Zaterdag 9 februariMijn laatste blogdag begint in een bijzonder warm London. Sommige Engelsen hebben er een aardje naar om vanaf de eerste zonnestraal t-shirts boven te halen, maar ik hou het toch nog op een trui en jas

Maar ’s middags eten ik en mijn vroegere huisgenootjes wel lekker in het zonnetje met thee en carrot cake. In Antwerpen kijken ze je maar vies aan als je om “wortel” cake zou vragen, maar ik mis mijn wekelijkse stuk toch wel een beetje. Debbie vertelt me dat ze eind november eindelijk bij de brandweer kan beginnen. Tot nu toe werkte ze in een school voor mentaal gehandicapte kinderen, maar ze trainde al 2 jaar voor de examens van de brandweer waar ze nu eindelijk voor geslaagd is. En of het toeval is, snellen er op dat moment verschillende brandweerwagens voorbij. ’s Avonds blijkt dat ze waarschijnlijk op weg waren naar een brand in Camden Lock, een marktje in de buurt Camden dat jaar en dag het episch centrum van de hippies en creativiteit was en nog steeds een zootje ongeregeld. De brand zal er voor zorgen da de Lock voor minstens 4 dagen gesloten is en de heropbouw kan lang duren. Ik hoop dat de burgemeester van London kan weerstaan aan de aanvraag van bouwpromotoren om dit geweldig stukje stad op te kuisen en vol buildings te zetten. Sommige delen in de stad en hun bewoners zouden zeker wel varen bij een make-over, maar deze buurt deed het in al zijn chaos best prima.

 

De stad staat bovendien compleet op zijn kop door Chinees nieuwjaar. Overal hangen er lampions en lopen kinderen in hel rode pakjes rond. China Town in Soho is een mensenzee geworden waarbij er overal straatacts zijn en straatstalletjes met heerlijk chinees eten. De multiculturele hutsepot die London is, lijkt op dit soort dagen prima te werken. In deze stad zijn er natuurlijk ook veel conflicten en problemen met racisme, maar de bewoners lijken de veelkleurige mengelmoes van bevolking op zich wel aanvaard.

 

Alle kranten staan nochtans vol met de uitspraken van de Archbishop die lijkt te stellen dat de Engelse wet moet toelaten dat de sharia wordt toegepast voor gelovigen. Grote commotie! Natuurlijk is het verhaal genuanceerder dan er in de kranten staat. De Archbishop wilde er enkel op wijzen dat in onze wetgeving heel veel ruimte is en gehoor is naar de waarden en regels van onze eigen godsdienst dus dat het niet zo heel gek is dat ook de regels van andere godsdiensten plaats krijgen daarin. Maar je zou er evengoed in kunnen lezen dat de staat zich niet mag richten op het bestaan van godsdienst; dat dit iets is voor het privé-leven van de inwoners. Zijn eigen verhaal kan je lezen op zijn eigen –best wel hippe!- site. Ik ga dit voorbeeld zeker gebruiken in de les van volgende week. 


Voor het eten kiezen wij toch maar voor een gezellige italiaan en gaan daarna voor wat biertjes. Er komt een erg drukke week aan, dus ik ga morgen nog een keer lang uitslapen om er weer helemaal klaar voor te zijn. En daarbij komt bijna een einde aan mijn korte tripje naar Londen en ook mijn blogweek op de site van Caroline.

 

Vrijdag 8 februari
Ik sta vroeg op want heb nog wel wat werk voor ik zorgeloos kan vertrekken. Een hoop mails wachten me op. Ik maak afspraken voor volgende week en vul mijn agenda aan.

En die volgende week ziet er behoorlijk druk uit: een congres over mensenrechten, een vergadering over ons Europese programma, verschillende vergaderingen en de nieuwjaarsreceptie van de PES (de Europese Partij van socialisten en sociaal democraten). Sinds enkele jaren probeert de PES de individuele leden veel meer te bereiken en nu kan je zelfs direct lid worden. Maar toch zijn we op Europees vlak nog veel te weinig zichtbaar. We zijn ook te ver mee gegaan in het verhaal van steeds meer liberaliseren en vrije markt denken met weinig sociaal daar tegenover. De PES lijkt soms een groep die samenkomt omdat ze in Europa meedraaien en allen sociaal, sociaal democraat of arbeid in hun naam hebben staan, maar met nog te weinig idee wat ze samen willen realiseren. Het lijkt of we nog niet hebben gevonden waarvoor die “P” in de PES staat, want de nationale belangen lijken daarvoor nog teveel in de weg te staan. Ik geloof dat we ons nog meer moeten richten op een progressief beleid en bescherming van burgers in die vrije markt te garanderen.


Na alle werkjes te hebben gedaan, loop ik naar mijn trein in het vernieuwde station van Antwerpen. En voor ik het weet ben ik in London. Ik ga graag terug naar de stad waar ik een jaar woonde. De energie die in de lucht van de stad hangt werkt voor mij. Het is een stad die constant veranderd en vooruitgaat. Ook al heeft London nog grote sociale problemen, veiligheidsproblemen en een nog te duidelijk klassenverschil, je merkt de vooruitgang bijna dagelijks. Tijdens de treinrit geraak ik aan de praat met een Amerikaan die voor de eerste maal naar het Verenigd Koninkrijk gaat. Hij werkt al jaren voor een oliecompagnie en dan heb je minder te zoeken in Europa en meer in het midden Oosten. We babbelen de treinrit vol over het energieprobleem. Ik ben verrast als hij ook vindt dat hernieuwbare energie de toekomst is en ook hij met een hybride auto rijdt. Ik vertel hem over de energiecafés die we organiseren die hij als idee in zijn boekje noteert. Wie weet, straks horen we nog van energiecafés in Texas! En natuurlijk hebben we het over de Amerikaanse verkiezingen, die tot de herfst nu dagelijks nieuws zullen blijven.

 

Als ik de trein uit ben, haast ik me naar mijn oude universiteit waar ik heb afgesproken met een prof om nog eens bij te kletsen in een geweldig leuke tapasbar. Ik moet hard lachen om zijn verhaal dat er klachten waren over een collega omdat ze in jeans les had gegeven en dat toch echt niet kon voor een prof. Tja, mochten studenten ook zo reageren in België zou ik heel mijn kleerkast kunnen vervangen. Toch een raar volkje, die Engelsen.

 

‘s Avonds gaan mijn vriend en ik eten in een geweldig leuk restaurantje in Notting Hill waar ik al enkele maanden watertandend over terugdacht. We maken plannen om morgen zeker een bezoekje te brengen aan de musea Tate Modern en Britisch Museum; gratis, want de grote musea hier zijn allemaal gratis. sp.a gaat ook vragen om de Europese musea voor studenten gratis te maken, wat een prima plan is om zo meer jongeren in contact te brengen met onze pareltjes van cultuur. En zo zijn we weeral bij het begin van de dag!

 

Donderdag 7 februari

De eerste donderdag is steeds één van mijn favoriete politieke avonden; dan komt de sociale huisvestings- maatschappij ABC van Antwerpen samen waarin ik bestuurslid ben. Daarin mee denken over hoe we het wonen van de bewoners kunnen verbeteren vind ik bij het meest zinvolle dat ik doe binnen mijn politiek mandaat. Deze huisvestingsmaatschappij is trouwens een coöperatieve wat betekent dat alle huurders gezien worden als een soort aandeelhouders en de huurders sterk vertegenwoordigd zijn in de Raad van Bestuur. Des te meer animo dus! Bovendien zit je zo dichter op de echte problemen van de vele blokken die de maatschappij telt. Opvallend deze keer dat het aantal wanbetalers schrikwekkend is gestegen. Dat komt omdat er door een nieuw decreet er een serieuze stijging is voor bepaalde huurders. Reken daar nog eens bij de gestegen energiefactuur, de duurdere levensmiddelen en gestegen brandstof en je weet meteen waarom veel bewoners het nieuwe jaar niet goed verteerd hebben. Sommige bewoners kunnen hiermee rekening houden, maar het is vooral een ramp voor ouderen met een al erg krap pensioentje; voor hen is dat een drama. Dit is een goed voorbeeld waarom we echt moeten werken aan die hogere pensioenen en aanvullende pensioenen.

