Het was gisteren feest op de Nieuwmoer. Coureur en fietsenmaker ("vlawmoaker" zoals ze het er zeggen) Leon Mattheeusen kreeg er een straat met zijn naam op. Een hele hoop volk was komen afzakken naar de nieuwe straat in de nieuwe woonwijk langs de Essensteenweg. De straat werd passend ingewijd met muziek en woorden over Leon, oftewel "den Theeuw" zoals iedereen hem kende.

Met zijn olifantengeheugen kende hij werkelijk iedereen in het dorp en omgeving, met naam en toenaam, meestal ook met de verjaardag. Op een groot indrukwekkend kader aan de muur van zijn fietskot hingen massa’s foto’s en doodsprentjes. Het was zijn computer met massageheugen. En wie den Theeuw beter kende, geraakte ook onder zijn invloed. Alle generaties kreeg hij in zijn goedlachse ban. Op eigenzinnige en speelse manier gaf hij mee vorm aan onze samenleving. Het is algemeen geweten dat kinderen hun fiets saboteerden om naar den Theeuw te kunnen gaan. Een platte band herstellen kostte toen 5 frank. “Maar allez Theeuw, gij moet toch ook leven. Vraag een serieuze prijs.” Dan was het antwoord: “Ge moet geen compassie hebben he. Ik heb geld op de bank staan.” En jawel, een confituurglas vol 5-frankstukken stond op zijn werkbank. Een paar weken later was het geldpotje weg. “Ja jong, 'k em al mijn geld van de bank ghold. Ik vertrouw dat kapitalistisch systeem niet meer.” 

Den Theeuw: dat is dorpsgemeenschap op zijn best: hartelijk, gastvrij, geestig, geen ogenblik materialistisch op zoek naar eigen profijt. Gul, vriendschappelijk, maar ook eigenzinnig en tegendraads waar het moest, met scherpe en geestige kritiek. Maar nooit om te kwetsen. Wel met de zachtmoedigheid van een wijs man, die zich door niemand “voor de zot” zou laten houden. Met de kunst en joviale durf om onze ronde wereld soms vierkant en dwars te bekijken.

Het was dus terecht feest gisteren op Nieuwmoer. 

Wilfried Verhaert verwoordde het zo "Er zijn al zoveel straten en pleinen genoemd naar koningen, keizers, pausen of prelaten, naar ontdekkingsreizigers of grote geleerden. Vandaag zijn we trots: we hebben nu een straat voor de kleine dappere man, de working class hero, den Theeuw, die de ondraaglijke lichtheid van het bestaan rijkelijk vulde met blijmoedigheid en vreugde. Een straat als teken van respect en dankbaarheid die we hem verschuldigd zijn. En die de volgende generaties mag herinneren aan zijn levensboodschap."