Woensdag 5 novemberDe keuze van Obama om zijn land opnieuw te willen verenigen, te verbinden, is meer dan mooie retoriek. Het gaat over de fundamentele keuze voor een herverdeling, voor een eerlijke samenleving. Ik vernoem twee concrete voorstellen. Obama wil de belastingscadeaus van Bush aan de superrijken terugdraaien, hij wil een eerlijker bedrijfsbelasting, en geeft de middelen die dat oplevert aan de werkende mensen. Daarnaast wil hij af van fiscale aftrekken waar alleen zij die genoeg verdienen van kunnen genieten. In de plaats wil hij belastingskredieten invoeren, zodat iedereen van dezelfde voordelen geniet. Het kan de grote kloof in de Amerikaanse inkomens kleiner maken. Dat zijn het soort keuzes waarom ik achter Obama sta.

Zondag 19 oktober

Het zit erop. En toch weer niet. Helemaal niet zelfs. De beurs van Visie ’08 is dan wel afgebroken, de debatten afgelopen en de sprekers naar huis, nu begint het pas.

Hoe het geweest is? Laat het me zo zeggen: ik ben een tevreden mens. Ik ben een contente voorzitter. Dat er over ons werd gepraat dit weekend, weten we allemaal. Meer belangrijk is dat wij gepraat hebben. Met elkaar. Toen ik voorzitter werd, heb ik samen met ondervoorzitter Dirk Van der Maelen meer inspraak beloofd. Die lijn hebben we consequent gevolgd, met dit weekend als voorlopig hoogtepunt.

Militanten en sympathisanten, mensen met een partijkaart en mensen zonder partijkaart, socialisten in hart en nieren en mensen die ons genegen zijn, maar er (nog) niet dezelfde overtuiging op na houden, experts en gewone mensen met hun dagelijkse ervaring hebben van gedachten gewisseld. Er is gepraat, geluisterd en gediscussieerd. De vibe zat goed. Ik zag enthousiaste mensen met een gezonde dosis zelfvertrouwen en vastberadenheid. Mensen die de problemen zien, maar meer willen dan ze enkel te benoemen. Zij beseffen dat om ter luidst schreeuwen enkel het eigen ego streelt. Zij zijn niet beschaamd om oplossingen te zoeken. Integendeel.

Het resultaat was een pak nieuwe inspiratie, ideeën en voorstellen. Met deze veelheid aan informatie gaan we nu aan de slag. Dit is het ruwe materiaal voor ons verkiezingsprogramma. En net zoals een diamant moet geslepen worden tot het fonkelt, zal er gewerkt moeten worden tot er teksten op tafel liggen. Kort samengevat: er zal gelezen, geordend en samengevat worden. Teksten zullen geschreven en herschreven worden. Er zal geschaafd en bijgeschaafd tot we tevreden zijn. En die teksten zullen vervolgens ter goedkeuring voorgelegd worden aan onze leden.

Vandaag heeft onze partij een pak kansen. Niet om ons te verliezen in eindeloos getob over wie wat gezegd heeft en waarom hij of zij dat gezegd en wie daar vervolgens weer op gereageerd heeft en de redenen daarvoor. Enzovoort, enzovoort. Vandaag hangt er verandering in de lucht. In Amerika, maar ook in Europa. De nood aan een eerlijke samenleving is meer dan ooit aan de orde. Een samenleving waarin iedereen kansen krijgt en een sterke, robuuste overheid zorgt voor zekerheid. Het is aan ons om die toekomst waar te maken.

Dit is de laatste dag in ‘mijn week van’. Ik wil hierbij iedereen van harte danken die erbij was op Visie ’08. Dank voor jullie enthousiasme. Dank voor jullie gedrevenheid. Het was bijzonder fijn. En het smaakt naar meer. Enorm veel meer!

Vrijdag 17 oktober
Het is naar de klote. Volledig om zeep. De wereld is aan het branden. De banken gaan over kop. We zullen allemaal onze job verliezen. We zullen onze rekeningen niet meer kunnen betalen. We zullen aan de bedelstaf geraken. En we zullen allemaal doodgaan. Inderdaad, vroeg of –liever- laat gaan we de dood.
Die zekerheid hebben we. Ik wil meer zekerheden.

