Durven we de lat in ons onderwijs echt hoger leggen en leerkrachten bevrijden van planlast. Ja of nee?

Na een breed maatschappelijk debat en constructieve onderhandelingen tussen meerderheid en oppositie in het Vlaams Parlement, kiest minister Crevits er vandaag voor om het eindtermenoverleg op te blazen en zelf een zwak compromis door te duwen. “Wat de minister voorstelt, legt de lat voor leerlingen niet hoger, dringt de planlast voor leerkrachten niet terug en gaat bovendien volledig voorbij aan de vragen rond de versterking van burgerschapsvorming die de samenleving aan gaf in het groots opgezet  maatschappelijk debat. Hiermee verspeelt minister Crevits, na de non-hervorming van het secundair onderwijs, opnieuw een unieke kans om ons Vlaams onderwijs echt te versterken en al onze leerlingen voor te bereiden op hun rol in de samenleving van morgen”, zo stelt Caroline Gennez, die het eindtermendebat opvolgt namens sp.a.

De eindtermen, die sinds 1991 bepalen wat alle leerlingen moeten kunnen en kennen, hebben dringend nood aan een opfrissing. Over meerderheid en oppositie heen werd daarom beslist een breed maatschappelijk debat te organiseren en vervolgens samen de krijtlijnen van deze nieuwe eindtermen vast te leggen. Voor sp.a waren de uitdagingen duidelijk:

  1. De lat moet hoger voor alle leerlingen. Teveel leerlingen behalen de eindtermen vandaag niet en dat zorgt voor een gigantische kloof in ons onderwijs.
  2. De planlast voor leerkrachten moet drastisch omlaag. De koepels vertalen vandaag de eindtermen naar overvolle leerplannen, die bovendien nog eens verschillen van koepel tot koepel waardoor de job van leerkracht gereduceerd wordt tot het afvinken van lijstjes.
  3. Het systeem moet duidelijker: een hond vindt vandaag z’n jongen al niet meer in de veelheid aan termen en begrippen. Het nieuwe model moet duidelijker en transparanter worden zodat leerkrachten perfect weten wat wel en niet van hen verwacht wordt.
  4. Burgerschap moet hoger op de agenda.  Een gemeenschappelijke sokkel voor alle levensbeschouwelijke vakken moet voorkomen dat jongeren vast komen te zitten in het grote gelijk van hun eigen godsdienst of levensbeschouwing.

Het voorstel dat de minister, na maanden uit- en afstel vanuit haar kabinet, nu op tafel legt, gaat op alle vlakken zwaar onder de lat door wat sp.a betreft, aldus Caroline Gennez. “De lat gaat nauwelijks omhoog. Nog steeds zullen teveel leerlingen ons onderwijs verlaten met te weinig kennis en vaardigheden om te kunnen functioneren in onze maatschappij. De planlast gaat niet omlaag, want koepels gaan nog steeds leerplannen en afvinktabellen door de strot van leerkrachten duwen. De transparantie verbetert er hoegenaamd niet op. Integendeel, de regering creëert nog meer chaos door het aantal begrippen en termen nog te vermenigvuldigen (eindtermen, basisgeletterdheidsdoelen, basisdoelen, uitbreidingsdoelen, schoolspecifieke doelen, leerplandoelen, curriculumdossierdoelen,...), zonder heldere definities. En ondanks alle beloftes en engagementen, bijvoorbeeld in het kader van de deraciliseringsresolutie van meerderheid en oppositie in het Vlaams parlement, blijft de minister doof voor de roep naar minstens een gemeenschappelijke sokkel voor alle levensbeschouwingen in de eindtermen zodat iedereen uit z’n hokje komt.”

Dit ganse proces, van participatie over onderhandelingen en het resultaat, is uitgedraaid op een grote ontgoocheling. De vragen die op tafel liggen zijn nochtans van levensbelang: durven we de lat in ons onderwijs echt hoger leggen en leerkrachten bevrijden van onnodige planlast. Ja of Nee? Ons antwoord was steeds ja. Helaas, alle inspanningen en constructieve voorstellen ten spijt, bleek minister Crevits niet bereid om de eindtermen duurzaam te hervormen en ons onderwijs eindelijk de 21ste eeuw in te loodsen. In ruil kiest ze voor een slap politiek compromis dat alles zoveel mogelijk bij het oude laat. Iets wat we ons, gezien de dalende lijn in internationale rankings en de grote maatschappelijke uitdagingen, niet kunnen veroorloven. Na de non-hervorming van het secundair onderwijs en de chaos bij de invoering van de ondersteuningsnetwerken in het kader van het M-decreet bewijst de regering dat ze niet wil of in staat is om duurzaam te hervormen.” besluit Caroline Gennez.

Deze discussie werd gesloten.