Verder zit mijn dag vol met schrijven, het voorbereiden van mijn les van dinsdag (zie woensdag) en een etentje met een collega om een gezamenlijk artikel te bespreken boven een bordje dampende pasta. Ik bel met een bestuurder van AMUZ, waarin ik ook bestuurslid ben. AMUZ is het Augustinus Muziekcentrum in Antwerpen waar ook Festival Vlaanderen Antwerpen wordt georganiseerd. In de prachtige kerk in de kammenstraat die omgebouwd werd tot concertzaal vinden er het hele jaar concerten plaats van oude en moderne klassieke muziek. Zelf speel ik elektrische gitaar en basgitaar dus thuis liggen er vooral rock en popplaten, maar door in zowel AMUZ als in de vzw festival Vlaanderen te zitten gaat er toch een andere wereld open. Echt een avondje uit waard!

In de namiddag trek ik naar het provinciaal secretariaat van sp.a Antwerpen om met Els het één en ander te bespreken voor de komende maanden. We willen graag samen met ons Europees parlementslid Saïd El Kadraoui iets doen rond Europa en de Europese verkiezingen. De EU heeft bij de Europese burgers een niet al te goede reputatie van weinig sociaal, ver van mijn bed en bureaucratie. Wie de EU een beetje kent, weet dat je enkel voorzichtig pessimistisch of voorzichtig positief kan zijn. De EU heeft zeker voor stabiliteit gezorgd, zowel politiek als economisch. Maar de EU is evengoed zichzelf voorbij gehold waarbij het meer liberalisering en privatisering bovenaan schreef terwijl een zo ingrijpende verandering de keuze moet zijn van een bevolking en niet van eurocraten. Els en ik proberen dat “iets” willen we nu graag concreet maken en met Saïd bespreken. De brainstorm gaat van een debat met studenten, over een typisch europa-café tot een debat rond Europese steden met bekende burgemeesters. Want dit jaar wordt een belangrijk jaar voor onze steden met hopelijk de herverkiezing van de PS burgemeester van Parijs en de New Labour burgemeester van London (“Red Ken” bijgenaamd). En London is ook waar ik morgen zit, heel onverwacht. Dus vanaf morgennamiddag wordt het “Catherine in London”.

6 februari
En zowel Obama (in aantal staten) als Clinton (in aantal kiesmannen) hebben gewonnen. Uiteindelijk heb ik het niet zo lang voor de televisie uitgehouden met de live berichtgeving. Wie er echt niet genoeg van kan krijgen, nog maar eens een klipje van Obama girl. Bij deze is dus ook een vraag geopend naar supermannen die hetzelfde willen doen, mocht ik nog eens een lijst versieren. Ik spendeer heel de dag aan schrijven, vergaderen en het uitwerken van een les voor volgende week. De les is een soort “anti-discriminatie recht voor dummies”. De studenten moeten via een thema leren discussiëren en argumenteren. Het thema is gelijkheid en diversiteit, maar omdat ze nog in het begin van hun opleiding zitten, weten ze nog amper iets van anti-discriminatierecht of wat gelijkheid juridisch inhoudt. Vandaar dus mijn korte inleiding. Een heel beladen thema waarbij meestal alles op een hoopje wordt gegooid. Ik hoop vooral dat ik in een kwartiertje tijd ze wat op weg kan zetten.

