Daan Vander Steene is 29 jaar woont te Sint-Denijs-Westrem (Gent) en is Algemeen directeur van Dienstencentrum Mozaïek, een centrum voor personen met een verstandelijke handicap.Donderdag 21 augustusOp de middag had ik een vergadering met Liesbet, coördinator van de 'VZW De Eenmaking - El Wahda - Birleçim - ...'. Ik ben voorzitter van de VZW en geregeld spreken Liesbet en ik af om de lopende zaken op te volgen en de raden van bestuur voor te bereiden.

De eenmaking is een kliene VZW die hulpverlening biedt aan drugsverslaafden die uit te boot vallen. Deze mensen vallen uit de boot omwille van taal- en cultuurverschillen, o.v. hun vele en verscheiden problemen of hun motivatie. De eenmaking gaat met deze mensen aan de slag en probeert hen te motiveren om de noodzakelijke drughulp te organiseren. De eenmaking geeft ook drugpreventie aan scholen en organisaties.

De VZW heeft drie medewerkers en het knokken voor elke euro subsidie voor dit noodzakelijk project, heeft van ons een hecht team gemaakt. Ons bestaan is vaak tumultueus. Onze medewerkers gaan ook ver om hun cliënten terug een toekomst te geven. Op onze kleine vergadering planden we onze beleidsdag. Eénmaal per jaar willen we echt tijd maken om samen met onze medewerkers en de raad van bestuur grondig na te denken over onze werking. Daarnaast hoort ook wat tijd om samen door te brengen. We gaan dan wandelen of iets dergelijks. Ik kijk er alvast naar uit!

Woensdag 20 augustus
Op woensdag gaat veel aandacht naar de directievergadering, die de volledige voormiddag in beslag neemt en vaak nog wat langer uitloopt. Door de jaarlijkse vakantie en andere agendaproblemen was het al geleden van voor juli dat er een directievergadering was doorgegaan. Het was dus meer dan nodig om terug af te stemmen en te bekijken of alles werd opgevolgd.

Op de directievergadering maken Kris en ik lijstjes van alle zaken die opgevolgd dienen te worden. Die structurering, één maal per week, kan ik wel goed gebruiken om te zorgen dat we met alles 'mee-'blijven. IK heb vastgesteld dat ik in mijn hoofd verhalen maak. Dat verhaal bundelt dan de verbonden thema's. Zo onthoud ik beter. Ik moet dan wel even zoeken naar het juiste verhaal, maar eens ik dat vind, ken ik terug de gehele context. Sinds ik directeur ben, heb ik dit toch moeten leren. De job is nog veelzijdiger dan mijn vorige functies. Je wordt op sommige momenten overstelpt met informatie. Alles in detail onthouden, is onbegonnen werk. Mijn eerste weken in Mozaïek kwam ik thuis met een 'volle kop'. 's Avonds begon ik dan nog verder te lezen om steeds beter de organisatie te begrijpen. Ik had dat enorm onderschat. Vandaag lukt dat al veel beter.

Nog iets dat ik onderschat had: als directeur ben je de laatste persoon bij wie medewerkers terecht kunnen. Als ik voorheen eens iets niet wist, kon ik nog steeds terecht bij mijn leidinggevende. Ook al deed je dat niet vaak, die zekerheid was daar en dat gaf je rust. Ik tracht zoveel als mogelijk dezelfde rust te geven aan de medewerkers van Mozaïek. Hiervoor moet ik vaak veel sneller tot mijn mening, advies of standpunt komen dan ooit voorheen. De directievergadering geeft de pedagogische directie en mezelf de kans om toch af en toe goed te reflecteren over die standpunten.

Dinsdag 19 augustus
Vandaag was een normale werkdag. Mijn agenda zat goed vol en ik ben er weer niet in geslaagd om alles af te werken, zoals ik het gewenst had. Ook vandaag kwam er nog vanalles tussen. Intussen ben ik het gewoon en jaag ik me daar alvast niet meer in op.

Eén belangrijke discussie van vandaag onthoud ik.
Ik had een vergadering m.b.t. ons personeelsbeleid binnen de voorziening. Al snel kwamen we bij de essentie van onze beleidskeuzes terecht. We hebben die krachtig trachten te verwoorden t.a.v. elkaar.
In ons personeelsbeleid wensen we veel aandacht te hebben voor het persoonlijke verhaal van onze medewerkers. Er moet ruimte zijn voor ontplooiingskansen, vorming en groei. Af en toe moet een medewerker ook eens kunnen falen en een nieuwe kans krijgen. Er moet ruimte zijn voor de combinatie tussen werk en gezin. Voor vele collega's in onze voorziening is dit een absolute must.
Anderzijds moet elke beslissing m.b.t. ons personeelsbeleid ook in evenwicht zijn met onze opdrachtsverklaring en onze verantwoordelijkheid t.a.v. onze cliënten. De zorg voor onze bewoners moet centraal blijven staan. Dit vraagt flexibiliteit van onze medewerkers; het vraagt een bijzondere inzet. We verwachten dit dan ook van ons allen. De zorg voor onze cliënten is wat ons bindt.

