Den Haag, Vandaag. Ik ben uitgenodigd op jeugdpoort voor wat aangekondigd staat als "een spraakmakend ontmoetings- en discussieplatform over jeugd in het hart van de parlementaire democratie". Een hele mond vol voor een debat over het jeugdbeleid in België en Nederland.

Als schepen van jeugd in Mechelen en ondervoorzitter van sp.a mag ik de spreekwoordelijke degens kruisen met de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Ahmed Aboutaleb, Sander Dekkers, VVD-er en wethouder onderwijs, jeugd en sport in Den Haag en cultuurhistoricus en publicist Thomas von der Dunk.

Eerste vaststelling: in de zaal zitten naast Rita Verdonck - de voormalige ijzeren VVD-minister van integratie - wel mensen uit de (bijzondere) jeugdzorg, maar de jeugd zelf ontbreekt volledig. Andere vasstelling: terwijl ik in België als schepen van jeugd voornamelijk bezig ben met enthousiasmerende, motiverende en emanciperende initiatieven voor de jeugd (speelpleinen, jeugdwerklossheid, onderwijs, ...) heeft mijn Nederlandse collega vooral oog voor zorg en bijstand, voor problemen met die jeugd.

Het wordt een boeiend debat. Vanzelfsprekend vragen ze me naar het Mechelse N.E.R.O-beleid (Normstelling en Responsabilisering van minderjarigen en hun Ouders); naar de sancties die we jongeren die zich niet gedragen opleggen. Toch kan en wil ik het hele Mechelse verhaal doen: en dat vertrekt vanuit de kracht van jongeren. Niet vanuit de klacht over jongeren. Het is een visie die de individuele vrijheid van jongeren koppelt aan zekerheid en veiligheid voor henzelf en hun omgeving. Jeugdbeleid moet emanciperend zijn, moet aan zoveel mogelijk jongeren zoveel mogelijk kansen bieden. Maar moet ook oog hebben voor en oplossingen bieden aan overlast die veroorzaakt wordt. Pas wanneer je die 2 sporen bewandelt, boek je volgens mij echte resultaten.

En dat - blijkt ook uit deze avond - is verademend. Het is realistischer en beter dan - zoals het in Nederland de laatste tijd de gewoonte is - het probleem zo groot te maken, dat iedereen schrik krijgt. Uit die gecreëerde angst alleen - waar de Wildersen, Fortuyns en Verdoncks van deze wereld op teren - zijn nog nooit goede oplossingen voortgekomen. Problemen moeten niet onder de mat. Ze moeten integendeel benoemd en aangepakt. Maar ze moeten ook niet zo groot gemaakt worden dat ze enkel nog verlammen.