In het nieuws trouwens veel commotie over de racistische uitlatingen die formule 1 ster Lewis Hamilton moest aanhoren tijdens testritten in Spanje. Het leidde zelfs bijna tot een diplomatieke rel tussen Spanje en het Verenigd Koninkrijk. ’s Avond ga ik eten met mijn zus. Mijn zus is specialist in opleiding in ZNA, ZiekenhuisNetwerk Antwerpen, de voormalige OCMW ziekenhuizen in Antwerpen. Ze vertelt verhalen over haar laatste wacht en de patiënten. Ik blijf een enorm ontzag hebben voor het werk dat zij en verplegers doen.

Na het bordje sashimi en de noodles keer ik weer naar huis om nog wat werk te doen en verder te lezen in mijn boek “de shockdoctrine” van Naomi Klein. Daarin stelt ze dat vele rampen zoals de Orkaan Katrina in New Orleans en de tsunami zijn misbruikt om er een meedogenloos marktkapitalisme in te voeren met een complete afbraak van alle sociale voorzieningen. Ze vergelijkt dit misbruik van rampen om een nieuw economisch regime te installeren met de technieken die de CIA gebruikt(e) om gevangenen te ondervragen en te hersenspoelen. Net vandaag staat er in de krant dat president George Bush de toestemming geeft om “waterboarding” (het bijna verdrinken van gevangenen) te gebruiken tijdens ondervragingen. Een beetje foltering lijkt te kunnen voor George Bush, een overtreding van decennia lange internationale strijd en verdragen hiertegen. En daarbij is de cirkel rond. Tijd voor een nieuwe president.

Dinsdag 5 februari
Een dag van “te doen” lijstjes. Numertje één op het lijstje: langs het districtshuis gaan om mijn adres te wijzigen. Ik ben net verhuisd naar een geweldig appartementje in een zijstraat van de grote markt. Ik heb Patrick Janssens al stiekem gewaarschuwd dat ik nu wel erg dicht bij ’t schoon verdiep kom wonen. De Gazet van Antwerpen kopt vandaag “Patrick liegt”; gemeenteraadslid Debie van het Vlaams Belang –veroordeeld voor o.a. valse processen verbaal opstellen en foltering- heeft er problemen mee dat Janssens stelt dat het goed is voor de rechtstaat dat dit soort mensen niet in het korps rondlopen en wil tegen hem klacht indienen. Yves Desmedt titelt in zijn edito op deze klacht van Debie terecht met “Geeuw”; het VB schreeuwt constant moord en brand over hun eigen vrijheid van meningsuiting, maar als Janssens iets zegt dat zwart op wit in een vonnis staat, wordt dit plots laster.

Nummer twee op het lijstje dan: het persbericht van enkele provincieraadsleden waaronder mezelf over de feminateek (zie zondag) doorsturen. Zelf heb ik vroeger enorm genoten van zijn “Mijn kleine oorlog” over de kleine man en de grote spelers tijdens WWII. En vooral over de onzin van oorlog en het uiteindelijke verlies voor iedereen. En net nu wil ook Pieter De Crem, alias Adré De Crem of Pieter Flahaut, onze jongens in Afghanistan naar de oorlogszone sturen. Ik ben ervan overtuigd dat onze taak in Afghanistan belangrijk is, maar de militaire tactiek in dit land lijkt niet te lukken. Zolang er niet meer aandacht komt voor de Afghanen vanuit de wereld, meer middelen en manschappen moet België zich vooral richten op haar humanitaire taak. Zoals de Britse minister van Buitenlandse zaken, David Miliband, weet: er zijn militaire overwinningen, maar nooit een militaire oplossing voor een conflict. De Crem daarentegen behoort helemaal tot het groepje boys and their toys; geef de man een Wii of playstation.

Nummer drie: een vergadering, een artikel afwerken, een bespreking met een collega, een les voorbereiden en onze brief naar de jeugdverenigingen. Met de jonge mandatarissen van sp.a in de fractie, de J-fractie zoals we ze noemen, schrijven we een brief naar allerlei jeugdverenigingen die bezig zijn met jeugdwerking, zoals scouts, jeugdhuizen etc. We stellen ons daarin voor en vragen hun naar hun ideeën of vragen. Ik hoop dat we zo meer jongeren direct kunnen bereiken door te netwerken. Soms ken je pas de problemen van een beleid als je er zelf dagdagelijks mee te maken hebt. En goede ideeën zijn steeds erg welkom.