Steeds opnieuw is het zoeken naar dit evenwicht tussen deze polen. Vaak slagen we erin de 2 invalshoeken perfect te matchen en soms, als het echt niet anders kan, moeten er keuzes worden gemaakt. Deze oefening is een zoektocht, waar de kwaliteit van leven van mensen, cliënten en personeel, van afhangt. Niet slagen is dus geen optie. Geen evidente opdracht voor de middenkaderleden die dit personeelsbeleid elke dag waarmaken."

maandag 18 augustus
Ai, mijn extra-verlofdag verloopt volledig anders dan gepland. Enkele onverwachte gebeurtenissen op een vakantiekamp, geleid door vrijwilligers, maakten dat ondersteuning er heel welkom was. Samen met de kameraad waarmee ik mijn laatste vakantiedag zou doorbrengen, sprong ik in de wagen.

Jongeren die zich vrijwillig inzetten in hun eigen organisatie, het blijft een fantastisch iets! Of het nu de chiro, scouts, fanfare of breakdance-club is, het vraagt van je als jongere een engagement. Dat engagement is niet vrijblijvend. Het vormt je en kruipt voor de rest van je leven in je kleren.

Toen ik solliciteerde bij de beleidscel van Vice-Eerste Minister Freya Van den Bossche vroeg, ik aan de kabinetschef "Wat moet ik me hierbij nu voorstellen? Hoe gaat dat dan, die begrotingscontroles?" Zijn antwoord was veelzeggend: "Dat is hetzelfde als op kamp gaan." Ik veronderstel dat hij in zijn antwoord ook wel doelde op de vele uren, maar zeker op het engagement dat van je gevraagd wordt.

Ieder jaar zetten jongeren zich weer in voor elkaar of voor anderen. Ze worden niet moe en gaan door, steeds weer. Ze leren zichzelf kennen, maar vooral zorgen ze een belangrijke meerwaarde in onze samenleving. De waarden van democratie en burgerschap staan niet zelden centraal, net als verantwoordelijkheid en solidariteit. De basiswaarden van een krachtige samenleving, toch?

Zo was het ook weer maandag! De jonge vrijwilligers namen hun verantwoordelijkheid. Ze boden mensen met een ernstige verstandelijke of meervoudige handicap een vakantie. Geen evidentie opdracht: Chapeau!

zondag 18 augustus
zondagavond 18.00, mijn weekendje Maastricht zit er bijna op. Met spijt, want het was hier fijn. Gelukkig maak ik nog voor een dag een tussenstop bij een vriend, die hier in de buurt er een weekje tussenuit knijpt. De week begint pas echt voor me op dinsdagochtend.

Ik kwam hier donderdagavond laat aan. Eén van mijn beste vrienden woont en werkt hier. In ons dagelijks leven kruisen onze paden nog maar zelden, dus maak je al graag eens tijd voor elkaar. Dit weekend was weer zo'n moment. Je kijkt uit naar de fijne gesprekken en het bijpraten, maar uiteindelijk blijft vooral het samenzijn de essentie; alsook jezelf nog eens onderdompelen in elkanders wereld.

Het blijft ook steeds weer een ontmoeting tussen Nederland en België. De grens is niet ver en toch verandert het landschap eens je vlak voorbij Maasmechelen de grens oversteekt. Het voelt in Nederland allemaal beter georganiseerd aan. Iedereen merkt het. De keuzes die hier gemaakt worden, zijn anders. Ik trachtte me mijn stad 'Gent' voor te stellen na een legislatuur of 3 van het gemeentebestuur van Maastricht. Ik vermoed dat er toch over een hele boel zaken anders zou nagedacht worden. In eerste instantie vallen de voordelen van Maastricht op: de fietspaden, de netheid (ook in de armere buurten), het verkeer, ... . Maar naderhand verlang je ook wel een beetje naar je eigen roots. In Gent is het grilliger, minder strak, meer persoonlijkheid, enz. Op je eigen stad blijf je verliefd en ook al kan het beter met de fietspaden in Gent, het is er goed; bijzonder goed! Geen twijfel mogelijk!

Deze middag, tijdens de maaltijd, had ik een fijn gesprek met m'n vriend en zijn vriendin. We deelden onze strijd naar voldoende diepgang in onze relaties. "we leven in een wereld vol winnaars. Wie niet wint, verzint zijn wedstrijd of wordt depressief". Was het de wijn die ons zo cynisch maakte, of is het ook waar?
Eén ding is voor me zeker: de wetenschap dat ikzelf niet steeds een winnaar ben, maakt me sterk en zorgt ervoor dat ik met veel mensen behoorlijk overweg kan. Met deze wijsheid, duik ik de week in, die we samen zullen delen: maandag nog een dagje verlof in Nederland en dan vliegen we er weer in!