Het valt me op dat hoe luider je roept, hoe straffer je woorden zijn, hoe korter je boodschap is, hoe meer je gehoord wordt. Er is een opbod van superlatieven. Hard, harder, hardst. Straf, straffer; strafst. Ja, het is waar dat de financiële crisis nog niet voorbij is. Het is ook waar dat de federale regering geen knip voor haar neus waard is en dat haar begroting broddelwerk is. Het is waar dat we ons aan een recessie mogen verwachten. En dat de werkloosheidsgraad stijgt. Dat is allemaal waar. En dat moet ook gezegd worden. Meermaals zelfs. Maar daar stopt het verhaal niet. Voor velen lijkt dat wel zo te zijn. Vaststellen, de onheilsboodschap luidkeels mededelen en niets doen. Roepen, tieren en niks doen. Alsof alles daarmee gezegd is. Resultaat is dat de samenleving volledig geblokkeerd raakt. Dat er als konijnen naar een lichtbak gestaard worden. Zo bang om iets verkeerd te doen, dat er niets gebeurd. Waardoor het nog erger wordt en de onheilsboodschapper uiteraard gelijk krijgen. Self fulfilling profhecy.

 Als je kramp hebt , dan moet je het been niet stokstijf houden en wachten tot de kramp weggaat. Als je kramp hebt, dan moet je masseren. Als de energiefactuur uit het dak gaan, dan moet je maximumprijzen opleggen. En als niemand het lef heeft om dat te doen, dan moet je andere manieren zoeken. Zoals energie besparen door gratis dakisolatie en dubbel glas voor elk huis te voorzien. Als de schoolrekening te duur is, dan moet je de kosten beperken. En als dat niet kan voor het secundair onderwijs; dan je moet zoeken naar manieren om het wel te doen. Als er nog te veel mensen sterven op de weg, dan moet de lat hoger gelegd worden. En niet je bij de feiten neerleggen en elk voorstel afschieten. Of nog erger: niet luisteren. Dat zie ik niet alleen hier. Presidentskandidaat Obama heeft een economisch plan. Dat wordt meteen aan flarden geschoten. Want het maakt de American Dream van de tweeverdieners die hoger op willen kapot. Het maakt het bedrijfje van Joe the plummer kapot, want hij zal een stukje belastingen moeten betalen. En dus zal het bedrijf van Joe the plummer volgend jaar failliet gaan , zal hij met zijn gezin op straat staan en zal het enige dat hij nog zal kunnen repareren de riolen zijn.
 
Het verhaal van opbod, van elkaar aftroeven en zo elkaar nog meer angst aanjagen, maakt mij bang. Het doet me denken aan kinderen die ruzie hebben: pas op, ik ga mijn vader halen en hij heeft een judograad en zal je pijn doen. Awel, mijn vader is van de politie en hij zal je in de cel steken.

Ik geloof niet dat elkaar aftroeven en  angst aanjagen met doemscenario’s, de zwart-wit verhalen werken. Het verhaal stopt niet met te zeggen hoe erg het is en dat niets nog helpt. Er zijn nog een pak mensen die menen dat het verhaal hier niet stopt. Een pak mensen. Die mensen zie ik morgen, op Visie ’08. Het zijn mensen die zeggen dat als het land ziek is, we op zoek moeten naar de beste dokter. Of dat als de bruggen dreigen in te storten, we op zoek moeten naar de beste bruggenbouwer. Het zijn mensen die beseffen dat de toestand ernstig is. Maar ze geloven ook dat we oplossingen kunnen vinden. Dat dat niet vanzelf gaat, weten we. Dat we morgen geen pasklare antwoorden zullen hebben, weten we ook. Maar ze beseffen ook dat we het moeten willen en dat we er moeten in geloven. Omdat het ons iets kan schelen. Tot morgen op Visie ’08.

Donderdag 16 oktober
“We beleven stormachtige tijden”, zei Leterme in zijn beleidsverklaring. Hij had het over de financiële crisis. Hij beloofde om de mensen weer zekerheid en vertrouwen te geven. Hij kreeg onweer. In de kamer, waar het debat over de beleidsverklaring van Leterme I werd gehouden.Terecht. In plaats van vertrouwen en zekerheid geeft hij dat vertrouwen opnieuw een oplawaai van jewelste. Door zijn job niet te doen en geen verantwoordelijkheid op te nemen. Maar ook, en vooral, door oneerlijk te zijn. Dat hebben we vandaag gezien.

Als oppositiepartij is het onze taak om te kijken of de regering haar werk goed doet. Een voordeel die onze partij heeft, is onze jarenlange ervaring als regeringspartner. Men zegt soms dat nieuwe bezems schoon vegen, maar dat oude bezems alle hoeken kennen. Wat het eerste deel van die spreuk betreft, heb ik gegronde twijfels of Leterme I de zaken goed aanpakt. Het tweede deel klopt dan weer wel. Onze jarenlange ervaring, bijvoorbeeld op begroting, zorgt ervoor dat we snel merken dat de cijfers niet kloppen. Anderzijds heb je als oppositiepartij minder vlot toegang tot alle informatie. En het maakt het er dan ook niet bepaald gemakkelijker op als belangrijke informatie verzwegen wordt. We wisten al dat de regering geheimzinnig doet over de wijze waarop ze het gat van 6.2 miljard euro gevuld hebben. Dat de rekening niet klopt niet, weten we ook. Vanaf vandaag weten we ook dat de regering nillens willens informatie achterhoudt. Zoals het cliquetsysteem bijvoorbeeld. Bevoegd staatssecretaris voor Financiën Bernard Clerfayt zei dat hij het 'vergeten' te zeggen is dat het cliquetsysteem, waardoor de automobilist maar half profiteert van dalende benzine- of dieselprijzen, opnieuw wordt ingevoerd. Hij moest Reynders de laatste minuut vervangen, en de documenten waren nog niet klaar, luidt de povere uitleg. De regering is wellicht ook ‘vergeten’ dat de brandstofprijzen nog maar enkele maanden geleden record na record braken. Sommige mensen tankten voor 5 euro per beurt. Omdat ze zich niet konden veroorloven. En dan gaat echt niet om mensen die plezierritjes met de auto maken. Bottomline is dat ze nillens willens oneerlijk zijn geweest. Iets verzwijgen -dat weet het kleinste kind- is ook liegen.

Naast het debat volgen, heb ik vandaag vooral vergaderd. En als het even kon, gewerkt aan mijn speech waarmee ik zondag ons tweedaags congres afsluit. Wat ga ik zeggen, hoe verwoord ik mijn boodschap zo dat iedereen mee is? welke woorden gebruik ik? Hoe beklemtoon ik iets, waar las ik een pauze in?

Eens de ruwe versie op papier staat, dan is het tijd om hardop te oefenen. Wat op papier goed klinkt, gaat immers soms helemaal verloren als je het luidop zegt. Dat is zoals een mop. Die werkt ook vaak enkel als je hem hoort. Speeches schrijven is dus ook schrappen, het anders verwoorden, zaken weglaten en toevoegen. Het is soms echt passen en puzzelen tot alles op zijn plaats valt en een goed geheel vormt. Om vervolgens weer te oefenen en nog eens opnieuw. En nu maar hopen dat ik zondag niet struikel over mijn woorden. Of nog erger: mijn tekst vergeet. Fingers crossed!

Woensdag 15 oktober
Gent bezoeken is altijd fijn. Wreed wijs, zoals ze het daar zo mooi zeggen. Het ging niet om een date op het Filmfestival, wel om eentje met Jean Jaures. Ik kan mij voorstellen dat je nu de wenkbrauwen fronst.
Sta me toe om je te vertellen over een mooi stukje socialistische geschiedenis. Geen Frans dorp of stad
met een beetje linkse geschiedenis en je vindt er wel een avenue, rue of place Jean Jaures.

Maar ook rechtse besturen kunnen de man niet ontwijken. Al zullen zij dan misschien eerder voor un sense unique kiezen. Ook heel wat scholen, lyceums en colleges hebben zijn naam gekregen hebben. Niet toevallig. Jaures was een Franse socialist en pacifist die in zijn tijd, de jaren voor wereldoorlog I, al pleitte voor gratis onderwijs. Hij heeft de Parti Socialiste in Frankrijk opgericht en was de natuurlijke vijand van conservatieve kopstukken als Clemenceau. Hij liet zich van zich horen in het parlement, maar ook op straat liet hij zich niet onbetuigd en streed samen met de mijnwerkers voor betere arbeidsomstandigheden. Het zal je dan ook niet verbazen dat hij het regelmatig aan de stok kreeg met het establishment.

Koppig, rechtdoorzee en rebels. Ik snap maar al te goed waarom net een Gentse wijkclub zich zo noemt. Al zijn warm en genereus eveneens van toepassing. Gisteren waren er ruim 100 mensen aanwezig. Er werd gediscussieerd, meningen gegeven en vragen gesteld. Onderwerp: de actualiteit. 500 dag non-beleid van Leterme I, de financiële crisis en de krampachtige pogingen van Leterme I om ons te overtuigen dat de regering stabiel en daadkrachtig is. Die het culot heeft om te beweren dat als de financiële wereld op zijn kop staat en de mensen hun spaarcenten zien verdwijnen de regering de laatste veilige haven is. Dan ben ik verontwaardigd. Meer dan dat. 

