“Open VLD wilt een stop op sociale woningen in Brussel. Er zijn te weinig sterke schouders om alles op te vangen”. Zo stond het vorige week nog te lezen in een artikel van De Standaard. Volgens Open VLD schepen Els Ampe werken sociale woningen als een soort armoedemagneet. Ze trekken armen uit een weide omgeving naar Brussel en houden ze daar vast. Haar oplossing: een betere spreiding van de sociale woningen over naburige gemeenten.


Over de beweringen van mevrouw Ampe kan aardig wat geschreven worden. Vooreerst zijn sociale woningen geen onderdeel van het probleem, maar veeleer van de oplossing. Volgens onderzoek verkleint het armoederisico van gezinnen met 40% na toekenning van een sociale woning. Voor heel wat gezinnen die bedolven worden onder een groeiende golf aan facturen is de gemiddelde huurkorting van 300 euro per maand een belangrijke reddingsboei.

De bewering dat er vandaag al te veel sociale woningen zouden zijn, kan ook al snel worden weerlegd. In Vlaanderen bedraagt het aandeel aan sociale woningen ongeveer 6%. In buurlanden Frankrijk, Nederland en in het Verenigd Koninkrijk schommelt dit tussen de 15 à 20%. Volgens het Steunpunt Wonen zijn er vandaag 250.000 gezinnen die niet over de middelen beschikken om behoorlijk te wonen. Gemiddelde wachttijd voor een sociale woningen vandaag de dag: 1.131 dagen, aldus het Vlaams Huurdersplatform. In die periode van drie jaar zijn deze kwetsbare bewoners een gemakkelijke prooi voor huisjesmelkers die ze te veel huur betalen voor een ongezonde en onveilige woning.


Misschien moet Els Ampe eens naar de Vlaamse Ardennen afzakken om er het belang van een goede spreiding van sociale huisvesting uit te leggen. 


Als de nood zo hoog, waarom wordt ze dan niet ingevuld? Omdat iedereen het erover eens is dat ze noodzakelijk zijn, maar niemand ze in zijn achtertuin wilt. Het zijn als het ware de windmolens van het sociaal beleid. En ook hier gedragen sommige politici zonder verantwoordelijkheidszin of durf zich als een lokale Don Quichot, de strijd opnemend tegen elke nieuw initiatief.

Als gevolg hiervan is de spreiding van de sociale huisvestingen tussen gemeenten helemaal scheef gegroeid. Maar ook binnen gemeenten worden sociale huisvestingen vaak gegroepeerd in een aantal volkswijken, ver weg van de mooiere kavels die door private ontwikkelaars zo gesmaakt worden. 

Aantal sociale huurwoningen t.o.v. particuliere huishoudens - 2017


Als we de kaart hierboven vergelijken met de verkiezingsuitslagen van Open VLD bij de lokale verkiezingen van 2012, valt het op dat (met uitzondering van Gent) de gemeenten waarin de liberalen sterk staan, net diegene zijn die het minst bijdragen aan de collectieve doelstelling om wonen betaalbaar te maken voor iedereen.

Stemmenpercentages voor lijst Open VLD – 2012


Binnen onze regio kregen de gemeenten Maarkedal, Brakel, Horebeke, Kluisbergen, Gavere, Zwalm en Lierde allemaal een dikke buis van de Vlaamse regering op hun rapport voor de bouw van sociale woningen. Stuk voor stuk gemeenten waar Open VLD of een afgeleide lijst van liberalen aan de macht staan. Allemaal gemeenten die weigeren mee te werken aan degelijke spreiding van sociale woningen in Vlaanderen en die deze verantwoordelijkheid liever doorschuiven naar steden zoals Ronse. Onze stad heeft in tegenstelling tot de rest van de regio wel geïnvesteerd in sociale huisvesting als een structurele maatregel tegen de armoede. Wij moeten daar trots op zijn en die lijn durven doortrekken. Maar van goede buren en verantwoorde politici mag je wel verwachten dat zij ook hun verantwoordelijkheid hierin niet blijven ontlopen.

Misschien moet Els Ampe daarom maar eens naar de Vlaamse Ardennen afzakken om haar discours over het belang van een goede spreiding van sociale huisvesting nog eens te herhalen. Daarna kan ze misschien ook haar collega's in het Vlaams parlement overtuigen om ontwikkelaars van grote bouwprojecten opnieuw te verplichten om ook in sociale huisvesting te voorzien. Jazeker, men zal een resem aan praktische bezwaren klaar hebben. Maar als de Open VLD zich de nieuwe slogan waardig wilt tonen, kan ze maar beter de handen uit de mouwen steken en gewoon doen.