En dan nummer vier na een werkdag: een fles wijn en een fles pure cafeïne inslaan om vanavond de verkiezingen van supertuesday te volgen in de V.S. Hoe lang ik het ga volhouden, weet ik nog niet. En eigenlijk zou ik ook best gewoon tot morgen kunnen wachten voor de uitslag; maar de spanning is groot. In West-Europa hebben de sociaal of sociaal democratische partijen het bijna overal moeilijk. De recente successen van de sociaal democraten in Denemarken en het geliefde beleid van Zapatero in Spanje geven echter een glimp van de toekomst van zowel onze partij als een sociaal Europa. En daarin is een democratische president belangrijk; eentje die werk maakt van ecologie, de kloof van armoede dicht en beseft dat de VS alleen als politie-rechter van de wereld meer kwaad dan goed doet.

Maandag 4 februari
Op de Universiteit is het heel rustig. Na de examens zijn nu de meeste studenten toe aan een verdiend weekje rust. Maar als onderzoeker moet ik natuurlijk gewoon weer gaan werken. Ik ben onderzoeker in grondwettelijk recht en mensenrechten. Ik rondde net een artikel af over het Europese Hof voor de Rechten van de Mens over homo adoptie. Dit hoogste hof van mensenrechten in Europa oordeelde dat Frankrijk geen wensouder het recht mag ontzeggen om kinderen te adopteren enkel en alleen omdat ze homo of lesbienne zijn.

Alleenstaande ouders mogen kinderen adopteren in Frankrijk en dus is het weigeren enkel en alleen vanwege de geaardheid van de ouder discriminatie. Volgens het Hof was de weigering gebaseerd op onaanvaardbare vooroordelen over de kwaliteiten als ouder van homo’s en lesbiennes. Klinkt niet erg baanbrekend voor ons. Mijn partij, sp.a had dit recht al lang via politieke weg gerealiseerd; iets waar we terecht heel trots op mogen zijn.

Maar we zijn er zeker nog niet! Onze partij mag fors investeren in ouders én wensouders. We moeten zowel zorgen voor een betere bescherming van kinderen en sneller ingrijpen bij misbruik als ook ouders meer tijd en ruimte geven om hun kroost op te voeden. Zo bestaat er in Engeland een zeer succesvol programma “sure start” (zekere start) dat kinderen uit de kansarmoede wil halen. Langs de andere kant is er ook nog werk aan de winkel om jonge moeders alle kansen te geven op de arbeidsmarkt. Als uit een artikel blijkt dat slechts één of drie puberjongens voor een gelijke taakverdeling in het huishouden te vinden is, moet ik toch eens slikken. De dag is druk want naast wat vergaderen (de univ is soms ook wat politiek) werk ik ook hard aan het schoolproject voor Antwerpen. Vanuit de jonge politici van sp.a Antwerpen boksen we een project ineen rond politiek voor scholen. Een soort van “politiek van jongeren voor jongeren” waarbij we met de jonge mandatarissen van alle partijen scholen aandoen. De leerlingen moeten zelf een thema uitkiezen en een leerling moet het debat modereren met de jonge mandatarissen rond het thema. Zo hopen we dat het echt gaat leven en de leerlingen niet als kiesvee naar een debat worden gesleurd. De eerste reacties zijn alvast positief. En kijk eens aan, de jongeren kunnen over alle partijen heen wel tot een akkoord krijgen. Vorige week ontvingen we enkele jongeren van een Antwerpse school die voor een project een mandataris van een partij moesten interviewen. Blijkbaar was sp.a de meest populaire partij in de klas om een bezoekje te brengen. Het is altijd grappig welke vragen naar boven komen (de vergrijzing zowaar én “mag je de burgemeester gewoon Patrick noemen?”) en hoe ze in het begin bedeesd hun vragen stellen om te eindigen in leuke debaters. Op het einde van zo’n gesprek hoop je toch dat politiek of politiekers iets minder ver van hun bed staan.