Net zoals die vrouw gisterenavond. Ze vertelde dat ze niet meer weet van welk hout pijlen te maken. Ze verdient 1.300 euro per maand met een job die onder het niveau is van wat ze kan. Die baan opgeven en een andere zoeken, is geen optie. Ze is kwaad omdat de politiek niets doet. Ja, ze was ook kwaad op de socialisten. Precies op ons, van wie ze verwacht dat we steeds de kant van de mensen kiezen. Dat doen we ook. In de Vlaamse regering waar we zelf mee het beleid maken en er dus flink op kunnen wegen. We hebben het geld waarop Leterme & co aasde om de put in de federale begroting te helpen delven anders besteed. Wel besteed. Aan de gezinnen. Aan maatregelen waaraan iedereen iets heeft. We voorzien meer plekken in de kinderopvang en meer kinderopvangplekken waarvan de prijs inkomensgerelateerd is. Ik vind bovendien dat kinderopvang gratis dient te zijn. Het is geen luxemiddel, maar iets dat elk gezin, hoe dat ook samengesteld is, nodig heeft. Het is een basisdienst die de combinatie werk en gezin mogelijk maakt. Meer nog, kinderopvang laat in vele gevallen mensen toe dat ze kúnnen werken. Voorts stellen we voor dat elk huis in Vlaanderen gratis dakisolatie en dubbel glas krijgt. Dat dringt de energiefactuur terug, waardoor het gezinsbudget stijgt en de koopkracht een boost krijgt. We hebben ook de jobkorting verhoogd. Dat is extra geld die mensen zo goed als contant krijgen. We hebben de schoolfactuur voor gezinnen met kinderen ferm naar beneden gehaald door hogere studielagen waar meer mensen kunnen van genieten.

Op het federale vlak voeren we consequent en kordaat oppositie met degelijke voorstellen die blijven herhalen. We moeten onder hun huid kruipen. Zeker als ze daarbovenop een begroting voorstellen die eigenlijk niet bestaat. Geconfronteerd met de vraag of dat geld er wel is, zei de premier doodleuk: “een begroting is een raming.” In mijn ogen is het toch wat meer dan spelen met getallen. Veel meer. Het gaat over geld, die er is of waarvan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gesteld kan worden, dat het er zal om maatregelen te betalen die onze samenleving ten goede komen. En het gaat over geld dat zal uitgeven worden. We weten allemaal dat als we meer uitgeven dan we hebben of als er minder binnenkomt dan waarop we gehoopt hadden, de rekeningen niet betaald zullen worden. Het is ontoelaatbaar dat de inwoners van de land met de onbetaalde rekeningen dreigen opgezadeld te worden.

We moeten blijven oppositie voeren en tegelijkertijd goed besturen in de Vlaamse regering. Dat dat kan, tonen we. En waar het om gaat, is dat we ertoe doen. Ik geloof in de kracht van het getal. Met hoe meer we zijn, hoe luider onze stem en hoe meer we wegen op het beleid. Die vrouw van gisteren gelooft dat ook. Later die avond zei ze me dat ze nu zeker weet dat de socialisten het verschil kunnen maken. Dat doet veel deugd.

Telkens ik een afdeling bezoek, besef ik weer hoe leuk ik dat vind. Ik leer er ook echt van. Onze afdelingen zijn de voelsprieten van de partij. Zij weten wat er leeft in de partij, veel beter dan we dat in Brussel kunnen weten. Ik wil hun mening kennen en daar rekening mee houden. Simpelweg omdat als leden zich goed voelen in hun partij én weten dat ze gewaardeerd worden, ze dat ook uitstralen en anderen overtuigen. Niemand wil toch lid zijn van een bende kneusjes? De kracht van een partij zijn gemotiveerde, enthousiaste leden. In Jean Jaures zijn ze dat. En ze hebben me een afsluiter gegeven waar ik nog een aantal dagen op kan teren. Marc Lootens, socialist sinds jaar en dag en gezegend met een retorisch talent, zei verheugd te zijn dat de voorzitter naar een kleine lokale afdeling komt. Er zijn geen camera’s en een miljoen kijkers, maar wel een honderdtal mensen die hun waardering hierover vertellen tegen minstens tien anderen, die dat op hun beurt ook verder vertellen en die dat op hun beurt ook doen,… Dat maakt finaal ook een miljoen. Dit is het beloofde engagement van de voorzitter en de ware essentie van een warme netwerkpartij.

Dinsdag 14 oktober
Een blik op mijn agenda en ik weet: dit wordt hollen en rennen. Een dag dat ik nipt of net niet mijn afspraken haal. Is dat vervelend? Natuurlijk, het is nooit beleefd om mensen te laten wachten. Maar ik vind het niet erg om een drukke agenda te hebben.

