"Giene reclam", kijft een Mechelse vrouw vanuit het raam op de eerste verdieping. "En zeker niet van de socialisten", voegt ze eraan toe wanneer ze bij haar brievenbus Caroline Gennez herkent. Nee, 't is geen pretje om sp.a-voorzitster te zijn in tijden van Bart De Wever. Maar Gennez is een vechter en een babbelgat eerste klas - zelfs een lantaarnpaal praat ze het socialisme aan. En vooral: waar ze langskomt, schijnt even de zon. "Een vrouw die lacht, is een schone vrouw."

"Koffie? Zwart?" 't Is straffe kost op een nuchtere maag, wat Caroline Gennez te horen krijgt bij Recht-Op, een organisatie van en voor armen. "Zeven maanden", vertelt Nancy. "Zo lang heeft het geduurd eer mijn Omnio-statuut in orde was. Honderd papieren moet ge voorleggen eer ge de kortingen krijgt waar ge met uw laag inkomen recht op hebt. En als er nu één ding is waar arme mensen zelden goed in zijn, dan is het in papieren."

Of hoe een sociale maatregel grandioos zijn doel mist. Gennez fronst de wenkbrauwen. "Voilà, daarom eist de sp.a dat alle sociale voordelen automatisch toegekend worden aan wie er recht op heeft", zegt ze. "Zonder dat de mensen er moeten om vragen."

't Is een zonnige ochtend in Hoboken, maar vrolijk is de sfeer niet wanneer Caroline Gennez en haar gevolg met de fiets naar hun volgende afspraak rijden. Een stel Antwerpse scholieren kruist de karavaan. "N-VA, N-VA, N-VA", scanderen ze wanneer ze Gennez herkennen. Flauwe troost: met hun 15, 16 jaar zijn ze te jong om voor De Wever te stemmen.

Antwerpen, Binnenste Buiten, 10.45u

Binnenste Buiten is een OCMW-project dat vrouwen uit hun isolement probeert te halen. "We leren hen hoe ze hun buitenkant kunnen verzorgen", zegt Miek, de coördinatrice. "Daar wordt hun binnenkant ook beter van." Op het gelijkvloers is er een boetiek, erboven een schoonheidssalon.

Johan Vande Lanotte loopt achter zijn voorzitster de trap op. "Verkopen ze hier ook wenkbrauwen? Want die heb ik niet." Zijn grap breekt het ijs. De vrouwen rond de tafel doen hun schrijnende verhaal. "Mijn ex heeft me met een schuldenberg achtergelaten", vertelt Pascale. "Ik heb 55 euro per week. Mijn haar kleuren kost 10 euro. Dat gaat dus niet."

Het kledingwinkeltje krijgt zijn stuks gratis van topmerken als Xandres en Esprit. "Ze zijn einde stock en we verkopen ze hier voor één tiende tot een kwart van de prijs. Het gaat dus niet om tweedehandse kleding."

Caroline Gennez luistert geboeid. "En zeggen dat sommige mensen speciaal naar tweedehandswinkels gaan om daar dure vintage te kopen", bedenkt ze. Wanneer ze Johan Vande Lanotte door de rekken ziet snuisteren, tikt ze hem lachend op de vingers. "Neen, Johan, gij moogt hier niets kopen. Gij verdient veel te veel."

Antwerpen, De Pollepel, 12.30u

In sociaal restaurant De Pollepel doet de sp.a-voorzitster haar ronde. "Ik heb 900 euro per maand", zegt een eter. "Gingen de socialisten ons pensioen niet verdubbelen?" Caroline Gennez verslikt zich. "Verdubbelen? Zo veel beloven wij nu ook weer niet, hé." Praatje hier, knipoog daar, gratis glimlach voor iedereen. "Een hartelijke madame", zegt een oudere vrouw achter een kom soep. Haar man knikt. En spreekt wijze woorden. "Een vrouw die lacht, is een schone vrouw", zegt hij.

De dienster blijkt in dezelfde gemeente als Filip Dewinter te wonen. "Als hij oversteekt, dan rem ik niet", belooft ze. "Niet remmen? Gas geven moet ge", schatert Gennez. De dienster klopt haar op de schouder: deal.

Een driegangenmenu voor OCMW-klanten kost hier 2,5 euro. "Dat is goedkoop", fluit Caroline Gennez, "maar is 't ook lekker?" Ze neemt de proef op de som: een enthousiast gepeperd groentensoepje, gehaktballen met aardappelnootjes en als dessert een banaan. Over de cuisson wordt hier niet gezeverd.

Antwerpen, Groenplaats, 14.30u

Op de Groenplaats voert sp.a actie onder het motto: "Wat heb je aan gezondheidszorg als de rekening je ziek maakt?" Onder Steve Stevaert zwoer de sp.a nog bij het Kiwimodel, nu prijst Caroline Gennez het Colruytmodel aan. "Dafalgan kost hier tot zes keer meer dan in Nederland", weet ze. De grappen vliegen over de Groenplaats. Of Dafalgan ook helpt tegen de liberalen? En bestaat er nog geen pil tegen De Wever?

