wij de bedrijven activeren. Dat ze investeren in opleiding en vorming, in nieuwe producten.
Maar werk is niet de enige zorg van de mensen. Economische groei zal maar meer mensen ten goede komen als het gepaard gaat met een betere sociale bescherming. 

Ellen werkt in de bejaardenzorg. “Daar komen ze vandaag handen te kort”, zegt ze. “En de bejaarden zelf zijn ongerust over hun laag pensioen. Daar zou het op 13 juni toch ook moeten gaan?” Ja, Ellen, en ook daar hoor je in de Wetstraat tegenwoordig veel te weinig over.

Onze partij heeft als enige een uitgewerkt pensioenplan. Een zeker pensioen voor iedereen. Geen enkele senior mag in de armoede belanden. Deze regering heeft 21 miljard in de banken gestopt. Met een fractie daarvan, 300 miljoen, had ze ook de Inkomensgarantie voor Ouderen (IGO) kunnen optrekken. Met één knip had ze vandaag al het leven van vele duizenden bejaarden een beetje menswaardiger kunnen maken. Dat heeft ze niet gedaan.
Ik begrijp Ellen maar al te goed. Wie oud wordt, wil niet graag naar een rusthuis. Dat is niet alleen een kwestie van centen. De opvang zelf moet ook goed zijn. Ouderen moeten hun centen niet zitten tellen, ze moeten van hun kleinkinderen genieten.

Caroline in Tielt Winge

In Tielt-Winge weten ze waar het op 13 juni op staat. En ik ben zeker dat iedereen het in al die andere Dorpsstraten ook weet. Alleen moeten we het zelf ook elke dag tot aan de verkiezingen luid genoeg herhalen.
“Het mag allemaal wat scherper”, zegt Jean. En hij heeft gelijk. Je mag het zelf geloven, je mag het honderd keer zeggen, je moet ook nog gehoord worden. Maar hoeveel duidelijker kun je zijn? We zijn de enigen die zeggen dat private hospitalisatieverzekeringen overbodig moeten worden. Wij zeggen dat er een maximumprijs moet komen voor elektriciteit en gas. De anderen zeggen dat dit niet kan. Dat de regering dat niet in de hand heeft. Niet moeilijk: ze hebben de hefboom zelf uit handen gegeven door Electrabel te verpatsen aan het Franse Suez. 
“Over staatshervorming vind ik dat we sp.a ook te weinig te horen”, zegt Fons.  En Luc vindt dat ook: “We maken misschien wel duidelijke keuzes, maar zetten we ze wel genoeg in de verf?”

Ja, eigenlijk wel. Ook hier zijn we de enige partij die een duidelijke visie heeft. We zijn alleen niet diegenen die er het luidst over toeteren. Ga maar na. Geen enkele staatshervorming is in dit land tot stand gekomen zonder socialisten. En de twee staatshervormingen waar we niet mee aan tafel zaten, zijn roemloos mislukt.
Wij moeten het niet hebben van roepers, maar van werkers. Met Johan Vande Lanotte hebben we een absolute expert in staatshervorming in huis. Anders dan anderen is voor ons een staatshervorming geen doel, maar een middel. Het belangrijkste is dat dit land werkt, én België én Vlaanderen. Daarom zijn we ook voor samenvallende verkiezingen.

“Met of zonder BV’s?”, grapt Luc. Iedereen is welkom, natuurlijk, maar nogmaals, het gaat op 13 juni over al die onbekende Vlamingen die het graag morgen beter hebben dan gisteren en vandaag.
Luc weet als geen ander dat als je daar maar echt in gelooft en er ook elke dag voor blijft vechten, het wel degelijk een verschil maakt. Hij heeft weken op de barrikaden gestaan bij InBev en vandaag zit hij aan de onderhandelingstafel.

“Ja, het gaat over werk”, besluit Luc. “En ja, het maakt een verschil of wij er bij zijn of niet.” De campagne kan beginnen!