Opiniestuk van Yamila Idrissi 24 oktober 2012 in De Morgen.

Welke burgemeester in Vlaams-Brabant heeft de moed om een schepen van Brusselse Aangelegenheden en Internationalisering aan te stellen? Dat vraagt Vlaams Parlementslid Yamila Idrissi (sp.a).

De nieuwe burgemeester van Dilbeek verspreidde tijdens de campagne een viertalige folder. Even hoopte ik dat het een voorbode was van openheid, misschien zelfs de voorbode van een Vlaamse schepen van Brusselse Aangelegenheden en Internationalisering in elke Vlaamse gemeente in de Rand. Helaas. De coalities zijn pas gevormd en het Vlaams nationalisme schiet weer in de kramp van de verdrukte minderheid. Verdrukt door de oprukkende verstedelijking en internationalisering.

Elke poging om de toekomst te veranderen door achterom te kijken, is absurd. Om Obama te persifleren: "De jaren zestig belden, ze willen hun streektaal terug." Niemand is gebaat bij het blijven steken in het verleden of in zijn/haar eigen verhaal. Een Vlaanderen dat zich afsluit wordt al gauw een schim van zichzelf. Aalst wil af van Brussel maar hoeveel Aalstenaars trekken dagelijks naar Brussel om er te werken of zich te ontspannen? Laten we ons eens voorstellen wat er zou gebeuren indien Brussel dezelfde logica zou hanteren? U ziet samen met mij al snel de absurditeit van dit discours in.

De uitdagingen van morgen schreeuwen om nieuwe verhalen waarbij samenwerking en openheid de enige weg zijn om tot constructieve oplossingen te komen. De stad zal, willen of niet, de motor van vooruitgang en welvaart blijven.

Heroriëntatie
Wie het internationaal karakter van Brussel, nog steeds de hoofdstad van Europa, als een probleem ziet, zet de welvaart van Brussel én Vlaanderen op het spel. Het uitdijende Brussel en de daarbij horende internationalisering zijn een gevolg van de sterk toenemende demografische groei die vooral in Brussel bijzonder groot is. Daarbij hoort eveneens de toenemende internationalisering van de stad en haar alsmaar groter wordende Rand. Vandaag is er een ander soort migratie, al neemt de immigratiedruk op de Vlaamse Rand intussen niet af. Integendeel, die wordt nog groter, maar verandert wel van aard. De immigranten zijn niet langer rijke, verfranste Brusselaars, maar mensen met 114 nationaliteiten en evenveel talen, die soms het Frans maar vaker het Engels hanteren als lingua franca.

In plaats van vast te lopen in een wij-zijverhaal - het model van de schepen voor Vlaamse Zaken die de facto een antistedelijke schepen zal zijn - moeten we kunnen komen tot een model van samenwerking. Het samenwerkingsmodel biedt Vlaanderen de kans om zijn politiek te heroriënteren en een open profiel aan de wereld te tonen. In plaats van te proberen tegen te houden wat niet te stoppen valt dient men samen te werken.

De dagelijkse realiteit in Brussel en de Rand leert ons dat Brussels-Vlaamse intergewestelijke samenwerking hard nodig is. De discussie rond werkgelegenheid, betaalbaar wonen, leefbare centra en mobiliteit leert ons jammer genoeg dat in al deze dossiers de concurrentie het haalt van samenwerking.

Deze samenwerking dient te gebeuren op gelijke voet tussen Brussel en zijn hinterland. We mogen, zoals Bart Eeckhout terecht stelde (DM 23/10), niet blind zijn voor de expertise en good practices die Brussel kent. Het pragmatisch taalbeleid in de meeste Nederlandstalige scholen, de samenwerking tussen de Nederlandstalige en Franstalige cultuurhuizen tonen aan dat Brussel Vlaanderen mee kan versterken. Brussel wordt nog te weinig gezien als een begin van de oplossing. Het model van de toekomst is een model van internationalisering en samenwerking en daar wordt vandaag in Brussel, met vallen en opstaan, aan gewerkt.

Recent wees ook politicoloog Dave Sinardet in een opiniestuk op de toenemende nood aan samenwerkingsverbanden tussen steden en hun randgemeenten. Hij wijst op de alsmaar grotere afhankelijkheid tussen stad en rand op het vlak van wonen, werken en winkelen. Dat geeft aan dat de bestaande realiteit van de grootstedelijke gemeenschappen de bestuurlijke grenzen overstijgt. "Voor grensoverschrijdende dossiers zoals mobiliteit, ruimtelijke ordening, wonen, arbeidsmarkt, ...hebben die geïntegreerde regio's baat bij een geïntegreerd beleid", aldus Sinardet.

Taak van de politici
Een betere samenwerking tussen de hoofdstad en haar Rand dringt zich dan ook op. We moeten evolueren naar een overleg tussen alle partijen over onderwerpen waarover de gewesten bevoegd zijn, maar die het belang van de gewesten overstijgen zoals economie, arbeidsmarkt en mobiliteit. Dát is wat we vandaag nodig hebben. Dat is ook de taak van politici.

Welke minister-president heeft de moed om hier zijn schouders onder te zetten en zo te werken aan de toekomst van Brussel, Vlaanderen en Wallonië? Welke burgemeester in Vlaams-Brabant heeft de moed een schepen aan te stellen van Brusselse Aangelegenheden en Internationalisering?