De regering kiest opnieuw de gemakkelijkste weg. De gewone spaarder wordt gestraft voor de graaicultuur, terwijl de graaiers gewoon voort mogen graaien. Ik ben dan ook niet te spreken over het federale plan om de roerende voorheffing op een aantal spaarproducten op te trekken.

De Vlaamse socialisten snappen niet dat de regering een dergelijke maatregel nog maar overweegt, maar wel de SP.A-voorstellen van tafel veegt.
We hebben drie voorstellen gedaan die wel de juiste personen treffen: Room de superwinsten van monopolist Electrabel af, zeker als je de kerncentrales langer open houdt. Schaf de fiscale gunstmaatregel van de notionele intrestaftrek af voor de banken. Wat de banken betreft, zou ik zeggen: On a déjà donné. En hef ten slotte zoals in alle Europese landen een belasting op wie geld verdient door te speculeren op de beurs.

Niet de kleine belegger, maar de instellingen die snel kopen en verkopen, niet investeren en door hun gedrag mee verantwoordelijk zijn voor de huidige crisis.' Die maatregelen volstaan. De gewone spaarder moet buiten schot blijven. Als de regering haar plannetje toch doorvoert, dan gaat dat in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel.