Minister van Cultuur Gatz (Open VLD) bepleitte een regionale spreiding van cultuursubsidies. Op die manier zou Limburg, ondanks de ronduit slechte beslissing om cultuur niet langer als provinciale bevoegdheid in stand te houden, alsnog een redelijke pot kunnen binnenhalen. Jammer voor Sven Gatz, én nog erger voor Limburg besliste NV-A er anders over. Zij wilden dat het merendeel van de subsidiepot werd uitgekeerd aan de grotere kunstenorganisaties. Resultaat: minder dan 2% van de subsidies geraakt nog voorbij de Limburgse grens.


Woensdag kwam er dan toch een sprankeltje goed nieuws die Limburgse grens over. De Nederlandse collega’s beweerden een akkoord bereikt te hebben met Minister Weyts over Spartacus. Lijn 1 zou er komen, jammer genoeg niet tot aan het station, maar oef, er was een akkoord, we konden eindelijk eraan beginnen. Die hoop duurde welgeteld 15 minuten, dat was de tijd die de kopstukken van NV-A Limburg nodig hadden om het akkoord af te schieten en Spartacus lijn 1 terug naar af te brengen. Het is toch hallucinant dat de provinciale kopstukken van een partij een beslissing van een eigen minister, die bovendien de tewerkstelling en economie van die provincie ten goede komt, volledig torpedeert.


Voor mij is het duidelijk: dit is de NV-anti Limburg. En dat is vanuit hun ideologie niet eens zo onlogisch. Waarom zou je Limburg als entiteit nog nodig hebben binnen een onafhankelijk Vlaanderen? Collega’s van CD&V, Open VLD en Groen, mag ik heimwee hebben naar de tijd dat wij samen, schouder aan schouder, de Limburgse dossiers in Brussel verdedigden? Naar de tijd dat wij gezamenlijk met de vuist op tafel sloegen om te proberen een inhaalbeweging te maken betreffende onze economische, culturele, onderwijs- en mobiliteitsachterstand? Het is nog niet te laat, we kunnen Limburg redden. Ik wil hier graag aan meewerken, u heeft mijn nummer.