Tenslotte wist ik dat die kans er dik in zat toen ik me kandidaat stelde als voorzitter. En ik wist ook dat mijn agenda behoorlijk vol zou raken, toen ik besliste om die functie te combineren met een eerste schepenambt in Mechelen. Als ik wil zeuren en zagen, weet ik dus bij wie ik moet zijn. klinkt dat ferm? Misschien, maar de zaken zijn zoals ze zijn. En vooral: ik geniet van mijn job. Uiteraard zijn er ook mindere momenten. Anderzijds in welke job krijg ik de kans om zoveel mensen met zoveel achtergronden en bezigheden te ontmoeten? Zo ontmoette ik bijvoorbeeld Ken Loach, de veel geprezen en onderscheiden regisseur naar aanleiding van de release van zijn nieuwe film Its’ a free World. Maar onlangs kon ik ook een goed gesprek voeren met David Milliband, de Britse minister van Buitenlandse Zaken op een evenement van de Pes, de gemeenschappelijke fractie van de socialisten in het Europese Parlement.

Terug naar de orde van de dag. Vandaag kijk ik uit naar een persconferentie van Comeva, een gezamenlijk project van een aantal vrouwenbladen zoals Flair, Milo en Libelle, dat voor het vierde jaar op rij een enquête hield bij mannen en vrouwen. Thema dit jaar was waarden en normen. Zowel mannen als vrouwen zetten gezondheid, het gezin en respect bovenaan. Geld, status zijn belangrijk voor beiden; en ook macht is even belangrijk voor mannen en vrouwen. Veiligheid en zekerheid vinden vrouwen dan weer belangrijker dan mannen. Comeva had mij een tijdje geleden gevraagd om ik wou reageren op de resultaten van de enquête. Mijn antwoorden kan je lezen op www.comeva.be, en klikken op ‘de partijvoorzitsters zeggen hun gedacht’.

En voor wie het nog niet hoorde: hij heeft het gedaan. Premier Leterme heeft een begroting gemaakt en zijn beleidsverklaring voorgelezen aan het Parlement. Al verdient hij daarvoor geen klopje op de schouder. Het is niet meer dan een virtuele begroting van een virtuele regering in een echt land dat erop achteruit gaat. Ik kan er echt niet bij dat een regering die al vijftien maanden geen beleid voert het lef heeft om met een begroting te komen die de mensen nog meer belast. Terwijl de wereld op dit moment al onzeker genoeg lijkt. Wat troost, zekerheid in onzekere tijd en weten dat je kan rekenen op je regering  zou dan welgekomen zijn.

Maandag 13 oktober
Doet hij het of doet hij het niet? Hij heeft nog 24 uur om de klus te klaren. Hij is premier Leterme. De klus is een begroting in evenwicht afleveren. Samen met zijn regering heeft hij daarvoor nog tijd tot uiterlijk 14u morgen. Daarnaast, maar daarom niet minder belangrijk, moet hij zijn State of the Union presenteren aan het Parlement.

Dat kwam aan bod in het Partijbureau, het wekelijks samenkomen op maandag van mijn partij. Misschien ben je benieuwd wie dat is en wat er gezegd wordt? Ik, als voorzitter en Dirk, ondervoorzitter van onze partij, zitten er uiteraard in. Daarnaast heb je nog onze twee ministers uit de Vlaamse Regering, Kathleen Van Brempt en Frank Vandenbroucke. Ook Pascal Smet, minister in de Brusselse Regering zit erin. Daarnaast hebje  de fractieleiders in de parlementen, de burgemeesters van de grootste steden en natuurlijk ook de mandatarissen die zich kandidaat stelden voor een zitje en verkozen werden. Ook de nationaal secretaris, de woordvoerder en de directeurs van communicatie en studiedienst hebben een zitje.

Onze agenda volgt meestal hetzelfde parcours. We staan stil bij de actualiteit. De opmaak van de begroting en de beleidsverklaring dus. Net zoals jullie heb ik gehoord in de media dat onweersbuien samenpakken boven de Wetstraat. Wederom zit het er bovenarms op. De liberalen staan lijnrecht tegen de Waalse christendemocraten en socialisten. Verwijten en dreigementen dat er helemaal geen begroting 2009 zal zijn, werden -naar verluidt- luidkeels geroepen. De regering heeft 6.25 miljard euro nodig, ze moet nog op zoek naar zo’n 1.3 miljard. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd.

