[image] Een kind van de grunge', zo noemt Caroline Gennez zichzelf. Maar ook 'een kitschmadam' en een 'muzikale veelvraat', die dweept met Talking Heads, Scissor Sisters en Nirvana. Kortom, voor de nieuwe socialistische generatie moet niet noodzakelijk nog eens U2's 'Beautiful Day' weerklinken op een volgende verkiezingsoverwinning.

Talking Heads, Edith Piaf en Grant Lee Buffalo: een blik op haar top vijf maakt al snel duidelijk dat Caroline Gennez (31) niet in één genre gevangenzit. "Al van jongs af aan. Ik ben opgegroeid in de sportclub van Sint-Truiden, waar mijn ouders de cafetaria openhielden. Overdag stond de lokale jeugd achter de draaitafel en 's avonds probeerde de oude garde haar Franse chansons op te leggen." Zo kweekte Gennez een voorliefde voor zowel Edith Piaf als The The ("de jonge hippe kerel die de toog deed, draaide dat").

Dat die jeugdjaren zich ergens in de jaren tachtig afspeelden, daar laat haar eerste eigen plaat, Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby, geen twijfel over bestaan. "Zegt je niks? 'Get up out of your rocking chair, grandma' (zingt) Nog altijd niks?" Een beschamende miskoop, zou een mens denken, maar daar denkt Gennez anders over. "Pff, ik schaam me nergens over. Zelfs Faith van George Michael vind ik nog altijd een goede plaat."

"Maar eigenlijk ben ik een kind van de grunge", vervolgt Gennez. "De eerste keer dat ik 'Smells Like Teen Spirit' van Nirvana hoorde, werd ik echt weggeblazen. Samen met Garbage zonder twijfel de soundtrack van mijn jeugd. Ik heb Nirvana zelfs nog op Pukkelpop gezien in 1991, met ook Dinosaur Jr. op de affiche. Nog voor ze met Nevermind echt doorgebroken waren, weliswaar. Al is mijn grungefase nu een beetje gepasseerd. Hun MTV Unplugged in New York zet ik occasioneel nog eens op, maar denk nu niet dat ik nog pogoënd door het huis loop."

"Die hele verheerlijking van Kurt Cobain heb ik wel aan me laten voorbijgaan", zegt ze. "Idolen zijn nooit mijn ding geweest. Als je zinnen als 'Rape me, my friend' opnieuw hoort, had Nirvana achteraf gezien soms zelfs iets potsierlijks. Het moet dan ook niet altijd om de teksten gaan voor mij. Muziek kan voor heel veel dingen dienen. Extreem opzwepend zijn zonder meer, of gewoon aangenaam gezelschap in de auto of als achtergrondmuziek bij een etentje à la Massive Attack of de fado van Cristina Branco."

En dan is er nog "muziek om je goed op te amuseren". Gennez: "Ik ben wel een kitschmadam. Scissor Sisters, ABBA of Mika: aan hapklare, uptempo brokken geen gebrek in mijn platenkast. Vertier zonder meer." Genoeg feestmuziek voorradig bij de kandidaat-voorzitster, mochten de socialisten in de toekomst nog eens een verkiezingsoverwinning boeken. Het moet niet noodzakelijk weer U2's 'Beautiful Day' zijn, zoals bij de triomftocht van de 'teletubbies' na de verkiezingen in 2003. Gennez: "Wat ik zou draaien als we opnieuw 24 procent halen? Pff, daarvoor zou ik eens voor mijn platenkast moeten gaan zitten."

Nu ja, platenkast. "Het is eerder een klein rekje waar de cd's bovenop gestapeld zijn", aldus Gennez. "Ik probeer wel zorg te dragen voor mijn albums, maar zelfs de cd's weer in het doosje steken lukt niet altijd. En het gebeurt niet zelden dat ik er weer eentje kwijtspeel. Een van mijn Grant Lee Buffalo-cd's is ondertussen verdacht lang zoek en ook Grace van Jeff Buckley is op even mysterieuze wijze als de man zelf verdwenen."

In totaal weet ze nog zo'n honderd cd's liggen. Een schamel stapeltje vergeleken met de paar duizend platen van De Morgen-huiscartoonist Kim, en helemaal peanuts als je de zevenduizend platen en cd's van Jan De Smet er naast legt. "Tja, boys with toys, zeker? Ik mag dan wel een muzikale veelvraat zijn, een verzamelaar kun je mij bezwaarlijk noemen. Niet dat muziek minder belangrijk is voor vrouwen, denk ik, alleen zijn ze er minder obsessief mee bezig. Voor de rest zou ik er vooral niet te veel achter zoeken."

1. Talking Heads, Stop Making Sense "Een knotsgekke plaat. Zonder meer mijn favoriete cd aller tijden."

2. U2, Achtung Baby "Een groep die er jarenlang in geslaagd is zichzelf opnieuw uit te vinden. En een van de weinige bands waarvan de halve wereld de vier bandleden kan opnoemen."

3. Edith Piaf, La vie en rose
"'Non, je ne regrette rien' mogen ze altijd op mijn begrafenis spelen. Ik zou mijn tranen alleszins niet kunnen bedwingen. Prachtig melodrama, gezongen door een ongelooflijk krachtige madam."

4. Grant Lee Buffalo, Fuzzy "Een van die platen waar niet één slecht nummer op staat."

5. Nick Cave, Henry's Dream
"Een lekker geschifte cd met absurde teksten en heel wat drama. Kortom, een tijdloze klassieker."