“Ik geloof principieel in het goede van elkeen. Liever naïef dan verbitterd.”

Didier Moray werd geboren in Gent op 15 mei 1971, in wat toen nog het ‘Bijloke Hospitaal’ was (nu Jan Palfijn). Zijn vader was arbeider, een ‘ket’ uit de Marollen in Brussel; moeder was bediende. Didier ging naar de lagere school in Evergem en Lovendegem, maar ook drie jaar in Namen. Vanaf zijn 12de was hij leerling in het Sint-Paulus Instituut in de Patijntjesstraat, nadien trok hij naar de Sociale School aan het Sint-Annaplein, ook wel ‘de Socia’ genoemd. In 1993 studeerde hij er af als maatschappelijk assistent.

Didier ging aan de slag in het Vormingscentrum van Ghuislain, bij de Broeders van Liefde. Later trad hij ook als broeder toe in die Congregatie. Hij bleef er tot 2008.

De uitdagingen waren enorm, maar de werking was zeer goed. Als broeder kreeg hij zeer veel kansen, omdat de werking van de Broeders een zeer grote spreiding heeft qua doelpubliek. 'Bloemstad vzw’ is één van de erkende verenigingen binnen die werking. Men leidt er jonge vrijwilligers op (vandaag een 200-tal per jaar) om te werken met jongeren met een handicap. Hij zou daardoor twee andere geïnteresseerde jongeren ontmoeten: Daan Vander Steene (de huidige kabinetschef van burgemeester Daniel Termont) en een zekere John Crombez…

Didier is een ‘sociaal-voelende’ duizendpoot. Hij werkte met jonge drugsverslaafden (1996) in De Sleutel, was actief in het Vrijwilligerswerk Centrum Algemeen Welzijn Artevelde, werkte mee als begeleider van gedetineerden en hun kinderen in de gevangenis, en was opvoeder in scholen voor kinderen met een verstandelijke handicap of met gedrags- of emotionele problemen.

Het is meteen duidelijk: Didier Moray is een man die zich inzet voor de zwaksten in onze maatschappij - als begeleider, hulpverlener en uiteindelijk als beleidsverantwoordelijke. Momenteel is hij directeur bij Bloemenstad, als leek. Maar altijd heeft hij slechts één doel voor ogen: kwetsbare mensen van dichtbij steunen.

Is dat naïef? ‘Je moet blijven geloven dat die nabijheid en genegenheid aan medemensen wel degelijk een verschil maken in het leven! Blijven geloven dat door de kwetsbaarheid en de openheid naar elkaar, er heel sterke dingen kunnen gebeuren.’ Naïef, het is een predicaat dat hem soms wordt toebedeeld. Hij antwoordt gevat: ‘Ik geloof principieel in het goede van elkeen. Liever naïef dan verbitterd.’

De zorg voor de zwakkeren in de samenleving is altijd zijn drijfveer geweest. Didier gaat volledig voor zijn doel, zonder compromissen. Hij is een principieel man. Dat is ook de reden waarom hij afscheid nam van de Congregatie der Broeders van liefde. Maar hij is ook dankbaar: de scheiding heeft niet geleid tot bitterheid, afkeer of boosheid. Integendeel: hij werkt er nog steeds.

‘Maatschappelijk engagement is voor mij belangrijk. Dat ligt in het verlengde van wat mijn leven tot nu toe is geweest. De laatste jaren gaat mijn engagement ook naar sp.a. De waarden van de partij sluiten aan bij mijn overtuigingen. Als christen kan ik niet anders dan ook socialistisch zijn in deze samenleving. Fundamenteel de zingeving van elke mens erkennen en waarderen ongeacht de religie en samenleven in dialoog. Steeds opnieuw opkomen voor rechtvaardigheid op een geduldige maar vastberaden manier!’

De interviewer - een ouder wordende socialist – bleek enigszins overdonderd door die uitspraken. Sp.a heeft niet het monopolie op sociale rechtvaardigheid. Didier bewijst dat. Hij is sedert enkele jaren lid van de Gentse sp.a. Dat is een verrijking.

Conclusie: Didier is niet alleen een minzaam-naïef man; hij heeft ook een stalen overtuiging gecombineerd met een kritisch-opbouwende visie op onze samenleving. Voorwaar een man die veel respect verdient.

(tekst: Marc Lootens)