Donderdag 14 februariVandaag niet naar Antwerpen. Twee weken geleden was ik enkele dagen ziek. Mijn huisdokter had me voor alle zekerheid doorverwezen naar het ziekenhuis van Mol voor enkele tests. Onder een CT-scanner. Voor de eerste keer in mijn leven. Yves Leterme is niet de enige die vandaag onderzoeken ondergaat.

Gelukkig stelt de radioloog me gerust bij het bekijken van de foto’s. Die worden trouwens niet meer tegen een lichtbak gehouden. Alles gaat digitaal. Maar op’t eerste zicht niets aan de hand dus. Voor een roker zag ik er zelfs nog opvallend gezond uit. Dat is dan weer minder goed. Ik had eigenlijk gehoopt op een schokeffect om me te doen stoppen. Niet dus. Zal ik het toch nog ooit op karakter moeten doen.

Na de vergadering van het lokale PWA neem ik mijn dossiers voor het schepencollege van vrijdagochtend door. Dat  doe ik elke donderdagavond.

Deze keer valt het mee. Slechts 35 dossiers op de agenda. De meeste weken gaat het om een honderdtal. Als enige schepen van sp.a in het college van Retie, weegt het soms wel zwaar. Heb meerdere schepen dan kan je de werklast nog wat verdelen. Iedereen volgt de dossiers binnen zijn/haar bevoegdheden op. Als enige schepen moet je echt alles uitpluizen. Eén van de puntjes gaat over een advies van de jongeren over duivbeleid.

Als schepen van Jeugd had ik twee weken geleden op de jeugdraad een brainstorm over het fuifbeleid in het dorp. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat iedereen zich zo goed mogelijk kan amuseren met zo weinig mogelijk overlast voor de buurt. Er waren inderdaad enkele klachten van buurtbewoners gekomen. Maar in plaats van regeltjes op te leggen kan je beter eerst kijken wat de verenigingen zelf aan kunnen en willen doen. Er kwamen enkele goede ideëen naar boven. Meer fietsenstallingen aan de fuifzaal bijvoorbeeld.

Woensdag 13 februari
Die beloofde houten kop van gisterenavond valt nogal mee. Niet echt veel geslapen, maar toch al vroeg uit de veren en door de mist naar Antwerpen. Bij de eerste koffie van de dag, snel even het persoverzicht doorbladerd. Retie haalt het lokale nieuws. De Gazet van Antwerpen onderzocht de echtscheidingscijfers in de Kempen en wat blijkt. In Retie stijgt het aantal echtscheidingen het sterkst. Een toename van 150 % de laatste tien jaar (tegenover een gemiddelde van 100 % in de alle gemeentes).

Daar zit ik voor niks tussen. Als eerste schepen heb ik het laatste jaar al wel vier huwelijken mogen sluiten, maar die houden nog steeds stand. Mensen trouwen is trouwens heel leuk. De enige politieke daad waarmee je iedereen gelukkig maakt. Voorlopig dan toch als ik de cijfers mag geloven.

’s Avonds een vergadering van de dienstenchequefirma Baldemo. Twee jaar geleden opgestart door de OCMW’s van Balen, Dessel, Mol en Retie en de PWA’s (plaatselijke werkgelegenheidsagentschappen) van Balen, Dessel en Retie. We tellen we momenteel al meer dan zestig werknemers.

Het dienstenchequesverhaal wordt momenteel sterk gedomineerd door de interimsector. Daar is in principe niets mis mee, maar voor een groot deel van de dienstenchequeswerknemers voorziet die sector te weinig begeleiding. Bovendien volgen ze niet altijd de lonen  die in de sector zijn afgesproken. Dat is net wat we met Baldemo wel proberen te doen.

Dinsdag 12 februari
Na een drukke werkdag onmiddellijk naar het gemeentehuis om de milieuraad voor te bereiden. We hebben namelijk alle kleine landschapselementen laten inventariseren in ons dorp. En de milieuraad buigt zich vanavond over dit rapport. Elke gemeente moet haar troeven uitspelen. Eén van de sterke troeven van Retie is haar landelijke en groene karakter. We willen dit versterken en uitbouwen.

Wat zijn nu kleine landschapselementen? De tijd dat heel de Kempen vol bossen stond is al eeuwen voorbij. De ontbossingen startten al in de 13de eeuw. Om de velden die zo vrijkwamen te beschermen tegen weer en wind (onze zandbodem is sterk onderhevig aan erosie), eigendom af te bakenen of dieren binnen te houden zijn die ‘omwald’ met kleine landschapselementen: houtkanten, bomenrijen, enzovoort. Deze velden werden doorkruist door kleine buurtwegen en kerkpaden: de zogenaamde 'trage wegen'. Na de grote ruilverkavelingen in de jaren zestig en door de sterke uitbreiding  van onze gemeente, is hiervan heel wat verloren gegaan. Als je je wil profileren als een groene wandelgemeente, moet je zorg dragen voor het groene karakter. Bovendien vormen die houtkanten vaak een ‘corridor’ voor kleine dieren om van het ene groengebied naar het andere te geraken. Mooi voor het oog en goed voor de natuur.We weten dankzij de inventaris wat er staat en waar we naartoe willen. Daarom wil de gemeente de aanplanting van bomenrijen, hagen, houtkanten subsidiëren in het landbouw- en groengebied. En maken we werk van een handhavings- en herstelbeleid voor onze trage wegen. De milieuraad leverde positief advies.

