Nog 48 uur om mensen te overtuigen. Dat gaan we vandaag doen aan de fabriekspoort van Umicore in Hoboken. Eerder dit jaar was ik er al te gast voor een bedrijfsbezoek. Tot voor de campagne losbarstte, stapte ik elke week op maandag in zowat alle mogelijke sectoren van de samenleving af: ik bezocht rusthuizen, jeugdinstellingen, gezondheidscentra, kmo’s en grote bedrijven.

Umicore, Hoboken

Umicore hoorde daar ook bij. Een schoolvoorbeeld van reconversie. sp.a knokt voor jobs in nieuwe sectoren, van de groeneconomie tot de zorgsector, maar we staan ook op de bres voor het behoud van jobs in de ‘oude’ industrie. Die wordt soms te snel afgeschreven. En dat leerde ik hier. In volle crisis wierf Umicore 170 mensen aan en investeerde het 7 procent in onderzoek en ontwikkeling.

Umicore is nog om een andere reden interessant. Ooit was dit een zwaar vervuilend mijnbouwbedrijf. Vandaag is het wereldleider inzake recyclage van elektronisch schroot. Hier worden goud, zilver en andere edelmetalen uit gsm’s en computers gepuurd. Uit 50.000 gsm-toestellen haalt Umicore 1 kilogram goud en 10 kilogram zilver. Een fortuin, als je weet dat in België alleen al naar schatting 1.300 ton oude gsm’s in de kast blijven liggen.
Het bedrijf, dat eind de jaren negentig ei zo na volledig kopje onder ging, veerde weer op. Vandaag werken op de site in Hoboken 1350 mensen. “Er is nog veel meer potentieel”, vertelde manager Francis Vanbellen mij bij mijn eerder bezoek. “Het is onze ambitie om de recyclagehoofdstad van de wereld te worden.”

Vandaag sta ik aan de poort, samen met Maya Detiège en Fauzaya Talhaoui. We delen flyers uit aan de arbeiders die in twee richtingen toestromen: de middagploeg komt toe, de ochtendploeg verlaat de fabriek. De kameraden van het ABVV komen ons vergezellen. En ze doen dat met vuur. “Franky!”, zegt Tarik tegen een vriend die de poort binnenstapt en een kaartje aanneemt. “Op die gasten moet je stemmen hé. Niet twijfelen!”

Umicore, Hoboken

“Ook hier op de werkvloer zijn vele mensen bekommerd om hun pensioen”, vertelt delegee Frank Van Goethem mij. “Ook als je verder wil werken, word je vaak zachtjes naar de uitgang begeleid richting brugpensioen.”
En de arbeiders hebben nog een andere verzuchting: de ongelijke behandeling tussen arbeiders en bedienden. “Kom je als arbeider met de fiets, dan krijg je 10 euro fietsvergoeding. Kom je als bediende, dan is dat 15 euro. Na 30 jaar krijg je als bediende een volwaardige veertiende maand als bediende, een arbeider krijgt niets. En zo kan ik nog wel even verder gaan met mijn opsomming.”

Wij zeggen het ook in ons verkiezingsprogramma: “Het onderscheid tussen het arbeiders- en bediendenstatuut dateert uit de 19e eeuw en is compleet achterhaald in de economie van vandaag. Laat staan in die van morgen. Zo snel mogelijk wordt een einde gemaakt aan deze ongelijke en onrechtvaardige discriminatie van arbeiders. De ontslagbescherming van arbeiders verbeteren we aanzienlijk. Arbeiders en bedienden krijgen bij ziekte een zelfde recht op gewaarborgd maandloon ten laste van de werkgever, en de carensdag schaffen we af.”

14u00. De laatste arbeiders zijn de poort uit. Het laatste busje vertrekt richting Aalst. Ik rij met mijn trouwe chauffeur Albert naar Mechelen waar ik, samen met Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet, diploma’s ga uitreiken bij Syntra. Dat is een opleidingsinstituut  voor de zogenaamde Leertijd (werken en leren voor jongeren).  SYNTRA werd in 2002 geboren uit de Centra voor Middenstandsopleiding (CMO). Jaarlijks volgen 8.000 cursisten een lange opleiding. Het is fantastisch om zoveel jonge, enthousiaste mensen te ontmoeten die hopen dat ze hier de basis kunnen leggen van hun toekomstige carrière. Die jongeren hebben echt geen boodschap aan doemdenken of paniekzaaierij. En wij hopen in een volgende federale regering de kans te krijgen om al deze jongeren een boost te geven: de bedrijven moeten meer dan ooit gestimuleerd worden om jongeren een kans te geven. Deze studenten weten precies wat we bedoelen met onze slogan: we moeten weer vooruit.

18u00. Tijd voor wat ontspanning. Op naar de Sinksenfoor in Antwerpen! En zaterdag, op 24 uur voor de verkiezingen, ga ik samen met al onze kopstukken aan de telefoon zitten.  “U vraagt zich af wie u zal beschermen in moeilijke tijden?” Dat is de vraag die we aan alle kiezers stellen in een advertentie in verschillende kranten. U mag ons zelf ook de vraag stellen, persoonlijk en aan de telefoon. Tot de laatste seconde willen we kiezers overtuigen dat er nu zondag kan worden gekozen tussen stilstand of vooruitgang.

De keuze is aan u!