Daarnaast kwam uiteraard ook de financiële crisis aan bod. Er is maar één vaststelling: de mensen zijn hun vertrouwen kwijt in de regering én de banken. Het is hoog tijd om keuzes te maken. Het is aan de regering om maatregelen te nemen en de mensen te beschermen. Een goede zaak is alleszins dat de spaargarantie opgetrokken wordt van 20.000 naar 100.00 euro. Als het goed is, mag het ook gezegd wordt. En dan mag ook gezegd worden dat het sp.a is die daarop aandrong. Het is ook maar logisch dat mensen die sparen en hun geld naar de bank brengen, de zekerheid hebben dat hun geld daar veilig is. Alleen erg spijtig dat de regering het beperkt tot 1 jaar. En aandeelhouders? Wie speelt op de beurs, weet dat hij risico’s neemt. Maar wat nu gebeurd is, is vele mensen overkomen. Dat zijn geen mensen die miljoenen te verspelen hebben, maar mensen die beredeneerd hebben gegokt. Meer maken van hun geld om een extra spaarpotje aan te leggen, om hun huis te verbouwen, om de studies van de kinderen te betalen. Niets wereldschokkend. Het is dan ook logisch dat zij een deel van hun centen terug moeten krijgen. Maar is het dan echt nodig om hen tot 2014 te laten wachten, terwijl de regering al 6 procent ervan afsnoept. Maar ook de gewone belastingbetaler mag niet in de kou blijven staan. Hij draait uiteindelijk op voor de meeruitgaven in de begroting.

Zondag 12 oktober

De dag begint lekker, voorlopig hoeft er niets en kan ik nagenieten van een fijn weekend, dat overigens nog lang niet afgelopen is. Vrijdagavond begon goed met een thema-avond veiligheid, georganiseerd door sp.a Mechelen. Ik mocht de inleiding geven. Gastspreker was Louis Tobback.

... Eigenzinnig, recht voor de raap en altijd goed voor een rake opmerking. Zijn reputatie deed ook de verwachtingen van de meer dan 80 mensen in Brouwerij Het Anker stijgen. De burgemeester van de grootste brouwerij van ’t land stelde niet teleur. Dat kon ook niet anders, met de fijnste brouwerij van ‘t land als decor. Het werd een typische Tobbacksiaanse avond met oneliners om te onthouden, uitweidingen over Fortis en Dexia, en de zekerheden die het socialisme altijd heeft nagestreefd.  Deze wil ik jullie niet onthouden: “Opmerkelijk is dat de aandeelhouders van Fortis plots de grootste communisten geworden zijn en verontwaardigd aan de regering vragen "waarom hebt gij ons niet genationaliseerd?"

Zaterdag sprong ik binnen op de tentoonstelling van Gustavo Pérez en Ann Van Hoey. Zij is een kunstenares die zich toelegt op keramiek en afstudeerde aan het IKA in Mechelen. Met Etude Géometrique sleepte ze een selectie in de wacht voor La Biennale Internationale de Céramique Contemporaine de Vallauris in Zuid-Frankrijk.  Wie haar werk kent, weet dat deze erkenning niets te vroeg komt. Ann heeft een geometrische geest: ze vertrekt steevast van essentiële ruimtelijke vormen, waarmee ze op ontdekkingstocht gaat en waarvan ze de zuiverheid wil beklemtonen door ‘dun’ te werken, met een minutieuze afwerking zonder de minste vorm van decoratie. Klei als kleur. Het pure in haar werk, het hoge no-nonsense gehalte en de herkenning van de meetkundige figuren, waarop ze gebaseerd zijn, trekken me enorm aan.

’s Avonds trok ik naar Limburg, bekend én geliefd terrein, voor het jaarlijkse bal van Peter Vanvelthoven. Onze fractieleider in het Federaal Parlement die indruk maakt op vriend en vijand met de manier waarop hij zijn rol van oppositieleider op zich neemt.  Streng, maar rechtvaardigheid. En in Lommel wordt nog maar eens bewezen wordt wat ik al lang weet:  voor de beste feestjes moet je bij socialisten zijn.

En zo kom ik bij zondag. Voorlopig blijf ik nog even liggen in mijn warme bed. Voor straks kijk ik uit naar de Dag van de Mechelse Jeugd. Plaats van afspraak is het Perron M, met onder andere een lasershooting, een dj-podium, graffitidemonstraties en een breakdanceworkshop op het programma. De moddercatch, die dit jaar georganiseerd, wil ik zeker niet missen. Hopelijk hebben ze eraan gedacht om reservekledij te voorzien. En dan is het tijd voor iets waar ik al lang naar uitkeek: de officiële opening van de skatebowl, die zelf gebouwd wordt door enkele Mechelse skaters. Straffe gasten!

Zaterdag 11 oktober
Vandaag is de eerste dag van ‘De laatste week van’. In deze reeks kregen andere mensen het woord. Ik heb ze geteld: 44 mensen. Man, vrouw. Jong en iets ouder. Beroemd in Vlaanderen en nobel onbekend. Al dan niet politiek actief. Maar stuk voor stuk kanjers. Mensen met een mening. Gepassioneerd door wat ze doen. En bereid om een stukje van hun wereld te tonen.

44 weken. 44 mensen. 1 week waarin elk van hen een week lang bijhield wat ze deden, wie ze ontmoetten. Om wie ze moesten lachen of wie ze graag eens achter het behang zouden plakken.Het ging over hun dromen en verlangens. Hun dagelijkse besognes. Ze schreven over die kleine dingen des levens, met de kinderen rond de ontbijttafel bijvoorbeeld. Of het hard ontwaken na een nacht rond de toog.

Maar ze gaven meer dan zomaar een blik in hun agenda. Zoals Bernard Sarazin bijvoorbeeld. Ik moest nog aan hem denken deze week, waarin we allemaal – terecht overigens – bezorgd waren en nog steeds zijn om onze spaarcenten en waarin we leerden dat wat onmogelijk leek toch kan gebeuren. Ook Bernard werd geconfronteerd met iets dat onwaarschijnlijk leek. Hij werd in een week tijd bijna blind, ten gevolge van een zeldzame netvliesaandoening. Vandaag heeft hij nog 5 procent van zijn gezichtsvermogen. Beter worden is uitgesloten. Wij zien onze spaarcenten verdwijnen, hij ziet ze niet meer. Hij schreef op een verrassend nuchtere manier over zijn leven en hoe dat anders was geworden. Dat alles en niets meer hetzelfde was. Hij doet nog het huishouden, hij kookt en doet achteraf de afwas. Maar auto rijden of boeken lezen lukt niet meer. Hij zet zich vandaag in om politici bewust te maken van het leven van mensen met een visuele beperking. Dat is nodig, en het vergt soms maar dat extra tikje inspanning en een beetje goede wil om maatregelen te nemen, maar het maakt –zoals het cliché wil – het leven van heel wat mensen een pak meer comfortabel.

Chokri Mahassine was de eerste blogger op mijn website, weet ik nog. Hij gaf de aftrap op 12 augustus. Rimpelrock en Pukkelpop komen opnieuw in het geheugen. En ik wil eigenlijk weer lezen wat hij schreef en wat de anderen beleefden. Joke bijvoorbeeld. Ik klik op de naam van Joke Quintens en lees over haar belevenissen. Haar Joie de vivre. Zo ken ik haar, een felle madam en altijd in voor een leuk feestje. Ik leer opnieuw over haar stellig voornemen om een Vespa aan te schaffen. Ze droomde er al langer van, maar stelde de aankoop steeds uit. Ik ben benieuwd of ze vandaag al rond snort op zo’n mooie Italiaanse machine. De volgende keer dat ik haar zie, mag ik zeker niet vergeten het haar te vragen. Ik lees verder en blijf even hangen bij Hannes De Geest. Hij slaagt er weer in om me onder te dompelen in die heerlijke sfeer van de Zinnekesparade. Ik moet grinniken met de verschillende betekenissen van een Zinneke. De naam die de Brusselaars gaven aan de kleine Zenne. Maar ook Brussels voor een straathond of voor iemand van ongedefinieerde afkomst. Het is een symbool van de kosmopolitische en multiculturele stad. Hannes schreef dat zowat elke inwoner van Brussel een Zinneke is en dat ik me wellicht ook een beetje een Zinneke voel. Bij deze, Hannes: dat klopt!

Ik stroll verder naar Staf Nimmegeers en ‘Het Mooiste Woorden Boek’, een uitgave waaraan hij naast een twintigtal andere bekende Vlamingen meewerkte. Elk van hen schreef een kort stukje proza en/of poëzie te schrijven rond liefde, nieuw leven, het grote gemis en de tijd die voorbij gaat. Mooi. Moet ik onthouden, voor mezelf of als cadeautip. Ik herbeleef de avonturen van Lore Uyttendaele in San Agustin, Costa Rica, waar ze toneelles geeft. Aan de lagere school, die tegelijkertijd ook de kleuterklas is. En de middelbare school. En de universiteit én ’s avonds centro cultural costarricense norteamericana. Veel bedrijvigheid en chaotisch, precies zoals ik me een Centraal-Amerika voorstel, maar ook warm en solidair. Ik lees de week van Rudi De Leeuw, de stoere vakbondsman van het ABVV die opkomt voor zijn mensen of die op straat komt voor meer koopkracht zoals de voorbije maandag.  Maar die ook een lieve opa is voor zijn kleinkinderen. Of neem Romain Daeleman, spoorwegbediende, werkplaatsafgevaardigde voor de ACOD –sector spoor en vader van 3 kinderen. Zijn afscheid van ‘De week van’ ontroerde me in mei en ontroert me nog steeds. Hij schreef dat zijn leven dan misschien maar ‘een heel gewoon leventje’ is in tegenstelling tot zijn collega- bloggers, maar dat hij wel gelukkig is. En dát is toch wel het voornaamste. Inderdaad.

