We kunnen lang praten over wat het beste recept is tegen de crisis. We kunnen ook lang praten over wie nu de schuld heeft aan de problemen in de eurozone. We kunnen nog langer praten over de zin en onzin van quantitive easing (QE), haircuts en andere schuldherschikkingen.

Onwillekeurig gaat mijn hart iets sneller slaan bij deze overwinning van het volk.

Maar zondag werd vanuit Griekenland door de bevolking een duidelijk signaal de eurozone ingestuurd.

Je kan ons 25% koopkracht afnemen, onze pensioenen verlagen en de jongeren werkloos maken maar onze democratie die is van ons, onze waardigheid neem je niet af en ja, wij durven wel nog denken aan een toekomst zonder dictaten uit Frankfurt, Brussel of Berlijn.

Onwillekeurig gaat mijn hart iets sneller slaan bij deze overwinning van het volk. Ook al heeft deze verkiezing op zich niks veranderd.

Het is een signaal van hoop, hoop op verandering, hoop op een beter toekomst. Maar vooral eist het Griekse volk haar waardigheid terug. Enkel zij kiezen hun toekomst, enkel zij beslissen hoe ze hun land besturen, enkel zij beslissen wie hun bazen zijn.

De weg die het Griekse volk nu is ingeslagen is geen gemakkelijke weg. Ze zal lang en steil zijn.

Als we echt geloven in een Europese UNIE. Dan moeten we nu tonen dat we ook daadwerkelijk een unie zijn en hen helpen op die weg.

Dit gaat niet over een partij die de verkiezingen wint, dit gaat over een volk dat terug hoopt en haar waardigheid terugneemt.

Dat volk heeft mijn steun.