In een vrije tribune in de Morgen lichten Frank Vandenbroucke en Caroline Gennez vandaag het sp.a-standpunt over een staatshervorming toe.

De Vlaams minster van Onderwijs en Werk en de sp.a-voorzitter zijn het er over eens: ons land heeft nood aan een staatshervorming. Maar dan wel een rationele staatshervorming die doet wat nodig is voor de mensen. En niet een staatshervorming als doel op zich. Dat leidt enkel tot een opbod en hypothekeert al meer dan een jaar elke degelijke hervorming. En zo’n hervorming, zo’n ‘New Deal’, is er nodig om de grote maatschappelijke uitdagingen beter aan te pakken en ervoor te zorgen dat een democratische politiek beter gedijt.

Een staatshervorming moet de sociale slagkracht van de verschillende overheden vergroten. Als gewesten en gemeenschappen meer hefbomen krijgen kunnen ze meer investeren in arbeid en onderwijs. En daar heeft de Belgische overheid alle voordeel bij, omdat er zo minder werkloosheidsuitgaven nodig zijn. Dat extra geld komt goed van pas om de sociale bescherming op peil te houden en de vergrijzingsfactuur betaalbaar te houden. Al betekent dit nog niet dat sp.a het arbeidsmarktbeleid volledig wil splitsen. De interpersoonlijke solidariteit blijft behouden, en regionaliseren van uitkeringen en sociale bijdragen is niet bespreekbaar.
Toch is het aangewezen de bevoegdheden van RVA en VDAB inzake de beschikbaarheid voor de arbeidsmarkt te herschikken. De algemene regels moeten federaal blijven, maar de concrete invulling is voor de gewesten. Ook voor lastenverlagingen stippelt sp.a een dubbel spoor uit. Meer bevoegdheden voor de gewesten kan niet zonder financiële verplichtingen. Gewesten en gemeenschappen zouden een groter deel van de pensioenlast van hun ambtenaren voor hun rekening moeten nemen.
Ook pleit sp.a voor een 'resultaatsgebonden impulsfinanciering'. Concreet: regio's die erin slagen om de werkzaamheidsgraad op te krikken, krijgen een bonus.

Tot slot hebben Vandenbroucke en Gennez het nog over het taalcriterium. Ze stellen dat er niks mis mee is, zolang het een instrument voor sociale emancipatie blijft. “Voor inspanning en insluiting gaan we, voor examens en uitsluiting passen we”, besluit Caroline Gennez.