Ik ga verder naar Daan Vander Steene. Die lieve, prettig gestoorde Daan. Een groot hart en tot met gedreven in zijn job als Algemeen Directeur van Dienstencentrum Mozaïek, een centrum voor mensen met een verstandelijke handicap. Hij is er voor elk van hen en hij is trots op elke vordering die ze maken. Ik lees opnieuw de week van Eric Willemaers, die zijn tijd tussen Congo en hier verdeelt. Ik verlang naar verre oorden bij zijn kampeeravontuur in het natuurreservaat van Bombo-Lumene. Geen water of elektriciteit, maar wel een plek om te slapen en een barbecue met zich op de prachtige savanne. Ik herlees een gedicht van Ina Stabergh, de eerste stadsdichter van Diest en de eerste vrouw in Vlaanderen die de titel kreeg. Ik moet lachen met het enthousiasme over Piet Piraat, Harry Potter en Plopsaland van Allel El Barkani, regisseur, zakenvoerder én vooral vader van twee jonge kinderen.

Ik eindig mijn trip back in memory lane bij Dirk Van der Maelen, ondervoorzitter van de partij en mijn maatje in goede en slechte tijden. Hij begon zijn stukje eind augustus, toen we samen op ronde gingen langs de afdelingen om onze intentieverklaring als kandidaat voorzitter en ondervoorzitter te presenteren. We beloofden een open partij te worden, met inspraak en meer betrokkenheid voor onze leden en iedereen die onze partij genegen is, maar niet zo nodig een partijkaart wil. Vandaag hebben we een hele weg afgelegd. Ik heb echt het gevoel dat we een sociaal, sterk en open huis zijn, waar alle progressieve en geëngageerde mensen welkom zijn. Het is een logisch vervolg van de droom die socialisten altijd al hadden. En ik geloof ook echt in de kracht ervan. Het is dan ook niet leuk als de peilingen zeggen wat we niet zo voelen, ervaren in contacten met anderen. Op het werk natuurlijk, maar ook op straat, aan de kassa, in de voetbalkantine of in de theaterzaal. Het strookt niet met wat mensen vertellen. Het is alsof de barometer stuk is.  Het doet zelfs pijn. Voor mezelf, maar ook voor alle andere mensen die geloven in onze partij en die opnieuw vertrouwen kregen in onszelf en ons verhaal. Maar ik weiger om me door die cijfers en grafieken neer te halen. Peilingen zijn momentopnames, net zoals Hilary Clinton ooit ook zeker en vast de volgende president van Amerika zou worden. Het kan verkeren.

Het brengt weinig zoden aan de dijk om er veel energie aan te spillen. Vandaag, over een week, is een belangrijk moment voor onze partij. Visie ’08, ons congres dat ons proefstuk is als netwerkpartij. Op 18 oktober brengen we ons netwerk letterlijk tot leven. Het is wellicht de eerste maal dat zoveel progressieve mensen op één plek samenkomen, om elkaar te ontmoeten en van gedachten te wisselen, om nieuwe inzichten op te doen en kennis of ervaring door te geven. Er zijn debatten over uiteenlopende onderwerpen met nationale en internationale gasten. Er is een beurs met een groot aantal middenveldorganisaties. Curieus opent er tijdelijk een café met interessante en boeiende tooggasten. Het is het moment om samen de krijtlijnen van ons gezamenlijke toekomst te trekken. Dát is belangrijk. Ik kijk ernaar uit en ik hoop er zoveel mensen te ontmoeten. Oude bekenden en nieuwe vrienden. En natuurlijk grijp ik nu de kans om iedereen te vragen zich nog in te schrijven. Het kan nog. Een hele week lang, op www.visie08.be of telefonisch op het nummer 02/5520200.

Afsluiten doe ik vandaag met een welgemeende dank je wel. Marc, Fadoua, Indrani, Staf, Maarten, Daan, Lenny, Hannes, Joke, Rudi, Gunther, Bruno, Jimmy, Katelijn, Hannes, Erik, Romain, Lore, Koen, Allel, Jessica, Gert, Liesbet, Karine, Sophie, Ina, Eric, David, Cathérine, Toon, Johan, Philippe, Kathleen, Els, Bernard, Rudy, Jason, Ellen, Greet, Karel, Stan, Anke, Chokri en Dirk: dank jullie wel voor 44 mooie weken.