 

En morgenavond is het dan eindelijk SuperTuesday; een belangrijke dag voor de keuze welke kandidaat de democraten gaat vertegenwoordigen in de presidentsstrijd. Al vanaf het begin ben ik een enorme fan van Obama. Ik ben altijd wel weg van inspirerend leiders die een maatschappij meekrijgen om belangrijke stappen te zetten die niet voor iedereen even makkelijk zijn, maar toch door iedereen gedragen worden. Het diepe dal waaruit de V.S. moet klimmen (een stijgende staatsschuld, een onpopulaire oorlog, een imagoprobleem in het buitenland, toegenomen armoede, verslechterende scholen en gezondheidszorg,…) heeft zo’n leider nodig. Obama werkt inspirerend; hij kent zowel de achterbuurten waar hij als straathoekwerker werkte als de rijke buurten van Washington. Voorfilmpje nodig?

 

Zondag 3 februari
Het eerste weekend van februari was één waar ik enorm naar heb uitgekeken. De afgelopen weekenden waren gevuld met nieuwjaarsrecepties en vergaderingen.

De meeste van die nieuwjaarsrecepties zijn best leuk, maar op den duur is het welletjes geweest en dat punt heb ik dus bereikt. En dus was er dit weekend eindelijk het lang geplande relaxweekend met vrienden in Nederland: lang uitslapen, lezen, sauna in – sauna uit en lekker eten.

Terug in België plan ik de komende week. Vorige week is de reactie van onze sp.a-fractie van de provincieraad tegen het afzeggen van de tentoonstelling van Louis Paul Boon’s feminatheek door CD&V gedeputeerde Helsen blijkbaar niet goed doorgedrongen. We bekijken hoe we alsnog kunnen reageren zodat de beslissing op de deputatie kan teruggedraaid worden. Ik begin alvast met mijn tussenkomst te schrijven.

Politici moeten goed investeren, maar niet censureren. Het is niet aan een politicus, ook al is cultuur zijn bevoegdheid, om te bepalen wie of wat er tentoongesteld wordt, maar het is aan hem om ervoor te zorgen dat tentoonstellingen kunnen doorgaan en specialisten in fotografie aangesteld zijn om een selectie te maken. Spijtig dat we daardoor de stempel “provinciaaltjes” op ons hoofd geplakt krijgen, want de musea in Antwerpen van de provincie werken hard aan een goed imago met het Modemuseum en het Fotomuseum op kop. Misschien moeten we hierna maar bij Guy Verhofstadt aankloppen of wij –net als voor België- een imagocampagne mogen laten bekostigen.  

In groot contrast daarmee is er ook een artikel van provinciegouverneur Steve Stevaert die van de Limburgse provincie een progressieve provincie maakt. Zelf ging ik op bezoek bij Hilde Claes, gedeputeerde van o.a. jeugd. Wat zij daar doen rond fuiven is echt indrukwekkend. Met visie, durf en enthousiasme zetten Hilde en Steve provincie Limburg echt op de kaart zonder tegenstellingen tussen dé stad en de dorpen. Daar kunnen we nog wat van leren.  

Tegen de avond gaan mijn vriend en ik eten in een gezellige Italiaan om de hoek en kijken daarna naar enkele afleveringen van Battlestar Galactica. De serie die ik eerst niet wou zien wegens science fiction en nu helemaal verslingerend aan ben. De reeks focust enorm op de spanning tussen het militaire en de democratie en allerlei politieke spelletjes. En dat is waarschijnlijk ook een kant van politiek: coalities, macht, opposities en meerderheid,…, maar die andere kant is veel boeiender: problemen zien en ze oplossen. Daarbij sluit ik me volledig aan bij mijn gast-blogvrouw: people don’t care how much you know until they know how much you care.