‘This election isn’t just about two candidates or parties – it’s about two fundamentally different visions for Antwerp.’ Toen ik vorige week een tweet van de Amerikaanse president Barack Obama las, haspelde ik ongewild Amerika en Antwerpen door mekaar. Omdat de boodschap van Obama perfect toepasbaar is op mijn dierbare stad. Want ook daar gaan de verkiezingen niét enkel over verschillende kandidaten of verschillende partijen, maar vooral over fundamenteel verschillende visies op de stad.

“Een leugen is nuttig wanneer hij de werkelijkheid kan helpen veranderen, bedacht hij; maar als die verandering mislukt, is het enige wat overblijft de leugen, de verbittering en het besef van de leugen.” Michel Houellebecq

De ene visie kijkt met een negatieve bril naar de stad, ziet de stad als een plek waar vol criminaliteit, waar verkrotting toeslaat en samenlevingsproblemen de bovenhand nemen. Kortom: als een omgeving die je maar beter ontvlucht als je er het geld voor hebt. De stad wordt dan hooguit een plek waar je snel naartoe rijdt om te werken en te winkelen, maar dan alleen als je de auto vlot dichtbij kunt parkeren. Die visie op de stad kan enkel eindigen in een beleid dat polemiseert, groepen mensen tegen elkaar opzet en oorlogszuchtige taal gebruikt - war on drugs! Wie zo weinig warmte voelt voor zijn stad kan het zich ook permitteren om de stad in te zetten voor een ander doel: de afbraak van de federale staat.

Er is een tweede visie op de stad. Een visie die de stad ziet als de bron van vernieuwing, als de plek waar mensen zich kunnen emanciperen, waar ze kunnen kiezen uit een brede waaier aan opleidingen, jobs, cultuur én ontspanning. Die positieve visie op de stad verhindert niet dat de stad de komende jaren voor grote uitdagingen staat. In Antwerpen komen er op twintig jaar tijd 100.000 mensen bij. We zullen ons dus moeten bezinnen over huisvesting, mobiliteit, werkgelegenheid, energie- en afvalproblemen, over het stedelijk groen, over onderwijs, kinderopvang en over de groeiende diversiteit... De oplossingen moeten ingrijpend zijn, willen we de grote uitdagingen van de toekomst kunnen aanpakken. Er is maar één weg: de weg vooruit.

De keuzes waarvoor we staan, zijn duidelijk. We kunnen, zoals conservatieven dat bepleiten, snel achteruit lopen naar de veiligheid van een zelfverzonnen verleden. Of we kunnen vooruit gaan naar een toekomst die we vandaag nog niet kennen, maar die we hoopvol vorm kunnen geven. We kunnen Antwerpen niet houden als grootste economische centrum van ons land - waar 25 procent van het BNP gerealiseerd wordt - door Franstaligen te bestrijden. We zullen de uitdagingen van ons onderwijsbeleid niet oplossen door terug te keren naar traditionele onderwijsvormen. We zullen de stad niet leefbaar maken door te beknibbelen op het openbaar vervoer en de auto terug overal voorrang te geven. De stad mag geen schrik hebben van de toekomst, de stad maakt de toekomst.

Antwerpen is - zoals elke stad - niet makkelijk om te besturen, maar de huidige bestuursploeg deed dat altijd met een positieve ingesteldheid. Patrick Janssens heeft zich steeds geprofileerd als de burgemeester van alle Antwerpenaren, met een progressief beleid dat zich kenmerkte door positieve samenwerking, over de partijgrenzen heen. Wij geloven niet dat je vooruit kunt gaan door te teren op verzuring, door je partijprogramma te laten samenstellen door enquêteurs die polsen naar de angstige onderstroom in de samenleving.

Sinds de vorige gemeenteraadsverkiezingen is de wereld veranderd. We zijn ons meer dan ooit bewust van de gevaren van een ongeregelde vrije markt, van de druk die we met z’n allen op de planeet leggen, van de opkomst van nieuwe economieën en de veranderende machtsverhoudingen in de wereld. Al die evoluties hebben ook invloed op de manier waarop we onze steden moeten besturen. Onze Antwerpse ploeg wil die uitdagingen niet onder de mat vegen, maar ze mee helpen oplossen in een vernieuwend stedelijk beleid. Dat zal, op termijn, échte verandering opleveren. Echte verandering, want conservatisme en verandering zijn elkaars tegengestelde. Als een conservatief de verandering bepleit, heeft hij wellicht een heel andere agenda te verdedigen.