“Hoe dan ook zullen bepaalde belastingen stijgen.” Was het een lapsus van Benjamin Dalle afgelopen weekend of kiezen de federale onderhandelaars voor dezelfde aanpak als hun Vlaamse collega’s? Bruno Tobback hoopt alvast van niet. “Want de nieuwe rechtse keuzes hebben vooral geleid tot vele kleine, geniepige belastingverhogingen die de zwaarste lasten niet op de sterkste schouders legt."

Deze nieuwe Vlaamse regering mist de visie om in te zien dat de ingeslagen richting economisch naar een trage dood leidt

Deze nieuwe Vlaamse regering mist allereerst de moed om eerlijk uit te leggen dat de aangekondigde prijsstijgingen voor essentiële gemeenschappelijke voorzieningen zoals onderwijs, openbaar vervoer, huisvesting, kinderopvang, energie en water in wezen niks anders zijn dan een belastingverhoging. Maar dan wel één vermomd in de vorm van een extra factuur die ze doorschuift naar miljoenen Vlaamse gezinnen. Als het over belasten gaat, is het Vlaamse regeerakkoord opgesteld in de geest van Ling Chi. Dat is jammer genoeg niet de naam van een Chinees wijsgeer maar van de lugubere techniek van “death by a thousand cuts” of vrij vertaald: trage dood. Een opeenvolging aan kleine, geniepige sneetjes die de weerstand van het slachtoffer ondermijnen tot hij eraan sterft. Terzijde: herinnert iemand zich nog de woorden van Kris Peeters in zijn verkiezingstoespraak eind april? “Bij ons is mensen pijn doen geen programmapunt”, riep hij vol overtuiging. Bij deze een tip, mijnheer Peeters: laat dat zinnetje wegnemen op de website van uw partij – die uw toespraak van destijds nog altijd integraal weergeeft - want ze doet pijn aan de ogen en zorgt voor plaatsvervangende schaamte. De “geloof ze niet”- zinsnede mag u wel laten staan, want die blijft ook nu (helaas) actueel. Ten tweede mist deze nieuwe Vlaamse regering ook de visie om in te zien dat de ingeslagen richting economisch naar een trage dood leidt. Door de factuur door te schuiven naar de mensen sluit ze deuren. Deze harde factuurregering dwingt iedereen een inspanning te doen, alleen niet iedereen evenredig. En zo legt ze de zwaarste lasten niet op de sterkste schouders. Het is de man of de vrouw in de straat die de rekening immers dubbel gepresenteerd krijgt: één keer via de belastingen en nog één keer om toegang te krijgen tot de gemeenschappelijke voorzieningen die ze nodig hebben, zoals openbaar vervoer of degelijk onderwijs. Bovendien is deze rechtse beleidslijn niet alleen sociaal onrechtvaardig - omdat zulke facturen zwaarden wegen op gezinnen met een kleiner budget - maar ook fundamenteel pervers omdat ze financiële drempels legt voor de deur van voorzieningen die toegang bieden tot economische welvaart en vooruitgang. Sociale welvaart bouw je niet op basis van een beleid dat zich ertoe beperkt om overal waar het fatsoen dat vereist, de zwaksten te helpen om hun hoofd boven het water te houden. Liefdadigheid is een mooie deugd maar het is nooit een motor voor inclusieve welvaart. Die creëer je door trappen te bouwen waarlangs iedereen uit het water raakt en deuren te openen voor iedereen. Vooruitgang is pas écht als ze sociaal is en niet gereserveerd blijft voor de zelfverklaarde ‘elite’, ten koste van alle anderen. Naar dat engagement speur ik tevergeefs in dit Vlaamse regeerakkoord. Hopelijk vinden de federale onderhandelaars wél de nodige moed en visie.

Dit opiniestuk verscheen in de oktobereditie van Sampol.

Lees hier het volledig opiniestuk