Een enthousiaste man klampt de voorzitster aan. "Mevrouw Gennez, mag ik u oprecht danken en feliciteren voor de nieuwe wind die door de sp.a waait?" De smile van Gennez overspant de hele Groenplaats - zo breed. Maar de vreugde is van korte duur. "Wat ik bedoel, is dat u eindelijk meer luistert naar Erik De Bruyn van sp.a-Rood", zegt hij. Een fouter compliment kan je Gennez niet maken. En tot overmaat levert het niet eens een stem op. "Ik heet Achim Steigert", zegt de man. "Ik ben Duitser en ik mag dus niet stemmen. Maar toch proficiat!"

Caroline Gennez lacht groen. "En toch heb ik een beter gevoel dan vorig jaar", zegt ze. Niemand op de Groenplaats wijst haar af, behalve enkele werklieden. "Ik stem niet meer", zegt er eentje, "want ge hebt er een potje van gemaakt." Gennez repliceert kordaat. "Hoezo, wij hebben er een potje van gemaakt? De sp.a zat niet eens in de regering!" Maar dat maakt de man niets uit. "Ge zijt allemaal één pot nat."

Maar niet getreurd. Een goochelaar spreekt haar aan. Hij opereert onder de artiestennaam Gil Ricardo en tovert uit het niets een briefje van 20 euro te voorschijn. Gennez giert het uit. "Iemand die geld kan toveren! Dat is wat dit land nodig heeft!" Illusionisten en socialisten: één strijd.

Mechelen, huisbezoeken, 16.30u

Afspraak in Café Sporthuis voor een reeks huisbezoeken in de wijk Nekkerspoel. Hier in Mechelen speelt Caroline Gennez thuis. Eerste deurbel: een lachende Braziliaanse doet open. "Ha! Carolina! Mijn dochter Isabel is net gebuisd voor haar praktisch rijexamen!" Gennez haakt meteen in: "Trek het u niet aan. Ik was daar zelf ook op gebuisd. Ik reed achteruit en oeps, ik had een paaltje mee. En nog een. En nog een. Alles omver gekegeld. Mijne pa kréég iets!"

Drie deuren verder doet de lokale Onslow open: grijs onderlijfje, behaarde borst, rug en schouders. "Ik zal veur ulle stemmen", belooft de man. "Als ge iets doet aan de migratie. En als ge ervoor zorgt dat die Salami (schepen Ali Salmi, red.) hier nooit burgemeester wordt." Geen type met wie Caroline Gennez graag aan de toog hangt, maar ook voor hem heeft ze een leuze klaar die aanslaat: "Streng maar rechtvaardig, meneer. Zo zijn wij bij de sp.a."

Recht voor de raap, zo is ze ook. "Gij hebt in 'De Zevende Dag' gedaan alsof wij, ambtenaren, de hele dag zitten te niksen", zegt een misnoegde vrouw die voor de fiscus werkt. "Ik zeg u: op Financiën zijn we met veel te weinig." Caroline Gennez schudt het hoofd. "Neen, ge zijt niet met te weinig. 't Is de organisatie die niet deugt." Welles, nietes, welles, nietes: hier valt geen stem te rapen. Tot een buurvrouw spontaan tussenbeide komt. "Ik ben fan van u", zegt ze tegen Gennez. "U staat altijd wel uw mannetje." Het mannetje glundert.

Verderop wordt de sfeer grimmiger. "Giene reclam", kijft een kwaaie vrouw wanneer ze merkt dat Gennez iets in haar brievenbus glijdt. "En zeker niet van de socialisten!"

Vijf huizen verder: weer prijs. Een gestresseerde vrouw opent de deur. Uit haar trillende bovenlip en vochtige ogen spreekt ingehouden woede. "Ik word pisnijdig van jullie", sist ze de sp.a-voorzitster toe. "Mijn man en ik zijn allebei ambtenaar. En wij werken keihard, madam, met altijd maar minder mensen, want niemand bij ons wordt nog vervangen. En wat doet de politiek? Ons uitlachen." Maar wanneer ze drie minuten later de deur sluit, is de vrouw gekalmeerd. En lacht ze Caroline Gennez minzaam toe. "Goed dat u even naar mij geluisterd heeft."

Lier, partijmeeting, 20.45u

We zitten op een Mechels caféterras. Pintje, pintje, pintje. Benen moe. Hoofd suf. 25 graden in de avondzon. In Lier wacht Gennez straks nog een vragenrondje en een speech. "Het zijn moedige mensen die daar nu nog heen gaan", zegt ze. We stappen op: zij naar Lier, ik naar huis.