Na de vergadering naar ‘De Kor’. Eén van de cafés op de markt. Retie is nog één van die gemeenten met een echt dorpsleven. Waar vind je nog een gemeente van 10.000 inwoners met afgeladen volle cafés op een gewone dinsdagavond. En dat zet zich door op andere dagen. Maar vol café of niet: ik wacht vanavond op één iemand: Daniela. Deze Costa Ricaanse leerde ik vijf jaar geleden kennen toen ze als uitwisselingsstudent in België verbleef. Twee jaar geleden ben ik haar gaan opzoeken in Costa Rica. En nu komt zij nog eens naar hier. En we hebben vanavond afgesproken in Retie. Op Café. Bij de Kor. Dat belooft voor morgen. Zoals Zjef Vanuytsel al zong: “’s Middags word ik wakker met een houten kop…”

Maandag 11 februari
Maandag werk ik niet. ’t Is te zeggen: ik ben schepen in Retie en werk sinds kort drie vijfde in mijn ‘gewone’ job. Maandag en vrijdag ben ik dus in Retie. Klinkt misschien een beetje vreemd, maar vergis je niet: als je een lokaal mandaat een beetje serieus neemt, kruipt er best wat tijd in. Maar bij mij voelt het niet aan als ‘werk’.  

Deze ochtend loopt niet zoals gepland. Mijn eerste afspraak van die dag kwam niet opdagen. Een uur heb ik gewacht. Frustrerend omdat ik zo’n drukke agenda heb, maar tegelijkertijd fijn omdat ik tijd had om de krant te lezen. Een interview met onze minister Kathleen Van Brempt, Haar eerste na haar zwangerschapverlof. Sterk interview. Sterke vrouw. Aandacht voor ALLE gezinsvomen is dringend nodig. En volop inzetten op gezinsondersteunende diensten, zoals dienstencheques.

En net die wil meneer Piette, de kersverse interim-minister van Arbeid, duurder maken. Eén euro extra per cheque. Dit ondergraaft het hele systeem. Sowieso moet het dienstenchequessysteem twee keer sociaal zijn. Werkkansen bieden aan mensen die het moeilijker hebben op de arbeidsmarkt en het witten van zwartwerk. Maar het moet ook een dienstverlening blijven naar de ganse bevolking. Een poetsvrouw moet betaalbaar blijven voor iedereen. Het systeem duurder maken zal heel wat mensen uitsluiten. Heel wat organisaties die voor bejaarden poetsen, zijn ondertussen ook overgeschakeld naar het dienstenchequesysteem. De prijzen hier verhogen gaat de mensen met een klein pensioen nog meer pijn doen. Non aan Piette dus.

Na de krant, tijd voor het volgende overleg over de huisstijl van de gemeente. In deze tijden van een overvloed aan reclame, post, e-mails is het als gemeente belangrijk om duidelijk te communiceren met de bevolking. Een goed logo en een duidelijke huisstijl verhogen de herkenbaarheid. Een mooi logo vinden is niet zo makkelijk. Sterker dan de  `A´ van Antwerpen kan natuurlijk niet.  Maar we komen toch in de buurt. Met communicatie moet het klikken. Wekenlang  vonden we ‘ons’ logo niet tussen de voorstellen. Pas vandaag klikte het. Houston, we have a logo. Binnenkort de officiële voorstelling.

Nadien, hoe kan het ook anders, nog twee vergaderingen. IOK geeft toelichting over een project rond wonen. En de buurtbewoners sportpark Vossekot krijgen een toelichting over onze plannen voor de herinrichting.

Zo zie je maar, een hele dag vergaderd maar toch niet gewerkt.

Zondag 10 februari
Vandaag een rustige dag gehad. Dat is al weer even geleden. Ik moet spijtig genoeg toegeven dat mijn agenda mij meer bepaalt dan andersom. Eigenlijk zou ik moeten proberen om mijn zondag zoveel mogelijk vrij te houden. Al is’t maar om de batterijen op te laden.

Vorige vrijdag in onze lokale bibliotheek naar een lezing van Chris De Stoop geweest. Je weet wel: die schrijver van ‘ze zijn zo lief meneer’ en ‘het complot van België’. Centraal in zijn verhaal staat het complot, het wantrouwen van mensen tegenover instellingen en instanties. Het steeds zoeken naar achterliggende verbanden als houvast. Om het ogenschijnlijk onverklaarbare te verklaren.  Volgens Chris een typisch Vlaamse reflex. De gemiddelde Vlaming zou sneller dan z’n buren geneigd zijn om achter elke gebeurtenis iets meer te zoeken.

Angst wordt ook gebruikt als politiek middel. En dat is niets nieuws. Interessante documentaire hierover komt van BBC-journalist Michael Curtis. In zijn ‘power of nightmares’ beschrijft hij zijn theorie over hoe angst als politiek instrument gebruikt wordt. The war on terror als ultiem middel om de aandacht van binnenlandse problemen weg te leiden. Met momenten wat met de haren getrokken, maar het zet je toch aan het denken. Via deze link kan je deel één van drie bekijken.

Maar soit. Morgen begint weer een drukke week. Maar voorlopig lig ik nog in m’n luie zetel met een goei glas wijn. En eerst nog even de Pappenheimers meepikken.